บทที่ 88

กลางป่า จื่อเฉินเดินออกมาไกลหลายลี้แล้ว โดยเฉพาะมั่นใจว่าด้านหลังไม่มีผู้ใดตามมา

“เอาล่ะ ควรปล่อยข้าไปได้แล้วกระมัง” หลิงเฟยพูดจาอย่างเย็นชา

“เดินไปอีกสองสามลี้” จื่อเฉินยังคงเฉยเมย ด้านหลังจางเฮ่าเทียนตามมาอย่างไม่พูดไม่จา เพียงแต่จังหวะของเขาไม่มั่นคงอีกแล้ว

เดินยังไม่ถึงหนึ่งลี้ จื่อเฉินก็หยุดลงมาแล้ว เพราะเขาพบว่าฝีเท้าของจางเฮ่าเทียนเปลี่ยนไปดูเลื่อนลอย

“เฮอะ มันใกล้จะตายแล้ว” หลิงเฟยหัวเราะเยาะ เห็นได้ชัดว่าพบจุดนี้เข้าเหมือนกัน

“ไสหัวไปเถอะ” จื่อเฉินปล่อยหลิงเฟยออกแล้ว พูดอย่างเฉยชา

“หึหึ ไม่ช้าหรือเร็วพวกเจ้าจะตายอยู่ใน......อ๊าก......!” หลิงเฟยอยากพูดจาขู่ขวัญก่อนกลับไป แต่ทันใดนั้นก็ร้องโหยหวนออกมา ส่วนเสียงร้องนี้ถูกกลบด้วยเสียงแตกหักของกระดูก

“กึก” แต่ว่าเสียงกระดูกแตกรอบที่สองกลับแจ่มชัดมาก

หลิงเฟยล้มลงบนที่พื้น โดนจางเฮ่าเทียนซึ่งอ่อนระโหยโรยแรงหักขาทั้งสองข้างแล้ว หลิงเฟยกำลังร้องโหยหวน ส่วนจางเฮ่าเทียนกลับยังคงเย็นชา

“เจ้า......!” จื่อเฉินมองจางเฮ่าเทียนอยู่

“จัดการคนระยำแบบนี้ ควรใช้วิธีเช่นนี้” จางเฮ่าเทียนพูดอย่างเย็นยะเยือก แต่เพิ่งพูดจบลง รู้สึกหน้ามืด ล้มลงไปแล้ว กลับยืนยันต่อไปไม่ไหวอีก

จื่อเฉินพยุงอีกฝ่ายไว้ พบว่ายังหัวใจเต้นมีลมหายใจอยู่ เพียงแค่สลบลงไป ชั่วขณะนั้นโล่งอกไปทีหนึ่ง ไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูโดนเชือดของหลิงเฟยอีก แบกจางเฮ่าเทียนก่อนจะโฉบไปยังในป่า ร่างกายเปล่งประกายสองสามที ภาพของจื่อเฉินก็หายลับไป

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ไท่ไคและคนอื่นๆ พากันไล่ตามเสียงร้องโหยหวนเข้ามา

“หลิงเฟยเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“คุณชายหลิงเฟยท่านเป็นอะไรแล้ว......?”

ทุกคนมาถึง เอาใจใส่กันเป็นอย่างยิ่ง

“โธ่เอ๊ย มองไม่เห็นว่าขาของข้าหักแล้วหรือไร ประคองข้าขึ้นแบบระวังด้วย ไปหาท่านพี่ของข้า ข้าต้องการให้เขาฆ่าเจ้าสองคนนี้ด้วยตนเอง” หลิงเฟยร้องโอดโอย สบถอย่างโมโห ถูกทุกคนช่วยประคองขึ้นมาแล้ว

“จางเฮ่าเทียนผู้นั้นบาดเจ็บหนักจนหมดสติไป พวกเจ้ารีบตามไปให้ไว ฆ่าจื่อเฉินไม่ตายแต่ฆ่าจางเฮ่าเทียนตายได้ก็ยังดี” หลิงเฟยที่โอดโอย ยังคงไม่ลืมว่าจางเฮ่าเทียนได้รับบาดเจ็บหนัก

ทุกคนพยักหน้ากล่าวตอบรับ กำลังคนหลายสิบคนแยกออกไปครึ่งหนึ่ง โดยมีเฉินฉีนำทาง ไล่ตามไปยังทิศทางที่จื่อเฉินหลบหนี

......

ออกมาไกลหลายสิบลี้ จื่อเฉินวางจางเฮ่าเทียนลงแล้ว

ทำความสะอาดบาดแผลให้อีกฝ่ายก่อน จากนั้นหายาวิเศษมาได้ ขยี้สองสามใบจนแหลกแล้วทาไว้บนบาดแผล ตามมาด้วยนำยาวิเศษส่วนที่เหลือมาคั้นเป็นน้ำวิเศษ หยดเข้าในปากของจางเฮ่าเทียนแล้ว