บทที่ 700 ฆ่าคนรักของข้า

ท่านอ๋องตวนถูกทำให้ตื่นเพราะกลั้นปัสสาวะ หลังจากที่ตื่นขึ้นมาก็ไปหาอวิ๋นหลัวฉวน พ่อบ้านพูดเท่าไรเขาก็ไม่ฟัง บอกเขาไปแล้วว่านางกลับไปจวนกั๋วกงแล้ว จากนั้นเขาก็ไปที่จวนกั๋วกง เมื่อไปถึงจึงทราบว่านางได้เข้าวังไปกับฉีเฟยอวิ๋นแล้ว เขาพอจะหายจากอาการสร่างเมาแล้วเล็กน้อย และต้องการจะหาอวิ๋นหลัวฉวน พอดีกับราชโองการมาถึงแล้ว เขาจึงเข้าวังไปพร้อมกับหนานกงเย่

ขณะนี้ยังมีความมึนเมาอยู่ ไห่กงกงคารวะเขาจนเขาเกือบล้มลง

ท่านอ๋องตวนใช้กำลังผลักหนานกงเย่ออก จากนั้นจึงเดินตรงไปที่ตำหนักเฉาเฟิ่ง

ไห่กงกงตกใจจนเหงื่อไหลท่วมตัว "ท่านอ๋องเย่ ท่านอ๋องตวนเป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"ดื่มมากไปหน่อยนะ คนเมื่อเจอเรื่องดีๆ เข้าก็มักจะดื่มหนักน่ะ" จากนั้นหนานกงเย่จึงตามไปที่ตำหนักเฉาเฟิ่ง ไห่กงกงหันกลับไปมองท่านอ๋องตวนที่เดินโซซัดโซเซไปที่ตำหนักเฉาเฟิ่ง ดูเหมือนคนดื่มหนักจริงๆ

เมื่อท่านอ๋องตวนเดินเข้าไปก็ได้สะดุดเข้ากับธรณีประตู จึงทำให้ล้มกลิ้งลงตรงธรณีประตู

ดวงตาของพระพันปีนิ่งเฉย "เกิดอะไรขึ้นล่ะ?"

"กราบทูลเสด็จแม่ เมื่อวานอ๋องตวนอภิเษกพระชายารองจึงทำให้ดีใจจนดื่มหนักไปหน่อยพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้จึงยังไม่สร่างเมาพ่ะย่ะค่ะ" หนานกงเย่รายงานออกไปขณะเดินตามเข้ามา

พระพันปีมองด้วยสีหน้าเย็นชาและไม่พอใจเล็กน้อย จากนั้นจึงถามว่า "ดีใจเช่นนั้นเลยหรือ?"

หนานกงเย่ไม่พูดอะไรอีกและจ้องมองไปยังฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่อีกฝั่ง เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรจึงก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้น

"ท่านอ๋องตวน เจ้าเข้ามาใกล้ๆ หน่อย จะหมอบอยู่ที่หน้าประตูทำไมกัน?" พระพันปีตรัสด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

อ๋องตวนเดินออกจากประตูเพื่อจะตรงไปที่โถงใหญ่ เมื่อเห็นอวิ๋นหลัวฉวนเดินออกมาจึงยื่นมือออกไปเพื่อคว้าข้อมือของอวิ๋นหลัวฉวน และดึงดันกันอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง

อวิ๋นหลัวฉวนยังไม่ค่อเข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่

"ท่านอ๋อง"

อวิ๋นหลัวฉวนดิ้นรน อ๋องตวนออกแรงดึงอวิ๋นหลัวฉวนอยู่ครู่หนึ่ง "เจ้าห้ามไปไหน หากเจ้าจากไป ข้าจะฆ่าตัวตายให้เจ้าดู!"

