ตอนที่ 482 การเผชิญหน้าระหว่างสองกองทัพ

ค่ายทหารอาณาจักรฉิน

“กราบทูลรายงานพ่ะย่ะค่ะ!”

หน่วยสอดแนมรีบเข้าไปรายงานในค่ายเพื่อรายงานต่อองค์ชายฉิน

“ผู้บัญชาการ เมืองอวิ๋นเฉิงได้ส่งจดหมายสงครามมาขอรับ ได้โปรดตรวจสอบ!”

ฉินชงรับจดหมายสงครามมาในมือ คลี่ออก และขมวดคิ้วทันที

ตอนนี้ไท่ฟู่เข้ายึดครองเมืองอวิ๋นเฉิงและมีน้องแปดเป็นตัวประกัน ดังนั้นความคิดทั้งหมดอยู่ในมือของไท่ฟู่แล้ว

หากจิ้งจอกเฒ่าต้องการขอเจรจา เช่นนั้นสิงโตจะรออ้าปากอย่างแน่นอน

ไม่ว่าผลการเจรจาจะเป็นอย่างไร ฉินชงไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆ รอความตายได้ เขาต้องตอบโต้

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น และออกคำสั่งทันที

“กระจายคำสั่ง ออกเดินทางไปเมืองอวิ๋นเฉิงเพื่อเจรจากับไท่ฟู่ทันที!

...

วันถัดมา

ท้องฟ้ามีเมฆมาก

องค์ชายใหญ่ฉินชงนำกองทัพทั้งสามมายังเมืองอวิ๋นเฉิงและรอห่างออกไปสองกิโลเมตร

กองทหารได้รับการจัดเตรียมอย่างเรียบร้อย วางทัพราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับข้าศึกที่น่าเกรงขาม

บนกำแพงเมืองอวิ๋นเฉิง กองกำลังส่วนตัวของตระกูลซ่งกำลังรออยู่ ซ่งฉางชุนได้เชิญทูตของอู๋ซานกุ่ยมาที่กำแพงเมืองเพื่อเป็นสักขีพยานการเผชิญหน้าระหว่างสองกองทัพ

ทั้งสองฝ่ายจัดวางทัพการต่อสู้ ทหาร และม้าเผชิญหน้ากัน กลองถูกตี ฉากนี้ดูยิ่งใหญ่มาก

ฉินชงยืนอยู่ตรงกลางขบวนทหารพร้อมกับชักดาบออกมา เพื่อป้องกันไม่ให้แอบยิงธนูมา

เขามองดูกำแพงเมืองด้วยสีหน้าจริงจังแล้วตะโกน

“ไท่ฟู่ ข้ามาแล้ว แต่ท่านยังไม่ปรากฏตัวออกมาเลย!”

บรรดาทหารในกองทัพได้โห่ร้องออกมาพร้อมกัน พวกเขาส่งสัญญาณไปยังเมืองอวิ๋นเฉิงอย่างชัดเจน แม้จะอยู่ระยะไกลกว่าพันเมตร

ในไม่ช้า มีคนคนหนึ่งถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองอวิ๋นเฉิงด้วยเชือก

เมื่อเพ่งมองแล้ว แน่ใจว่าชายคนนั้นคือองค์ชายแปด

ในเวลานี้สภาพเขาดูมอซอ เหมือนขอทาน

เมื่อฉินชงเห็นสภาพน้องชายเป็นเช่นนี้ เขาโกรธมาก กัดกรามแน่น และคำรามออกมา

“ไท่ฟู่! ออกมาเผชิญหน้ากันเดี๋ยวนี้!”

ไท่ฟู่ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองหนาแน่นปรากฎตัวขึ้นบนกำแพง สวมชุดเกราะเกล็ดมังกรสีเหลืองทอง

ด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา เขาพูดอย่างดูถูกว่า

“ฉินชง ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นถึงที่ปรึกษาของเสด็จพ่อเจ้า คำพูดที่เจ้าพูดมานั้นแสดงให้เห็นว่าเจ้าไม่เคารพข้า และไม่เคารพเสด็จพ่อของเจ้าแม้แต่น้อย”

ฉินชงตะคอกออกมาอย่างเย็นชา

“เจ้าคนสารเลว เจ้าคนขี้ขลาด อย่าพูดถึงชื่อเสด็จพ่อข้า!”

ไท่ฟู่ไม่แสดงสีหน้าวิตกกังวลหรือรำคาญเลยแม้แต่น้อย เขานั่งบนเก้าอี้หลักแล้วพูดอย่างสบายใจว่า