บทที่ 84

“ฆ่าศัตรูได้เป็นพอ ผู้ใดมันจะสนใจว่าลอบโจมตีหรือไม่กันเล่า” บุรุษผู้นั้นหัวเราะเยาะ ไม่ได้พูดจาไร้สาระ ดาบยาวในมือประกายแสงเย็นเฉียบ แสงดาบที่แวววาวพุ่งไปทางจื่อเฉินอีกครั้ง

จื่อเฉินพลิกมือซ้าย คว้ากระบี่ดำมาไว้ในมือเรียบร้อย ยามที่แสงกระบี่อันดำมืดเปล่งประกาย วิชากระบี่ลำแสงมุ่งเข้าหาดาบยาว เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องอยู่ไม่ขาดสาย

จื่อเฉินอาศัยว่ามีอาวุธระดับหนึ่ง และใช้งานกระบี่ลำแสงที่ไม่ชำนาญนัก ต้านทานการโจมตีของบุรุษผู้นั้น แต่หลังปะทะฝีมือเพียงไม่กี่ครั้ง จื่อเฉินดูลักษณะเหมือนจะแพ้ถอยไป

“ไท่ไค ช่วยข้าฆ่ามันด้วย” ท่ามกลางศึกอันดุเดือด มีเสียงที่อ่อนแรงของเฉินฉีลอยมา ดูแล้วการโจมตีทีเดียวของจื่อเฉิน ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

“วางใจได้ ถึงนิ้วสายฟ้าจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรอย่างไรก็ตาม แต่ยังต้องดูว่าเป็นผู้ใดแสดงออกมา” ดาบยาวในมือของไท่ไคดูควบคุมได้ดี แสงดาบเปล่งประกายกลายเป็นตาข่ายมีดอันถี่แน่น คลุมลงเหนือศีรษะของจื่อเฉิน

การโจมตีของไท่ไคเฉียบแหลมเป็นพิเศษ และแน่นหนาอย่างมาก ทำให้จื่อเฉินต้องถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

“ไปให้พ้น ข้าไม่เล่นด้วยกับเจ้าแล้ว”

หลังจากถอยหลังไปสิบกว่าก้าว ในที่สุดจื่อเฉินหายใจหอบ นี่เองถึงมีโอกาสเริ่มใช้นิ้วสายฟ้าเป็นครั้งที่สอง ระหว่างชี้นิ้วสายฟ้าเป็นประกายขึ้นอีกครั้ง จากนั้นยกมือขวาขึ้น ก่อนจะชี้ไปสายฟ้าพุ่งไปยังไท่ไคแล้ว

“ดาบเปิดภูผา” ลูกตาของไท่ไคหดตัวเล็กน้อย ความปรารถนาอยากสู้พุ่งขึ้นฉับพลัน กลิ่นอายอันดุเดือดรุนแรงแผ่ออกมาจากบนตัว บนดาบยาวยิ่งมีเสียงดาบร้องออกมาทีหนึ่ง แสงดาบเปล่งประกาย จิตอาฆาตแค้นตลบอบอวล กลิ่นอายอันไร้ขอบเขตทะลักออกจากดาบยาว ราวกับดาบยักษ์เปิดฟ้าเล่มหนึ่ง กำลังฟันไปทางสายฟ้าอย่างแรง

“ครืน!”

ดาบยาวฟันลงบนสายฟ้าแล้ว เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว พลังอันรุนแรงกระเพื่อมตัว ปรากฏขึ้นตรงที่ทั้งสองคนปะทะกัน ไหลทะลักไปทั่วทุกสารทิศ พื้นดินแตกร้าว รอยแยกหลายสายกระจายไปทั่ว

บนอาวุธระดับสองของไท่ไค ปรากฏรอยแตกร้าวซึ่งคล้ายกับใยแมงมุมขึ้นแล้ว ตามมาด้วยท่ามกลางเสียงแกรก ดาบยาวแตกละเอียด เศษชิ้นส่วนกระเด็นไปรอบด้าน ขณะเดียวกันเศษชิ้นหนึ่งกรีดผ่านตามแก้มของไท่ไค ชั่วพริบตาปรากฏรอยเลือดออกมา

แรงกระทบอันแข็งกร้าว ทำให้ไท่ไคถอยหลังติดกันหลายก้าว เลือดลมภายในร่างกายหมุนกลิ้ง จนกระทั่งตอนที่ถอยออกมาได้แปดก้าว ก็กลั้นไม่อยู่พ่นเลือดสดออกมาจนได้ หลังจากนั้นก้นกระแทกลงบนพื้น

หมอกควันในป่าฟุ้งกระจาย ใบไม้ร่วงปลิวว่อน เส้นสายตาโดนบดบัง ครั้นผลสะท้อนกลับของพลังเลือนหาย ในที่สุดหลิงเฟยและคนอื่นๆ ก็รีบเข้ามา แต่กลับมองเห็นเพียงเฉินฉีนอนอยู่บนพื้น ส่วนไท่ไคพิงอยู่ที่โคนต้นไม้ ทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บ และไม่มีร่องรอยของจื่อเฉินเลย

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลิงเฟยเบิกดวงตาโตขึ้น ไม่อยากเชื่อกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า ตั้งแต่เฉินฉีส่งส่งสัญญาณจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้ เฉินฉีและไท่ไคได้รับบาดเจ็บกันหมดอย่างคาดไม่ถึง

“หลิงเฟย เจ้าหาเรื่องผู้ใดเข้าแล้ว? เจ้าหมอนี่เป็นพวกวิปลาสโดยแท้ คาดไม่ถึงยังเข้าใจนิ้วสายฟ้าของสำนักหลิงอู่ด้วย” ไท่ไคพูดอย่างอ่อนระโหยโรยแรง เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บดูไม่เบานัก