บทที่ 83

เฉินฉี ผู้แข็งแกร่งระดับชี่แท้ชั้นเก้าแห่งสำนักจ้านอู่ ตัวเขาเองนั้นครอบครองทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง โดยเฉพาะเข้าใจธาตุแท้ของวิชาท่าก้าวระดับหนึ่งแล้วด้วย ตำแหน่งในสำนักจ้านอู่สูงมากเช่นกัน

“ได้ เฉินฉี หากเจ้าช่วยข้าจับมันได้ กลับไปข้าจะบอกท่านพี่ของข้าให้มอบทักษะการต่อสู้แก่เจ้า” หลิงเฟยดีอกดีใจ มีความช่วยเหลือของเฉินฉี เรื่องนี้มีความเป็นไปได้มากว่าจะสำเร็จผล

“ไม่มีปัญหา เจ้าหนูชั้นเจ็ดกระจอกๆ คนหนึ่ง เรื่องเล็กน้อยดั่งปอกกล้วยเข้าปาก” เฉินฉีพยักหน้า ภาพคนสามสี่คนเปล่งประกาย แล้วหายเข้าในป่าไป

ความเร็วของเฉินฉีไวมาก เมื่อสักครู่ร่างกายหายเข้าป่า ผ่านไปไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงของการต่อสู้

“มาเถิด ข้าจับเขาไว้แล้ว” หลังจากนั้นเป็นเสียงหัวเราะของเฉินฉี

“ไป ไอ้คนสมควรตายผู้นี้ ข้าจะจับมันถลกหนังออกเป็นชิ้นๆ” แสงเยือกเย็นในสายตาหลิงเฟยแวววาว มีกลุ่มคนตามเข้าไปแล้ว

ในป่า จื่อเฉินเสียเปรียบเล็กน้อย แม้จะเข้าใจธาตุแท้ของวิชาท่าก้าวระดับหนึ่งแล้ว ทว่าความเร็วของเฉินฉีไวกว่าตนเองมาก อีกฝ่ายมาถึงช่วงกะทันหัน ลอบโจมตีอย่างคาดไม่ถึง จื่อเฉินพลิกมือต่อยออกไป กลับโดนสั่นสะเทือนจนถอยไปทันที

เลือดลมภายในร่างกายหมุนติ้ว แต่ถูกจื่อเฉินฝืนกดไว้จึงไม่ได้กระอักเลือด บาดแผลที่หลงเหลืออยู่บนตัวเมื่อก่อนหน้านี้ ค่อยๆ สมานตัวระหว่างที่อยู่ในกระบวนการวิ่งหนี

ร่างกายยิ่งใหญ่เกรียงไกรขึ้นเรื่อยๆ พลังฟื้นตัวของจื่อเฉินนับวันยิ่งแกร่ง

“ไอ้หนู วันนี้เจ้าไม่มีทางหนีพ้นหรอก ล่วงเกินหลิงเฟย ถือว่าล่วงเกินยมบาลเข้าแล้ว ถึงเป็นศิษย์พี่เฉินเฟิงของพวกเจ้าก็มิอาจช่วยเจ้าได้” เฉินฉีพูดอย่างเย็นชา

“ต่ำทรามเสียจริง เจ้าอยู่ชี่แท้ชั้นเก้าอันน่าเกรงขาม คาดไม่ถึงจะแอบลอบโจมตีลับหลัง” ในสายตาจื่อเฉินมีการเหยียดหยาม กลิ่นอายรอบตัวไหลทะลัก ความปรารถนาต่อสู้เพิ่มสูงขึ้น

ชี่แท้ชั้นเก้าเท่านั้นเอง หาใช่ว่าเขาไม่มีแรงมาสู้ไม่

ปักกระบี่ดำลงพื้น จื่อเฉินจ้องมองเฉินฉีอย่างเฉยชา

“ไอ้กระจอก ชี่แท้ชั้นเจ็ดแค่นั้นเอง หรือว่าเจ้าอยากจะสู้อีก เช่นนั้นข้าจะให้ความร่วมมือ” เฉินฉีหัวเราะเสียงดัง พุ่งไปทางจื่อเฉิน ปรากฏรอยฝ่ามือมากมาย เฉินฉีใช้งานทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งแล้ว

“โฮก”

เสียงคำรามของเสือดุดังขึ้น จื่อเฉินเผยทักษะการต่อสู้แบบท่าประสานออกมา กลายร่างเป็นราชาแห่งขุนเขา ร่างกายแข็งแรงและอิสรเสรี

“ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก พยัคฆ์อัคคีไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า นับประสาอะไรกับหมัดพยัคฆ์กระจอกนี้ของเจ้า” เฉินฉีแสยะยิ้ม พลิกหมุนรอบฝ่ามืออีกครั้ง กดมาทางจื่อเฉินอย่างรุนแรง

เสียงเอะอะโวยวายลอยออกจากในป่าไม่ขาดสาย ชั่วพริบตาทั้งสองคนปะทะฝีมือกันหลายสิบครั้ง สุดท้ายแยกจากกันท่ามกลางการโจมตีสะเทือนเลือนลั่น

“นี่คือทักษะการต่อสู้อะไรของเจ้า?” เฉินฉีที่ก่อนหน้านี้ยังมองอย่างเหยียดหยาม สีหน้าเปลี่ยนไปดูขึงขังขึ้นมา ความต่างของชี่แท้สองชั้น ทักษะการต่อสู้ต่างกันสองระดับ คาดไม่ถึงเขามิใช่ฝ่ายที่ได้เปรียบ โดยเฉพาะหมัดพยัคฆ์ของอีกฝ่าย เดิมทีไม่เหมือนหมัดพยัคฆ์

“เสียแรงที่เจ้าเป็นถึงชี่แท้ชั้นเก้า แท้ที่จริงเป็นคนใจฝ่อ ในด้านวิชาท่าก้าวเข้าใจธาตุแท้ได้แล้ว แต่ด้านทักษะการต่อสู้กลับไม่ผ่านขั้นแรก ดูท่าปกติคงคิดแต่ว่าจะวิ่งหนีอย่างไร” จื่อเฉินหัวเราะแบบเหยียดหยาม