บทที่ 701 สาหัสยิ่งกว่าเดิม

เฉินอวิ๋นชูมองพระพันปีที่อยู่ด้านบน พระพันปีถามว่า：“ข้าขอถามเจ้า ที่เจ้าเข้ามาในวังแล้วไม่ให้กำเนิดบุตรเป็นเพราะกินจีฟูส่านใช่หรือไม่？”

“ใช่เพคะ” เฉินอวิ๋นชูยอมรับ

นางใช้จีฟูส่านมานานกว่าสิบปีแล้ว แต่ต่อมาเป็นเพราะไม่อยากกินจึงไม่กิน

แต่พระพันปีเป็นคนให้จีฟูส่านแก่นาง

พระพันปีรู้สึกขบขัน：“งั้นหรือ？”

พระมเหสีหวาเปิดเสื้อ นางหยิบถุงหอมออกมาจากคอ แล้วขว้างลงไปที่บันไดของห้องโถง เนื่องจากนางอยู่ไกลจากเฉินอวิ๋นชู จึงต้องออกแรงขว้าง และจีฟูส่านก็ตกลงไปตรงหน้าเฉินอวิ๋นชู

เฉินอวิ๋นชูตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ถุงหอมสีเขียวเข้มและมีดอกโบตั๋นติดอยู่

“ฮองเฮา เปิดดูข้างในสิ” ในเวลานี้พระมเหสีหวาดูเย็นชา

เฉินอวิ๋นชูหยิบมันมาและเปิดดู เมื่อนางเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน นางก็เงยหน้าขึ้นมองพระมเหสีหวา：“นี่อะไร？”

“นี่คือจีฟูส่าน” พระมเหสีหวารู้สึกขบขัน：“เจ้าเป็นใหญ่ในวังตะวันออก แม้แต่จีฟูส่านก็ทรงไม่รู้ว่าคืออะไร จีฟูส่านเป็นยาบำรุงโลหิต ห้ามกินตลอดทั้งปี กินเดือนละสามวันเก้าครั้ง และจะทำให้ร่างกายของสตรีปลอดโปร่ง ของสิ่งนี้สามารถชะลอวัยได้ ตอนที่อดีตจักรพรรดิยังอยู่ ทรงคิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อข้าและพระพันปี จะว่าไปแล้วก็มีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่ง

มีวันหนึ่งอดีตจักรพรรดิตื่นขึ้นมาจากความฝัน พระองค์ทรงตรัสว่าในความฝันผมของพระองค์เป็นสีขาว จึงกังวลว่าข้าและพระพันปีจะชราตามไปด้วย อดีตจักรพรรดิทรงตรัสว่าหวังว่ายามที่พระองค์ทรงชราแล้ว พวกเราจะยังสาวอยู่ จึงให้คนทำจีฟูส่านนี้ขึ้นมา

จีฟูส่านเป็นสิ่งที่ใช้บำรุงความงาม พวกเราล้วนแต่เคยกิน

เพียงแต่เมื่อกินสิ่งนี้แล้ว จะรู้สึกอ่อนเพลีย และข้าก็ไม่มีผมหงอกมาหลายปีแล้ว

แต่หลังจากที่อดีตจักรพรรดิองค์ทรงจากไป ก็ไม่มีใครมองข้าแล้ว ข้าจึงไม่อยากกิน

เพียงแต่จีฟูส่านยังมีข้อดีอีกอย่างคือเมื่อนำติดตัวไว้ ยุ่งจะไม่เข้ามาใกล้ ดังนั้นข้าจึงนำมาติดตัวไว้

ฮองเฮา เจ้าเข้ามาในวัง หากพระพันปีทรงให้เจ้าใช้จีฟูส่าน เช่นนั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพระพันปีทรงปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี

เนื่องจากจีฟูส่านไม่ได้มีมากนัก และการคิดค้นจีฟูส่านก็เป็นสูตรลับของตระกูลหมอหลวงหู แต่หลังจากที่พ่อชราของหมอหลวงหูจากไป ก็ไม่สามารถทำมันขึ้นมาได้อีก และในวังก็มีอยู่ไม่มาก”

เฉินอวิ๋นชูประหลาดใจ：“เช่นนั้นเหตุใดหลังจากที่หม่อมฉันกินเข้าไปแล้วจึงไม่มีบุตร？”

“เจ้าจะมีบุตรหรือไม่นั้น ไม่เกี่ยวกับจีฟูส่าน เจ้าได้ยินมาจากใครว่าจีฟูส่านสามารถที่จะทำร้ายคนได้เช่นกัน”

“เป็น……” เฉินอวิ๋นชูน้ำตาซึม：“จงชินอ๋องเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่พระพันปี：“เสด็จแม่ ฮองเฮา……”

“ฝ่าบาท เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้า ดังนั้นเจ้าไม่ต้องพูดอะไร” พระพันปีมองไปที่เฉินอวิ๋นชู：“ไม่ใช่เรื่องนี้อย่างแน่นอน ข้าขอถามเจ้าว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทถึงได้ไม่มีทายาทมาหลายปีแล้ว？”

“หม่อมฉันวางยาพิษ” เฉินอวิ๋นชูตอบ อวิ๋นหลัวฉวนเอนไปทางฉีเฟยอวิ๋น

“ใครให้ยาเจ้ามา？”

“จงชินอ๋องเพคะ”

“เจ้าก็กินเองด้วยหรือ？”

“บางครั้งเวลาที่หม่อมฉันรู้สึกไม่สบายใจ ฝ่าบาททรงกินหม่อมฉันก็กินด้วยเพคะ”

“เจ้าวางยาพิษพระสนมเอกเซียวจนเสียสติใช่หรือไม่？”

“หม่อมฉันเอง หม่อมฉันเห็นว่านางให้กำเนิดบุตรจึงรู้สึกสบายใจ”

“แล้วเหตุใดเจ้าต้องโยนความผิดให้มู่เหมียน？”

“หม่อมฉันต้องการทำร้ายนาง”

เฉินอวิ๋นชูยอมรับทุกอย่าง พระพันปีมองไปที่องค์หญิงกู้กั๋ว จากนั้นก็มองไปที่เฉินอวิ๋นชู：“เจ้าให้องค์หญิงกินอะไร？”

“ยาหลับใหล นางมักจะร้องไห้” ฮองเฮายอมรับ

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่ามันไร้สาระ เรื่องของมู่เหมียนและพระสนมเอกเซียว เป็นไปไม่ได้ที่เฉินอวิ๋นชูจะเป็นคนทำ

ในเวลานั้นนางน่าจะไม่สามารถทำได้ เท่ากับเฉินอวิ๋นชูต้องโทษ แต่ฝ่าบาททรงไม่พูดอะไร

“เจ้าเป็นฮองเฮาผู้สูงส่ง และเจ้าควรถูกลงโทษที่ทำเช่นนี้ แต่สวรรค์ย่อมมีคุณธรรม ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ในเมื่อเจ้าอุทิศตนเพื่อพระพุทธศาสนา เช่นนั้นก็โกนผมบวชเถิด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เฉินอวิ๋นชูจะไม่เข้ามาในวัง และไปภาวนาขอพรให้ฝ่าบาท”

เฉินอวิ๋นชูตกตะลึง：“พระองค์ทรงไม่ฆ่าหม่อมฉัน？”

พระพันปีมองไปที่เฉินอวิ๋นชู：“เจ้าดูถูกข้าเกินไป และดูถูกต้าเหลียงด้วยเช่นกัน