บทที่ 82

พอปะทะฝีมือรอบหนึ่ง จื่อเฉินคว้าเห็ดหลินจือเจ็ดกลีบไปแล้ว ขณะเดียวกัน ศิษย์ของสำนักจ้านอู่ที่อยู่แปดทิศทาง ก็ตามเข้ามา

หากวิ่งหนีไปเช่นนี้ จื่อเฉินคงสบายมาก แต่สายตาของเขา กลับมองบนกระบี่ดำที่ตกอยู่ไม่ไกลนัก

เมื่อสักครู่หลิงเฟยฟันกระบี่อย่างเบาบาง ยังทำลายชี่แท้ของเขาแล้ว บนหมัดเขามีร่องตื้นๆ แยกออก กระบี่ดำอันแหลมคม ทำให้จื่อเฉินหวั่นไหว

“ซู่”

พอขยับเท้าอีกครั้ง จื่อเฉินละทิ้งโอกาสทองในการหลบหนีคราวนี้แล้ว จากนั้นบินโฉบไปทางกระบี่ดำ

“ไอ้เวร กล้าแย่งสิ่งของของคุณชายหลิงเฟย เจ้าหาที่ตายเสียแล้ว” ภาพคนผู้หนึ่งขวางจื่อเฉินไว้ แสงกระบี่อันคมกริบ มาเยือนตรงหน้าจื่อเฉิน

“ไปให้พ้น” จื่อเฉินตะคอกใส่ ต่อยมาหมัดหนึ่ง

“ตึง”

ภายใต้หมัดนี้ ผู้ที่ขวางทางโดนต่อยจนถอยหลังโดยตรง ฝีเท้าของจื่อเฉินไม่ได้หยุดนิ่ง แฉลบตรงไปทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

“ฟึ่บ!” “ฟึ่บ!”

แสงดาบสายหนึ่งและแสงกระบี่สายหนึ่ง ตกอยู่ด้านหลังของจื่อเฉิน ชั่วพริบตาบนพื้นดินกว้างก็ปรากฏร่องน้ำสองแถว ขณะเดียวกัน การโจมตีมากมายตกลงบนตัวของจื่อเฉิน

“ผลัวะ!” “ผลัวะ!” “ผลัวะ!”

เสียงอันหนักอึ้งดังขึ้นต่อเนื่อง เสื้อผ้าของจื่อเฉิน ห่อสัมภาระ ขาดเป็นชิ้นๆ ในชั่วขณะนั้น แม้แต่บนผิวหนัง ยังปรากฏรอยแผลตื้นๆ เหมือนกัน

“อะไร? เจ็บเล็กน้อยเองรึ?”

ศิษย์สองสามคนที่เหลือ มองบาดแผลบนตัวจื่อเฉินแบบยากจะเชื่อ ราวกับมองเห็นตัวประหลาดตัวหนึ่ง การโจมตีสุดกำลังของพวกเขา คาดไม่ถึงหลงเหลือเพียงรอยแผลตื้นๆ รอยเดียวไว้บนตัวอีกฝ่ายเท่านั้น

“พวกเจ้าจงใช้สุดกำลัง ไปฆ่ามันให้ข้า ไม่ต้องสนใจสิ่งใด” หลิงเฟยที่โดนต่อยกระเด็น บัดนี้ถึงตอบสนองกลับมา ตะโกนอย่างโมโหทันที

ศิษย์คนอื่นพอได้ยินล้วนหัวเราะด้วยความขมขื่น เมื่อสักครู่ตนเองได้ใช้ไปสุดกำลังแล้ว เพียงแค่เจ้าหมอนี่แปลกประประหลาดพอควร คาดไม่ถึงร่างกายจะยอดเยี่ยมเสียยิ่งกว่าพยัคฆ์อัคคีอสูรระดับแปด

หลังจากโจมตีต่อเนื่องอยู่ไม่กี่ครั้ง จื่อเฉินต่อยสองคนจนกระเด็นไปอีก ในที่สุดมาถึงด้านข้างกระบี่ดำแล้ว

กระบี่ยาวอันดำขลับ แผ่กระจายแสงแวววาวอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ปักอยู่ตรงรากไม้ ไม่ขยับเขยื้อน จื่อเฉินยื่นมือขวาออกไป คว้ากระบี่ดำเอาไว้ ได้ยินเพียงเสียงกระบี่ครวญครางดังขึ้น ราวกับแสงสีดำที่หลั่งไหล กระบี่ดำหมุนอยู่ในมือจื่อเฉินรอบหนึ่ง

“กึก!” “กึก!”

เสียงกึกดังขึ้นสองเที่ยวติดกัน กลับเป็นมีดดาบสองเล่มที่ดักฆ่าจื่อเฉิน โดนฟันตรงกลางจนหัก

“ยอดกระบี่”