บทที่ 85

จื่อเฉินพบโพรงลับแห่งหนึ่งตรงกลางเทือกเขา หลังจากปกปิดรอยเท้าอย่างระมัดระวัง จื่อเฉินจึงหลบอยู่ในโพรงแล้ว

ศึกอันดุเดือดรอบหนึ่ง สิ้นเปลืองชี่แท้จนหมดเกลี้ยง จื่อเฉินรู้สึกทั้งหิวทั้งกระหาย เพราะห่อสัมภาระขาดวิ่น อาหารแห้งของเขาจึงหล่นหายไปตั้งแต่นานแล้ว เวลานี้ ของที่จื่อเฉินเหลืออยู่มีเพียงเห็ดหลินจือเจ็ดกลีบต้นหนึ่ง

“คงต้องเป็นมันแล้ว ทั้งคลายหิวทั้งทะลุขั้นได้” จื่อเฉินหยิบเห็ดหลินจือออกมาจากในอ้อมอก เด็ดแต่ละใบทิ้งไป ใส่เข้าในปากตามคาด

ไม่เสียแรงเป็นเห็ดหลินจือเจ็ดกลีบ พอเข้าปากก็ละลาย รสหวานไหลลงสู่ท้อง ราวกับเหล้าชั้นดี ชุ่มชื่นไปทั้งจิตใจ

จื่อเฉินเริ่มนั่งขัดสมาธิดูดซับ

พลังของเห็ดหลินจือเจ็ดกลีบกำลังเดินทางสู่ในเส้นลมปราณ หลังจากหมุนวนสักครึ่งรอบจึงถูกหัวใจทั้งส่วนดูดซับไป หลังจากนั้นสะท้อนพลังสีเงินอันบริสุทธิ์ออกมา......

ภายในพลังอันนี้ บางครั้งยังมีแสงสายฟ้าปรากฏออกมาหลายสาย ร่างกายของจื่อเฉินอยู่ภายใต้พลังอันนี้ เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งหนึ่ง......

เวลากำลังไหลผ่าน โลกข้างนอกหลิงเฟยกำลังจัดตั้งกำลังคน เพื่อตามหาร่องรอยของจื่อเฉิน ด้านในโพรง จื่อเฉินดำเนินการเปลี่ยนแปลงความสามารถ

ร่างกายของชั้นเจ็ดขั้นสูงสุด กำลังมุ่งเข้าสู่ชั้นแปด เพียงแค่เวลานี้พลังที่ใช้ทะลุขั้น มหาศาลเกินไปเสียจริง โชคดีที่จื่อเฉินมีเห็ดหลินจือเจ็ดกลีบดอกหนึ่ง หากไม่เช่นนั้นแล้ว อยากจะทะลุขั้นอย่างราบรื่น เกรงว่ายังต้องใช้ความพยายามเป็นเวลานานมาก

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ในสวนยาวิเศษ การเก็บเกี่ยวของทุกคนเป็นไปด้วยดี ระดับความอุดมสมบูรณ์ของยาวิเศษที่นี่ ไกลเกินกว่าจินตนาการของพวกเขา

เนื่องจากเพิ่งเข้ามา ทุกคนล้วนเก็บยาวิเศษกันเป็นหลัก เพราะปัจจุบันนี้จำนวนคนที่สังหารตายไปยังไม่มากนัก

......

สวีเหยียนมาถึงขั้นสูงสุดของชี่แท้แล้ว อยู่ห่างจากแดนฟ้ากำหนดเพียงก้าวเดียว เพียงแต่ก้าวเดียวนี้หากไม่มีความช่วยเหลือของยาฟ้ากำหนดแล้ว จะทะลุขั้นได้ยากมาก

ในฐานะอันดับหนึ่งแห่งยอดสิบแห่งสำนักในของสำนักหลิงอู่ สวีเหยียนดูเหมือนน่าประทับใจมาก แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเพื่อให้ได้รับยาฟ้ากำหนดเม็ดหนึ่งมานั้น เขาต้องทุ่มเทมากมายเพียงใด

ราคาของยาฟ้ากำหนดเม็ดหนึ่งสูงจนไม่มีทางบรรยายได้ หากมิใช่ศิษย์แกนหลักแทบจะเอามาได้ยากมาก

แต่การเดินทางมาสวนยาวิเศษในครั้งนี้ กลับเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง

ที่นี่มียาวิเศษมากมาย แต่มาถึงที่นี่หลายวันแล้ว สวีเหยียนกลับไม่เคยเก็บยาวิเศษสักเม็ดเดียว ก่อนหน้านี้มองเห็นยาวิเศษร้อยปีสองเม็ด ล้วนถูกเขาเมินเฉยแล้ว