บทที่ 91

อยากช่วยแต่ไม่มีแรง คือสถานการณ์ของจื่อเฉินในตอนนี้ เขาได้เพียงมองหมัดต่อยไปทางศีรษะของจางเฮ่าเทียนต่อหน้าต่อตา

แต่สิ่งที่แปลกคือ จางเฮ่าเทียนไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับยังหัวเราะอยู่ เหมือนกับว่ามองความเป็นความตายจนทะลุปรุโปร่ง

“ปึง”

สายตามองเห็นหมัดกำลังจะตกลงมา ทันใดนั้นมีแสงสีเขียวสายหนึ่งปรากฏมาจากด้านบน โดยเฉพาะระดับความเร็วไวอย่างยิ่งขวางด้านหน้าของจางเฮ่าเทียนไว้แล้ว ปะทะชนกับหมัด เสียงหนักอึ้งดังขึ้นในชั่วพริบตา

ศิษย์ผอมแห้งที่ปล่อยหมัดออกมา ภายใต้การโจมตีของแสงสีเขียวนี้ ถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าวทันใด ก่อนที่จะจะทรงตัวกลับมานิ่งได้

ในขณะเดียวกัน ภาพคนใส่ชุดสีเขียวร่วงลงจากด้านบน คนผู้นี้อายุไม่มาก รูปร่างหน้าตาพื้นๆ ดวงตาเล็กมาก เมื่ออยู่ในฝูงชนคงไม่ทำให้ผู้คนสนใจมอง ทั่วไปและธรรมดาเหลือเกิน

แต่ในวินาทีนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูกคนธรรมดาผู้นี้ เพราะเป็นเขา คาดไม่ถึงขวางการโจมตีของผู้แข็งแกร่งชี่แท้ชั้นสิบไว้แล้ว นอกจากนั้นยังสั่นสะเทือนจนอีกฝ่ายถอยหลังไป

บนใบหน้าธรรมดามีรอยยิ้มอ่อนๆ เด็กหนุ่มเอ่ยกับจื่อเฉินที่ตกตะลึงพรึงเพริดว่า “ข้าไม่ได้มาช้าไปหรอกกระมัง”

“เจ้า......!” จื่อเฉินไม่มีทางบรรยายถูกว่าตนเองมีอารมณ์แบบใด ตื่นเต้น ดีใจ หรือว่าแปลกใจ? แต่ว่าอารมณ์ทุกอย่างกลายเป็นคำพูดประโยคหนึ่ง “มาได้จังหวะพอดี”

“เช่นนั้นก็ดี แล้วพวกกากเดนพวกนี้จะทำอย่างไรดี?” เด็กหนุ่มยังคงหัวเราะเบาๆ สายตามองทางทั้งสี่คน ในสายตามีความเหยียดหยาม

“ในเมื่อเป็นพวกกากเดน ย่อมฆ่าเป็นธรรมดา” จื่อเฉินพูดอย่างเย็นชา

“ได้เลย” เด็กหนุ่มตาเล็กอยู่ท่ามกลางแสงเย็นเยือกแวบผ่าน แล้วหายตัวไป และเมื่ออยู่ห่างมาหลายเมตร ยกเท้าขึ้นเตะไปทางผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง

“ตึง” ภายใต้เสียงดังอันแสนหนักอึ้ง คนผู้นี้โดนเตะจนลอยออกไปแล้ว

“แกร่งขนาดนี้เชียวหรือ?” สามคนที่เหลือมองหน้าซึ่งกันและกัน ต่างมองเห็นความหวาดผวาในสายตาของอีกฝ่าย เตะการมีอยู่ของชี่แท้ชั้นสิบทีเดียวจนลอยละลิ่วออกไป ความสามารถเช่นนี้เพียงพอที่จะสังหารพวกเขาได้เลย

“ไป ถอย” พอเจิ้งฮัวตัดสินใจเด็ดขาด จึงกัดฟัน พาทั้งสามคนถอยออกไปทางด้านหลัง

“อยากหนี แต่ไม่เหลือแขนข้างหนึ่งไว้ พวกเจ้าไปกันได้แน่หรือ?” เสียงที่แฝงด้วยจิตอาฆาตแค้นอันเข้มข้นของจื่อเฉิน ดังขึ้นอีกครั้ง

“ฆ่า!” จากนั้นเป็นคำพูดโจมตีศัตรูตามมาตรฐานของจื่อเฉิน ก่อนหน้านี้จื่อเฉินพูดคำว่าฆ่าออกมาแต่ละครั้ง ล้วนพุ่งไปทางสี่คน ฟันอีกฝ่ายจนบาดเจ็บ

“ไป” ครั้งนี้ เจิ้งฮัวไม่ลังเลอีกต่อไป ปล่อยพลังแล้วลอยโฉบไกลออกไป สามคนที่อยู่ด้านหลังพากันหลบหนีรวดเร็วแบบไม่หันหน้ากลับ

จื่อเฉินเพิ่งพุ่งออกไปสองก้าว รู้สึกหน้ามืด ทั้งตัวล้มลงไปทางด้านล่าง เขาเองก็มาถึงขีดจำกัดของชีวิตแล้ว

เด็กหนุ่มเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วมาพยุงจื่อเฉินไว้ก่อนก้าวหนึ่ง “ไม่เป็นไรนะ?”

จื่อเฉินหมดสติไปแล้ว ไม่มีทางเอ่ยปากได้