ดวงตาของอ๋องตวนราวกับลุกเป็นไฟ อวิ๋นหลัวฉวนหน้าซีดลงทันที

พระพันปีมองด้วยความโมโห และเหลือบมองไปที่ฮองเฮาเฉินอวิ๋นชูที่กำลังคุกเข่าอยู่ "ฮองเฮาเจ้าจะยอมรับผิดหรือไม่?"

เฉินอวิ๋นชูคุกเข่าโดยไม่พูดอะไร พระพันปีมองไปที่ไห่กงกง "ไปเชิญฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อไห่กงกงเดินออกไป พระพันปีจึงตรัสว่า "ฮองเฮา พระชายาตวนบอกว่าเห็นเจ้าป้อนยาให้กับองค์หญิง เจ้าจะยอมรับผิดหรือไม่?"

"เสด็จแม่ นั่นไม่ใช่ยา แต่นั่นคือผงที่ทำให้ตกใจเพคะ" เฉินอวิ๋นชูไม่ต้องการที่จะพูดอะไรมาก และนางก็ไม่ยอมรับผิด

พระพันปีเหลือบไปมองเด็กน้อยที่นอนหลับไปและไม่ตอบสนองใดๆ ที่อยู่ข้างๆ และยังมีเหล่าหมอหลวงที่หมอบคลานอยู่ด้วย หนึ่งในนั้นคือหมอหลวงหูที่ตกใจจนตัวสั่น

สีหน้าของพระพันปีเย็นชาอย่างมาก "เจ้าบอกว่าไม่ใช่ยา แต่เป็นผง ดีมาก ข้าว่าเจ้าไม่เห็นโลงศพ คงไม่หลั่งน้ำตา ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังกล้าดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้

ข้าไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของวังหลัง และใช้ชีวิตของข้าเองในตำหนักเฉาเฟิ่ง ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะลงมือได้โหดเหี้ยมเช่นนี้ ฮองเฮา......เจ้าทำร้ายทายาทของจักรพรรดิ โทษของเจ้าจะต้องตายสถานเดียว

แต่เจ้าไม่ยอมรับผิด ข้าก็ไม่สามารถตัดสินโทษได้ สั่งให้คนมาที่นี่และนำตัวนางไปโบย"

"เหอะ เหอะ......" จู่ๆ เฉินอวิ๋นชูก็หัวเราะออกมา และบริเวณโดยรอบก็เงียบสงัดลง

ทุกคนต่างพากันมองไปที่พระพันปี

เฉินอวิ๋นชูลุกขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองไปยังพระพันปี "ไทเฮาเพคะ ไม่ใช่พระองค์หรือเพคะที่สั่งให้หม่อมฉันทำร้ายเด็กคนนี้?"

เมื่อฮองเฮาพูดขึ้นมา ทุกคนก็พากันตกตะลึง

อ๋องตวนโซซัดโซเซและมองไปยังเฉินอวิ๋นชู

ประตูถูกเปิดออก จักรพรรดิอวี้ตี้ได้เสด็จมาถึงแล้ว "คารวะเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ"

พระพันปีมองไปยังจักรพรรดิอวี้ตี้และยิ้มออกมา "นั่งลงสิ"

จักรพรรดิอวี้ตี้ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเหลือบมองเฉินอวิ๋นชูที่นั่งอยู่บนพื้น เฉินอวิ๋นชูหันกลับไปมองจักรพรรดิอวี้ตี้ "ฝ่าบาทมาแล้วหรือเพคะ?"

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ตอบอะไรและมองไปยังพระพันปี "เสด็จแม่ นี่มันเกิดเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

พระพันปีเหลือบมองเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ "ฝ่าบาทนั่งลงเถอะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้ทำได้เพียงเดินไปนั่งลง เมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้นั่งลง พระพันปีจึงถาม "ฮองเฮา คำพูดเมื่อสักครู่ เจ้าพูดขึ้นมาอีกครั้งให้ฝ่าบาทได้ยินสิ"