บทที่ 752 คิดบัญชีบนราชสำนัก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเจ้าล่ะ？”ฉีเฟยอวิ๋นตอบตกลงแล้วไม่มีประโยชน์ ยังมีหนานกงเย่ด้วย ซูอู๋ซินเลยมองหนานกงเย่ที่ยืนอยู่ใต้ฝ่าพระบาท

หากเขาไม่ตอบตกลง เขาก็จะต้องกักตัวพวกเขาแล้ว

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋น คิดอยู่ชั่วขณะ แล้วกล่าวว่า“ข้าไม่สามารถตอบตกลงได้ แต่เรื่องนี้ข้าไม่ก้าวก่าย หากต้องการให้อวิ๋นอวิ๋นกลับมาจริง ข้าเคารพการตัดสินใจของนาง แต่ข้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของเมืองต้าเหลียง กลับไม่สามารถรับปากส่งๆได้”

“.....”ซูอู๋ซินยิ้ม กล่าวว่า“เมืองต้าเหลียงมีเจ้าอยู่ หากว่าลูกสาวของข้าไม่ได้แต่งงานกับเจ้า และมีลูกด้วยกันถึงห้าคนแล้ว จากคำพูดของเจ้าวันนี้ เป็นสิ่งที่อันตรายแฝงเร้นต่อแคว้นเฟิ่งในอนาคตมาก เมื่อข้าต้องการสังหารเจ้า เช่นนั้นเกรงว่าทั้งสองเมืองจะเกิดการสู้รบขึ้น มันเลยไม่สามารถตัดเจ้าได้อย่างเด็ดขาด”

พอพูดถึงลูกห้าคน ทุกคนต่างทอดถอนหายใจ ทำไมเยอะเช่นนี้?

เมื่อมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างละเอียด ล้วนไม่อยากจะเชื่อ ว่านางมีลูกและเป็นแม่ของเด็กน้อยห้าคนแล้ว

แม้ว่าปีหนึ่งจะให้กำเนิดหนึ่งคน เธอก็ไม่สามารถให้กำเนิดได้ถึงปีละหนึ่งคน

หญิงของแคว้นเฟิ่งมีเกียรติอันสูงศักดิ์ องค์รัชทายาทของเมืองให้กำเนิดลูกแก่ชายเมืองต้าเหลียงถึงห้าคน จากที่คนส่วนใหญ่มองมันเป็นเรื่องที่เศร้าใจอย่างมาก

บรรยากาศบนราชสำนักอึมครึม ซูอู๋ซินถึงได้กล่าวว่า“ให้กำเนิดเด็กน้อยถึงห้าคนจะต้องลำบากอย่างแน่นอน คิดแล้วก็เป็นของที่ฟ้าประทาน พวกเจ้าสองสามีภรรยามีพรหมลิขิตที่ดีต่อกัน แน่นอนว่าข้าไม่แยกพวกเจ้าจากกันหรอก แต่คำพูดของเจ้านี้แน่นอนว่าข้าไม่พึงพอใจ”

“พี่น้องสายเลือดเดียวกันห้าคน？”

“พี่น้องสายเลือดเดียวกันห้าคน?”

พอได้ยินว่าให้กำเนิดสายเลือดเดียวกันห้าคน ทุกคนเสียงดังเกรียวกราวอื้ออึง เด็กแฝดสองคนพวกเขาเคยเห็น รูปร่างหน้าตาดีมาก อีกทั้งฉลาด แล้วพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันห้าคนเป็นอย่างไรกัน

ทุกคนไม่เข้าใจเลยชี้แจงพูดคุยกันเกิดขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะลืมว่าอยู่บนราชสำนักกัน

ฉีเฟยอวิ๋นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยากที่จะเห็นกำเนิดพี่น้องเดียวกันห้าคน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกตกใจเป็นการใหญ่เช่นนี้ไหม

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้ามองไปทางซูอู๋ซินที่นั่งอยู่ เขาต้องจงใจเป็นแน่

