บทที่ 80

“นี่......ร่างกายแข็งแรงมาก” เงาดำถอยหลัง สีหน้าเปลี่ยนทันใด

จื่อเฉินสามารถสกัดนิ้วดาบของเงาดำไว้ได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นผลของร่างกายอันแข็งแรง

“ผิดแผน ถอยกลับ” ลอบโจมตีแต่ทว่าโดนสวนกลับ ปะทะฝีมือกันซึ่งหน้ายิ่งไม่ด้อยกว่า เงาดำเริ่มถอยหนี

“คาดไม่ถึงกล้าลอบโจมตี วอนหาที่ตาย” การลอบโจมตีของราชางูโซ่เลือดเมื่อคืนนี้ เกือบจะปลิดชีพของเขาลงเสียแล้ว วันนี้เจอลอบโจมตีอีกรอบ กล่าวได้ว่าจื่อเฉินขุ่นเคืองถึงขีดสุดแล้ว ภายในดวงตาเจิดจ้ามีเพียงจิตอาฆาตแค้น

พอขยับเท้า ท่าก้าวไร้ตัวตนของวิชาท่าก้าวระดับหนึ่งปรากฏขึ้น ระหว่างที่จื่อเฉินกะพริบตา ก็มาถึงด้านหน้าของเงาดำ ในขณะเดียวกัน จื่อเฉินชี้นิ้วออกไปทางเงาดำ

ระหว่างที่ชี้แสงสีเงินเปล่งประกาย ทันใดนั้นเกิดสายฟ้าออกมา มีกลิ่นอายทำลายล้างพุ่งไปทางเงาดำ

“ไม่......!” ความแข็งแกร่งของจื่อเฉิน เกินกว่าการคาดเดาของเงาดำโดยสิ้นเชิง นอกจากระดับความเร็วแล้ว ระหว่างยกมือปล่อยสายฟ้าออกมา ยิ่งทำให้เงาดำตกใจกลัวสุดขีดยิ่งขึ้น ในสายตาของเขาเป็นความหมดหวัง มีเพียงพยายามสุดกำลังเพื่อต้านทานการโจมตีของสายฟ้า

แต่ด้วยความสามารถชี่แท้ชั้นแปดของเขา จะต้านทานการโจมตีอันแข็งแกร่งชั้นเจ็ดขั้นสูงสุดของจื่อเฉินได้อย่างไร

สายฟ้าระเบิดดังในเสี้ยววินาทีนั้น กลิ่นเหม็นไหม้ลอยออกมาจากป่า เงาดำเมื่อก่อนหน้านี้ ถูกนิ้วสายฟ้าผ่านทะลุหัวใจแล้ว ตายคาที่เฉียบพลัน

เงาดำล้มลงพื้นแล้วสิ้นชีพ เผยห่อสัมภาระด้านหลังออกมา ในนั้นมีแสงสีแดงนิดหน่อยโผล่มา

“ดอกหงอนไก่?”

จื่อเฉินเปิดห่อสัมภาระออกแล้ว มองเห็นดอกหงอนไก่หนึ่งร้อยปีดอกหนึ่ง

“ยังถือว่าเจ้ามีเมตตาอยู่” มองเงาดำที่ตายไป จื่อเฉินพูดจาพึมพำ

เนื่องจากทั้งสองฝ่ายไม่ใช่ศิษย์ร่วมสำนัก ดังนั้นแต้มบริจาคของอีกฝ่าย จื่อเฉินย่อมไม่มีทางโอนมาได้ เพียงสามารถได้รับดอกหงอนไก่หนึ่งร้อยปีดอกหนึ่งมา ย่อมถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีโดยบังเอิญแล้ว

เมื่อถูกลอบโจมตีสองครั้งติดต่อกัน จื่อเฉินจึงระวังตัวขึ้นมาก ครั้งนี้ เขากระโดดไปโดยตรง ลอยขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ นั่งบนกิ่งไม้สำรวจดูรอบทิศทาง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอันตราย ถึงเริ่มดูดซับยาวิเศษร้อยปีสองดอกนี้

ชี่แท้ชั้นเจ็ดทะลุขั้นไปยังชี่แท้ชั้นแปด พลังที่สูญเสียไปเกินกว่าจินตนาการของจื่อเฉิน

เมื่อตอนอยู่ที่สำนัก เขาดูดซับยาชี่แท้สิบกว่าเม็ดแล้ว มาถึงที่นี่ ยังดูดซับยาวิเศษสิบกว่าต้นอีก ความสามารถไปถึงชี่เจ็ดขั้นสูงสุด

ตามมาด้วยหัวใจดูดซับยาวิเศษสองร้อยปีสองต้นแล้ว พลังสีเงินอันเข้มข้น เข้าสู่ทุกส่วนของร่างกายจื่อเฉิน แต่รอจนใช้พลังส่วนนี้จนหมด ความสามารถของจื่อเฉินยังคงหยุดอยู่ที่ชั้นเจ็ดขั้นสูงสุด

จื่อเฉินเบิกตาลืมขึ้นมา สำหรับระดับความยากของการทะลุขั้นไปยังชี่แท้ชั้นแปดนั้น เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ยาวิเศษและยาชี่แท้มากเช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงจะทะลุขั้นไปได้ตั้งนานแล้ว แต่ภายใต้วิชาทะลวงกายฟ้าร้อง พลังส่วนใหญ่ถูกร่างกายคนดูดซับ จื่อเฉินไม่ได้ทะลุขั้น ย่อมเป็นเรื่องที่อภัยให้ได้