บทที่ 92

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตนเองเด็ดเดี่ยว แต่ยามที่เห็นรูปแบบการต่อสู้ของจื่อเฉิน กลับต้องยอมรับว่า จื่อเฉินเด็ดเดี่ยวกว่าเขาอย่างมาก

จื่อเฉินหมดสติไป จางเฮ่าเทียนบาดเจ็บหนัก เด็กหนุ่มหิ้วทั้งสองคนไว้ลอยโฉบไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้พาสองคนมาด้วย ระดับความเร็วของเขากลับไม่ลดลงสักนิดเดียว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม จื่อเฉินที่หมดสติฟื้นขึ้นมาแล้ว ร่างกายลอยอยู่กลางอากาศ ข้างหูมีกระแสลมดังฟู่ๆ

หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะ เต้นแต่ละครั้งล้วนมีพลังสีเงินพรั่งพรู และเข้าสู่ร่างกายทุกส่วนตามกระแสเลือด ร่างกายที่บาดเจ็บหนัก กำลังค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมา

“พวกเราเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว?” จื่อเฉินส่งเสียงถาม

“เจ้าฟื้นแล้ว?” เด็กหนุ่มลงสู่พื้นอย่างอ่อนช้อย มองจื่อเฉินแบบไม่อยากเชื่อ สายตานั้นและการแสดงออกแบบนั้น เหมือนกำลังมองตัวประหลาด

ส่วนจางเฮ่าเทียนที่อยู่ด้านข้าง รู้สึกเหลือเชื่อเหมือนกัน ว่าตามการคาดการณ์ของเขา ครั้งนี้จื่อเฉินต้องหมดสติไปอย่างน้อยหลายวัน แต่นี่เพิ่งผ่านมาครึ่งชั่วยามเท่านั้น คาดไม่ถึงฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึงแม้เสียงจะทุ้มต่ำอยู่บ้าง แต่กลับมีแรง มิใช่ลักษณะที่อ่อนแออย่างยิ่งแน่นอน

“เทียบไม่ติดสักด้านเสียจริง!” จางเฮ่าเทียนหลับตาลงแล้ว

“สักไม่กี่สิบลี้” เด็กหนุ่มตอบ

เด็กหนุ่มคือเมี่ยวคง ทันทีที่ได้ยินเสียงระเบิดของสายฟ้าจึงรีบเข้ามา คิดไม่ถึงจะเจอกับจื่อเฉินเข้า

“หยุดพักเถอะ ข้าต้องฟื้นตัว”

เมี่ยวคงวางจื่อเฉินและจางเฮ่าเทียนลง ทั้งสองนั่งขัดสมาธิ เริ่มต้นฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ

“มียาวิเศษหรือไม่?”

เมี่ยวคงหยิบยาวิเศษอายุหนึ่งร้อยปีออกมาจากในห่อสัมภาระแล้วยื่นให้จื่อเฉิน

จื่อเฉินเคี้ยวสองที ก่อนจะกลืนลงไป พลังทิพย์อันเข้มข้นปรากฏจากในท้อง วิชาทะลวงกายฟ้าร้องเริ่มโคจร......

หัวใจดูดซับพลังทิพย์ส่วนนี้แล้ว พลังสีเงินที่มากกว่าเดิม ไหลไปทุกส่วนของร่างกาย ครั้งนี้ บาดแผลรอบตัวของจื่อเฉินที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เริ่มฟื้นตัวกลับคืน แผลโดนมีดที่พลิกเปิด ค่อยๆ สมานตัว ตกสะเก็ด หลังจากนั้นครู่เดียว รอยสะเก็ดแผลหลุดร่วง บาดแผลก่อนหน้านี้กลับมีเนื้ออ่อนงอกออกมา

“นี่......?”

เมี่ยวคงและจางเฮ่าเทียนทั้งสองคน มองจนตกตะลึงพรึงเพริด ในสายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ แม้ว่าสองคนจะเคยเห็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อมามากมาย แต่ยังไม่เคยเจอสถานการณ์ตรงหน้าเช่นนี้มาก่อน ร่างกายที่บาดเจ็บหนัก คาดไม่ถึงฟื้นตัวกลับแบบที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ยาวิเศษของเจ้านั้น เป็นยาวิเศษที่ชุบชีวิตให้กลับคืนชีพได้อย่างนั้นหรือ?” จางเฮ่าเทียนที่เย็นชา ยากจะถามขึ้นสักประโยคหนึ่ง

“เจ้าว่าอย่างไรล่ะ ข้ายังมีอยู่ หากไม่เช่นนั้นเจ้าลองดูหรือไม่?” เมี่ยวคงถามกลับ จากนั้นหยิบยาวิเศษร้อยปีที่เหมือนกันออกมาอีกอัน