บทที่ 89

“เจ้าช่วยข้าไว้?” จางเฮ่าเทียนมองจื่อเฉินอยู่

“เป็นเจ้าที่ช่วยตนเองไว้ต่างหาก” จื่อเฉินพูดอย่างเรียบนิ่ง

จางเฮ่าเทียนมองดูบาดแผลบนตัว ยังมีร่องรอยของยาวิเศษส่วนหนึ่ง พูดด้วยเสียงทุ้ม “ขอบใจ ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้าแล้ว”

เด็กหนุ่มที่เย็นชาไม่เย็นชาอีกแล้ว

“ไม่เป็นไร ข้าชื่อจื่อเฉิน ศิษย์ของสำนักหลิงอู่ ส่วนสำคัญที่เจ้ารอดชีวิตมาได้คือเจตนารมณ์และร่างกายเหนือคนธรรมดาของเจ้า” จื่อเฉินหัวเราะเบาๆ จางเฮ่าเทียนได้รับบาดเจ็บสาหัส เพียงแค่สองวันก็ฟื้นขึ้นมาได้ ถือว่าร่างกายยอดเยี่ยมเป็นแน่

“จางเฮ่าเทียน สำนักจ้านอู่” จางเฮ่าเทียนกล่าว “อย่างไรเสียข้าก็เป็นหนี้ชีวิตเจ้าครั้งหนึ่ง”

“เจ้ายังพอเดินได้หรือไม่ สองวันแล้ว คาดว่าผู้ไล่ล่าคงใกล้มาแล้ว” จื่อเฉินไม่อยากมัวพัวพันกับเรื่องนี้ กลับเปลี่ยนเรื่องพูด

จางเฮ่าเทียนลุกขึ้นยืน เคลื่อนไหวกล้ามเนื้อและกระดูกสักหน่อย ตอบว่า “ไม่มีปัญหา”

ในสายตาจื่อเฉินมีความแปลกใจ ร่างกายของจางเฮ่าเทียนผู้นี้ ไม่ธรรมดาเสียจริง เขาพยักหน้า “งั้นไปกันเถอะ”

ทั้งสองคนเพิ่งออกไป ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีสี่คนแฉลบผ่านทางนี้ไปอย่างรวดเร็ว พวกเขามาถึงสถานที่ที่จื่อเฉินหยุดพักก่อนหน้านี้

“มาช้าไปก้าวหนึ่ง พวกเขาไปแล้ว” บุรุษหนุ่มที่เป็นผู้นำเอ่ยอย่างเฉยชา

“ตามไป งานที่ศิษย์พี่หลิงเฉินมอบหมาย จะต้องทำให้สำเร็จ” มีบุรุษหนุ่มอีกคนหนึ่งพูดขึ้น

คนอื่นๆ พยักหน้า ปล่อยพลังแล้วไล่ตามไปทางด้านหน้า ระหว่างที่ชี่แท้พรั่งพรู ความสามารถของสี่คนสำแดงออกมาแล้ว ล้วนเป็นชี่แท้ชั้นสิบ

......

อาการบาดเจ็บไม่ได้ฟื้นตัวครบถ้วน เพิ่งเดินออกมาได้หลายสิบลี้ จางเฮ่าเทียนก็ไม่ไหวแล้ว

“เจ้าไปเถิด เกรงว่าข้าคงไม่ไหวแล้ว” จางเฮ่าเทียนพิงที่ต้นไม้ใหญ่ หายใจหอบแล้วพูดขึ้น บาดแผลที่สมานรอบตัวเขา มีร่องรอยปริแตกอีกรอบ เลือดสดไหลซิบๆ ออกมาตามบาดแผล

“ก่อนหน้านี้เจ็บหนักยังไม่ตาย นี่เพิ่งจะถึงไหนเอง?” จื่อเฉินหัวเราะแล้ว โค้งตัวแล้วบอกว่า “ไป ข้าแบกเจ้าเอง”

จางเฮ่าเทียนลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายกล่าวขอบคุณออกมา “ขอบใจ”

“ไม่เป็นไร”

“เหตุใดต้องช่วยชีวิตข้า?”

“เห็นคนโดนรังแกจึงยื่นมือช่วยเหลือเท่านั้น” จื่อเฉินยิ้มบอก “แน่นอนว่า ยังมีอีกประเด็นหนึ่ง โชคชะตาของเจ้าและข้าคล้ายกันมาก คนของสำนักพวกข้าตามฆ่าข้า เจ้าก็โดนคนของสำนักพวกเจ้าตามฆ่าเช่นกัน โชคชะตาที่เหมือนกัน เคราะห์ร้ายก็เหมือนกัน คงถือว่ารู้ใจกันแล้ว”

“รู้ใจกัน” จางเฮ่าเทียนตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าสะเทือนอารมณ์ต่อคำพูดนี้อย่างมาก

กำลังร่างกายของจื่อเฉินดีมาก แบกคนผู้หนึ่งวิ่งโดยทีหน้าไม่แดงไม่หายใจหอบ เดินเหินอยู่กลางป่ากลางเขา ระดับความเร็วยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย