บทที่ 86

“ใช่แล้วพี่ใหญ่ เรื่องที่เฉินเฟิงให้พวกเราฆ่าจางเฮ่าเทียนจะว่าอย่างไร?” ดังนั้นทุกคนล้วนใคร่ครวญถึงปัญหาที่มองข้ามไปก่อนหน้านี้แล้ว

“เรื่องนี้เป็นเรื่องของสำนักจ้านอู่ ดีที่สุดพวกเราอย่าก้าวก่าย ให้พวกเขาจัดการกันเอง แต่หากเจอเข้าแล้ว ลองลงมือฆ่าดูได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าสิบบาดเจ็บอยู่ในมือเขา ถึงตอนนี้อาการบาดเจ็บก็ยังไม่ฟื้นตัว” สวีเหยียนพูดขึ้น

“อืม” คนอื่นๆ พยักหน้า เดินตรงไปทางด้านหน้า

เป้าหมายของทั้งห้าคน ล้วนเป็นจื่อเฉิน แม้แต่ยาวิเศษส่วนหนึ่งยังคร้านจะสนใจ ดังนั้นย่อมจะไม่ไปสนใจโพรงที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งด้วย

และเวลานี้ จื่อเฉินที่ทั้งห้าคนอยากตามหา กำลังอยู่ภายในโพรงนี้ บทสนทนาของพวกเขาก่อนหน้านี้ จื่อเฉินได้ยินแบบไม่ตกหล่นสักคำเดียว แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

เพราะจื่อเฉินมาถึงช่วงเวลาสำคัญของการทะลุขั้นแล้ว ร่างกายกำลังดูดซับประสานพลังสีเงิน กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลง นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญครั้งหนึ่ง ดังนั้นจึงใช้เวลายาวนานอย่างมาก

เวลาเคลื่อนผ่านไป ช่วงเวลานี้ ยังมีผู้คนจำนวนมากเดินไปยังบริเวณใกล้เคียงโพรง แต่ไม่มีผู้ใดสังเกตถึงโพรงที่ไม่สะดุดตานี้เลย

จนกระทั่งวันหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่ถี่แน่นและวุ่นวาย ดังขึ้นจากบริเวณใกล้ๆ อีกครั้ง

ศิษย์สำนักจ้านอู่ตั้งหลายสิบคน เดินทะลุผ่านในป่า ในสายตาพวกเขาดูดุร้าย กลิ่นอายรอบตัวพลุ่งพล่าน กำลังไล่ตามเด็กหนุ่มผู้เย็นชาซึ่งสวมชุดสีเขียวคนหนึ่ง

“จางเฮ่าเทียน วันนี้เป็นวันตายของเจ้า” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น หลิงเฟยเดินออกมาจากในป่า ที่ด้านหลังเขา มีไท่ไคและเฉินฉีตามมา อาการบาดเจ็บของสองคนฟื้นตัวกลับแล้ว

เด็กหนุ่มที่วิ่งอยู่ด้านหน้าก็คือจางเฮ่าเทียน ก่อนหน้านี้เขาใช้ความสามารถชี่แท้ชั้นแปด มาทำร้ายเจ้าสิบแห่งสำนักในของสำนักหลิงอู่ที่เป็นชี้แท้ชั้นสิบ แต่ว่าวันนี้ สีหน้าเขาซีดเซียว เหมือนจะได้รับบาดเจ็บหนัก

“เฮือก” วิ่งไปได้ไม่ไกลนัก ก็พ่นเลือดสดออกมากะทันหัน ร่างกายพอรับไม่ไหวจึงสั่นไหว เกือบจะหกล้มลง

“จางเฮ่าเทียน วันนี้ถึงเจ้ามีปีกก็หนีไม่รอดหรอก” หลิงเฟยพูดจาเยาะเย้ย หลายสิบคนลอยโฉบมา ล้อมรอบจางเฮ่าเทียนที่เจ็บหนักเอาไว้หลายชั้น

“ต่ำทรามเสียจริง พวกเจ้าคนตระกูลหลิงล้วนสันดานเดียวกัน” ในสายตาจางเฮ่าเทียนเดือดดาล จ้องหลิงเฟยตาไม่กะพริบ ตรงหน้ามีสามสิบคนเต็มๆ แต่ผู้ที่แกร่งสุดกลับเป็นเฉินฉีและไท่ไค ส่วนคนที่เหลือเป็นพวกกากเดน คนพวกนี้อยากจะทำร้ายจางเฮ่าเทียน อย่างน้อยต้องตายไปครึ่งหนึ่ง

ดังนั้นเดิมทีจางเฮ่าเทียนจึงไม่เก็บพวกกากเดนนี้มาใส่ใจ แต่เขาคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่า หลิงเฉินจะหลบซ่อนในกำลังคน เขาที่เป็นชี่แท้ชั้นสิบขั้นสูงสุด ลงมือลอบโจมตีแล้ว

พอโจมตีท่าเดียว จางเฮ่าเทียนก็บาดเจ็บหนัก

เหมือนว่ามีเรื่องสำคัญมาก หลังจากโจมตีสำเร็จ หลิงเฉินกลับไม่ได้ลงมือฆ่าทิ้ง รีบร้อนออกไปทันที นี่เองถึงเป็นโอกาสให้จางเฮ่าเทียนซึ่งเจ็บหนักหนีตายมาได้ ครั้นหนีรอบนี้ก็คือหนึ่งวันหนึ่งคืน ถึงตอนนี้ ในที่สุดอาการบาดเจ็บของจางเฮ่าเทียนสำแดงฤทธิ์ขึ้นแล้ว ถึงโดนล้อมไว้อย่างจำใจ

“เป็นเจ้าที่โง่เขลาเองต่างหาก ฆ่าคนได้เป็นพอ ผู้ใดกำหนดกันว่าต้องสู้กันซึ่งหน้า?” ในสายตาของหลิงเฟยมีการเย้ยหยัน พอปัดมือ เฉินฉีและไท่ไคก็บีบเข้าใกล้ทางจางเฮ่าเทียน

หลิงเฟยยังระมัดระวังอย่างมาก ถึงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับจางเฮ่าเทียนที่บาดเจ็บหนัก

“ก่อนจะตาย มีอะไรอยากสั่งเสียหรือไม่?” หลิงเฟยถอยหลังไปสองสามก้าว ถามอย่างเฉยเมย