“ข้าเป็นคนพูดตรงๆตั้งแต่ไหนแต่ไรมา แต่ก็ซื่อสัตย์จริงใจพอ อวิ๋นอวิ๋นเป็นพระชายาของข้า เราสองสามีภรรยาไม่มีทางแยกจาก นอกจากข้าจะตายจากโลกนี้ไป

หากมีผู้ใดรั้ง พยายามแยกเราสองสามีภรรยา แม้ว่าข้าจะอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ก็สามารถปลุกระดมขึ้นได้ และเลือดจะนองทั่วทุกสารทิศ”

ทุกคนส่งเสียงเกรียวกราว นี่บ้าคลั่งเกินไปแล้ว

“คำพูดเช่นนี้ของเจ้า พอฟังแล้วค่อนข้างคุ้นหู เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนก็มีคนกล่าวกับข้าเช่นนี้ แต่ข้ายังขำขันเขา บอกว่าเขาคุยโว คิดไม่ถึงว่าสิบเจ็ดปีให้หลังจะได้ยินราชบุตรเขยของข้ากล่าวว่าออกมาแบบเดียวกัน ทำให้แปลกใจอย่างมาก

ก็ดี เจ้ามีใจมั่นก็ดี ส่วนความสามารถของเจ้า เก็บไว้วันนั้นที่มีจริง เอาไว้ให้ข้าดูเถิด

เมื่อสมัยข้ายังเป็นวัยรุ่นก็เคยชื่นชอบตี้จวินและอยากขี่ม้าฝึกซ้อมทำในสิ่งที่ตนต้องการกับเขา ไม่สนใจเมืองนี้กับบุญคุณความแค้นบ้านเมือง ข้าอยากไปด้วยกันกับเขา

เขาสามารถสืบทอดดินแดนทางปีกใต้ มีพระสนมสวยงามที่พระตำหนักหลังของเขา ส่วนข้าก็สามารถนั่งสนับสนุนพระตำหนักหลังของข้าได้ เพียงแต่.....ข้าชอบ เขาก็ชอบ มีความชอบจนทำให้คนไม่คิดสิ่งอื่นแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ข้ากับเขาเลยทอดทิ้งอำนาจบ้านเมือง กระโดดเข้าเตรียมพร้อมรับสิ่งใหม่ๆ

แต่ทว่าคิดไม่ถึงว่าแคว้นเฟิ่งจะไม่ยอมปล่อยข้า ปีกใต้ก็ไม่ยอมปล่อยเขา

พวกเราถูกตามสังหาร จนถึงขอบหน้าผาตวนโถว

เวลานั้นเดิมเขาสามารถหลบหนีได้ แต่ข้ามีลูกของเขา เพื่อที่จะหลบหนี เขาเลยแกล้งอ่อนแอ เพื่อที่จะหันเหพวกเขา คนเหล่านั้นเลยบีบเขาจนถึงก้นหน้าผาเชียวล่ะ

ข้าสิ้นหวังอย่างมาก อยากจะตายไปพร้อมกับเขา แต่ทว่าเกรงสงสารเด็กในท้อง นั่นเป็นเลือดเนื้อสิ่งที่เขาเหลือไว้เพียงอย่างเดียว ข้าจะตัดใจลงได้อย่างไร?

เพื่อเด็กคนนี้ ข้าเลยหลบหนีไป

ข้าโชคดีมาก ได้ถูกแม่ทัพฉีเมืองต้าเหลียงช่วยชีวิตไว้ เขารับข้าไว้ อีกทั้งดีกับข้าราวกับน้องสาวแท้ๆ ข้าไปต้าเหลียงกับเขา เวลานั้นเขามีคนที่ต้องการจะแต่งงานด้วยแล้ว แต่เป็นเพราะข้า เขาเลยได้ทอดทิ้ง

เป็นข้าที่ติดข้างท่านพี่ใหญ่อัน”