บทที่ 90

วิชากระบี่ลำแสง!

แสงสีดำเปล่งประกาย กระบี่ดำราวกับกะพริบขวางอยู่ด้านหน้าแสงเย็นเยือก ส่งเสียงเคร้งออกมา อาวุธสองเล่มปะทะซึ่งกันและกัน นอกจากเสียงโลหะกระทบกันแล้ว ยังมีประกายไฟแวบผ่านไปมากมาย

ภายใต้การโจมตี จื่อเฉินถอยหลังก้าวหนึ่ง การโจมตีสองสายระเบิดออกมาจากตรงหน้าเขา พลังอันรุนแรงพุ่งโจมตีไปทางจื่อเฉิน

จื่อเฉินหาได้ขยับเขยื้อนไม่ ปล่อยให้พลังนี้พุ่งโจมตีมา แล้วฝืนต้านพลังพวกนี้ไว้ เพราะด้านหลังของเขาเป็นจางเฮ่าเทียน

“ดีนิไอ้หนู นี่ยังไม่เป็นไร ดูแล้วเป็นข้าประเมินเจ้าต่ำไป” เจิ้งฮัวหัวเราะเยาะ ร่างกายอันยิ่งใหญ่ของจื่อเฉิน ขวางผลกระทบของพลังทั้งหมดไว้แล้ว

“เฮอะ ข้าไม่เคยประเมินเจ้าสูงเลย หากสู้ตัวต่อตัว ภายในสามท่าข้าย่อมสามารถเอาชีวิตเจ้าได้เป็นแน่” จื่อเฉินพูดเยาะเย้ย

“จริงหรือ?” ในสายตาเจิ้งฮัวมีแววเย้ยหยัน บอกว่า “แต่น่าเสียดายเหลือเกิน เจ้าคงไม่มีโอกาสได้สู้ตัวต่อตัวกับข้าไปตลอดกาล”

การโจมตีอีกรอบหนึ่งสำแดงขึ้น การมีอยู่ของชี่แท้ชั้นสิบทั้งสี่ ปล่อยการโจมตีอันดุเดือดไปยังจื่อเฉิน

กระบี่ลำแสง!

ทักษะการต่อสู้แบบท่าประสาน!

นิ้วสายฟ้า!

จื่อเฉินไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ ชั่วขณะหนึ่งสำแดงท่าแกร่งที่สุดออกมา แสงกระบี่เปล่งประกาย ท่าเสือคำราม สายฟ้ากำเริบ เสียงระเบิดดังออกมาจากในป่าอยู่เรื่อยๆ

“ตูม!”

หลังจากโจมตียกหนึ่ง จื่อเฉินกระอักเลือด และถอยหลังก้าวหนึ่ง พลังรอบตัวถูกใช้ไปจนหมดสิ้น เหงื่อท่วมหน้า เสื้อผ้าก็เปียกโชกเป็นแถบ ย้อนไปดูที่สี่คนอีกฝ่าย ยังจิตใจสงบนิ่ง กลับไม่ได้เสียพลังไปมากเท่าใด เพียงแค่ในสายตาของแต่ละคน ล้วนมีความแปลกใจ

กำลังต่อสู้อันยิ่งใหญ่ของจื่อเฉิน ไกลเกินกว่าจินตนาการของทั้งสี่คน ถึงแม้จะวิ่งอย่างลำบากมาตลอดทาง ทว่ายังคงขวางการโจมตีสองยกของพวกเขาไว้ได้

ขณะเดียวกันพวกเขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เจอทั้งสองคนในช่วงที่สมบูรณ์ดี

“เฮือก เฮือก” จื่อเฉินเริ่มหายใจหอบหนัก เสียงหายใจราวกับเสียงเครื่องสูบลม ดังสนั่นเหลือเกิน

เวลาเดียวกันเอง เพราะใช้พลังไปมากอย่างยิ่ง หัวใจของจื่อเฉินจึงเริ่มเต้นอย่างรุนแรง

“ไอ้หนู ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนไปได้ถึงเมื่อใด จะต้านทานการโจมตีของพวกข้าไปได้สักกี่ครา” เจิ้งฮัวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โจมตีอีก”

ทั้งสี่คนโจมตีอีกครั้ง

แต่ในเสี้ยววินาที เสียงหายใจของจื่อเฉินอ่อนแรงลง กลิ่นอายอันโหดเหี้ยมส่วนหนึ่งปรากฏบนตัวเขา หลังจากใช้พลังจนถึงขีดสุด หัวใจจึงส่งกำลังบำรุงได้อีกครั้ง

“ไม่” อยู่ภายใต้ลูกตาที่เปียกชุ่มของจางเฮ่าเทียน จื่อเฉินใช้การพิทักษ์รักษามาโจมตี พุ่งไปทางสี่คน

“ปึง!” “ปึง!” “ปึง!” “ปึง!”

การกระแทกอันเงียบเชียบ ดังขึ้นต่อเนื่อง เสียงระเบิดของสายฟ้า ดังไม่ขาดสาย ยังมีเสียงร้องครวญครางของมีดดาบ ดังลั่นทั้งป่าทึบ

เลือดสดสาดกระเซ็น เสียงร้องคำรามต่อเนื่อง ตะโกนไม่หยุด จื่อเฉินใช้กำลังเพียงผู้เดียว กระหน่ำสู้ด้วยกันกับการมีอยู่ของชี่แท้ชั้นสิบสี่คน

“ฟึ่บ”

แสงดาบแวบผ่าน เปิดบาดแผลบนตัวของจื่อเฉินให้อ้าออกแล้ว ในขณะเดียวกัน กระบี่ดำในมือจื่อเฉินกะพริบ ก่อนจะแทงทะลุชิ้นเสื้อเกราะตรงไหล่ของอีกฝ่าย

“ตึง”