บทที่ 87

เกิดความผิดปกติขึ้นฉับพลัน เกินความคาดหมายของทุกคนแล้ว จากนั้นก็มองเห็นแสงสีเขียวสายหนึ่งมาถึงด้านหน้าของหลิงเฟย หลังจากนั้น คอของหลิงเฟย ถูกมือเรียวยาวข้างหนึ่งจับไว้แน่น

“เจ้านี่ไม่เลวนิ รู้ชื่อของข้าด้วย” มองหลิงเฟยที่ถูกบีบคอไว้แน่น จื่อเฉินเอ่ยอย่างหยอกเย้า

เรื่องของผู้อื่น จื่อเฉินไม่อยากไปใส่ใจ จางเฮ่าเทียนเขาไม่รู้จัก ดังนั้นเดิมทีไม่อยากไปทำเรื่องชั่วตามผู้อื่น แต่นึกไม่ถึงว่า หลิงเฟยคนนี้พูดถึงชื่อของตนเองแล้ว โดยเฉพาะยังอยากให้ตนเองตาย ดังนั้นจื่อเฉินจึงตัดสินใจลงมือแล้ว

“เจ้า......จื่อเฉิน” ถูกบีบคอไว้ ในสายตามีหวาดผวาแวบผ่าน สีหน้าของหลิงเฟยแดงมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอับอาย หรือความโกรธ

“ปล่อยคุณชายหลิงเฟยออกซะ”

“จื่อเฉิน ปล่อยหลิงเฟย......”

รอบด้านถึงเป็นเสียงตะโกนโกรธแค้นดังขึ้น ผู้แข็งแกร่งแต่ละคนละทิ้งจากจางเฮ่าเทียนไป จ้องจื่อเฉินด้วยแววตาขุ่นเคือง

“เห็นข้าเป็นคนโง่อย่างนั้นหรือ ปล่อยเขาไป” จื่อเฉินพูดอย่างเหยียดหยาม “แน่จริงพวกเจ้าก็เข้ามาสิ ข้ากลัวว่าหากข้ามือสั่น จะได้ยินเสียงบิดคอหักเอา”

คำพูดข่มขู่ของจื่อเฉิน ทำให้ทุกคนล้วนหยุดฝีเท้าลงกันหมด หากหลิงเฟยตาย ความรับผิดชอบอันนี้พวกเขาคงแบกรับไม่ไหว แต่ละคนได้เพียงยืนอยู่ไกลๆ มองจื่อเฉินแบบโกรธเคือง

นี่ต้องโทษหลิงเฟยด้วย ก่อนหน้านี้กลัวจางเฮ่าเทียนก่อนตายจะกระโจนเข้ามา ถึงถอยไปด้านหลังฝูงชนโดยตรง คิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าจื่อเฉินจะออกมาฆ่าจากด้านข้าง

“เจ้าฆ่าคุณชายหลิงเฟยแล้ว เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่เช่นกัน” ไท่ไคเดินเข้ามาก้าวหนึ่ง จ้องจื่อเฉินอย่างเย็นชา

“เช่นนั้นหรือ ลองดูได้นะ ข้ารับรองว่าหลังจากฆ่าหลิงเฟย ข้าก็พอจะฆ่าพวกเจ้าได้เช่นกัน” จื่อเฉินหัวเราะเยาะ แรงในมือเพิ่มหนักขึ้นอีกครั้ง เกิดเสียงกึกๆ หน้าของหลิงเฟยดูแดงมากเลยทีเดียว ดวงตาใกล้จะถลนออกมาแล้ว โกรธจนเบ้าตาแทบแตก โดนบีบจนเกือบจะใกล้ตายแล้ว

“ได้ ได้ เจ้าอย่าขยับ” ไท่ไคถอยหลังสองก้าว รีบร้อนบอกว่า “เจ้าให้คุณชายหลิงเฟยได้หายใจก่อน”

แรงในมือของจื่อเฉินผ่อนลงมา หลิงเฟยเริ่มหายใจหอบ ในสายตายังมีความหวาดผวา เมื่อสักครู่เขารู้สึกถึงการมาเยือนของความตายจริงๆ ความรู้สึกแบบนั้นช่างยากจะรับไหว

“จื่อเฉิน เจ้าปล่อยหลิงเฟย หากไม่เช่นนั้นเขาก็ต้องตาย” ทันใดนั้นเฉินฉีหายตัวมาตรงหน้าของจางเฮ่าเทียนแล้ว หิ้วคอเสื้อของเขาขึ้นมา มือขวายังวางไว้บนหน้าผากของจางเฮ่าเทียน

“เขาเป็นใคร?” จื่อเฉินมึนงง

“เอ่อ......” เฉินฉีตะลึง ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

“เอ๋ เจ้านั่นเอง” บนหน้าของจางเฮ่าเทียนเต็มไปด้วยเลือดสด ดวงตาคู่หนึ่งกลับยังคงเย็นชา หลังจากมองโดยละเอียด จื่อเฉินยังคงจำอีกฝ่ายได้ ก็คือเด็กหนุ่มเย็นชาในวันนั้น