บทที่ 755 สามีเป็นฝูง

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและเรียกให้คนเข้ามา มีคนเข้ามาเรื่อยๆ หกเจ็ดคน ล้วนแล้วแต่เป็นขุนนางรวมไปถึงหมอ อาการของโรคก็ต่างๆ นาๆออกไป

แรกๆ ฉีเฟยอวิ๋นทำการวินิจฉัยก่อน แต่หลังจากนั้นก็เริ่มทำการตรวจวัดชีพจร

หากสามารถออกใบสั่งยาได้ในขณะนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็ทำการออกใบสั่งยา และสั่งให้คนไปเชิญหมอหลวงในวังมา เมื่อยืนยันตัวยาเรียบร้อยแล้ว จึงมอบให้กับอีกฝ่าย

ฉีเฟยอวิ๋นสั่งยาให้สำหรับรับประทานสามวัน

เมื่อตรวจไปแล้วสี่คน ที่เหลืออยู่มีสามคนรวมทั้งเฟยอวิ๋นด้วย กลายเป็นอาการป่วยของแม่ที่ชราภาพ และลูกสาวอีกสองคนที่ไม่สามารถมีลูกได้

ฉีเฟยอวิ๋นบอกไว้ว่าจะออกไปข้างนอก

และรอให้ทั้งสามรออยู่ ฉีเฟยอวิ๋นไปหาหนานกงเย่ หนานกงเย่ได้รับรู้แล้ว

จากนั้นจึงเดินออกมาจากข้างใน และจัดเตรียมชุดเสื้อผ้าของเมืองต้าเหลียงมาให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นมองออกไปแต่กลับไม่พูดอะไรและทำการเปลี่ยนชุดจากนั้นจึงออกนอกวังไป

เฟยอวิ๋นเมื่อเห็นการแต่งกายของฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

แต่พวกเขาก็เป็นท่านอ๋องและพระชายาของเมืองต้าเหลียง นางจึงไม่กล้าพูดอะไร จากนั้นจึงพาทั้งสองเดินออกจากวังและพาไปยังจวนของนาง

ฉีเฟยอวิ๋นกลัวว่าจะกลับไปถึงค่ำมืดดึกดื่นและไปไม่ทันงานเลี้ยงตอนค่ำ จึงได้บอกแม่ทัพฉีไว้ก่อน

เมื่อออกมาจากตำหนักเฟิ่งก็เดินทางโดยรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบๆ เพื่อชื่นชมกับความยิ่งใหญ่และสวยงามของเมืองหลวงแคว้นเฟิ่ง

แคว้นเฟิ่งนับว่าร่ำรวยอย่างมาก บ้านเรือนต่างปูด้วยกระเบื้องเคลือบ ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้เลยในเมืองต้าเหลียง

ถนนเงาและเรียบแววพอที่จะส่องเป็นกระจกได้เลยทีเดียว

จวนของเฟยอวิ๋นเป็นเพียงแค่จวนหมอคนหนึ่งเท่านั้น แต่ยิ่งใหญ่และงดงามราวกับจวนท่านแม่ทัพ

เมื่อลงมาจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงทำได้เพียงรู้สึกอิจฉาและชื่นชมเท่านั้น

เมื่อเห็นจวนของคนอื่นแล้ว และนึกถึงจวนของท่านพ่อของเธอ จวนท่านอ๋องของเธอ ช่างเทียบกันไม่ได้เลย!

เมื่อเข้าไปในจวนของเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นตกใจอย่างมากกับภาพที่เห็นตรงหน้า ราวกับท้องพระโรงขนาดเล็กยังไงยังงั้น แต่ละเรือนมีความวิจิตรสวยงามและถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นระเบียบอย่างมาก

เฟยอวิ๋นชี้ไปที่หนึ่งในเรือนดังกล่าว "นี่คือเรือนของสามีเอกของหม่อมฉัน เขาเป็นคนดูแลสถานที่แห่งนี้ โดยปกติแล้วมักไม่ค่อยได้พูดจากันเท่าไรนัก แต่เขาเป็นคนดี

มกุฎราชกุมารีรอตรงนี้ประเดี๋ยวหนึ่งนะเพคะ หม่อมฉันไปดูและพูดกับเขาเรื่องนี้เพคะ"

"ไม่เป็นไร ใต้เท้าเชิญเลย"

เฟยอวิ๋นเดินไปพบสามีเอกของนาง ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่หนานกงเย่ "ท่านอ๋องกำลังคิดอะไรอยู่หรือเพคะ?"

"ข้าไม่ได้แต่งตั้งพระชายารองก็นับว่าถูกต้องแล้ว ไม่เช่นนั้นตอนนี้ก็คงไม่รู้จะวางตัวอย่างไร" ตลอดระยะเวลามานั้น หนานกงเย่เพิ่งจะค้นพบว่า ความเท่าเทียมกันของผู้หญิงและผู้ชายในเมืองต้าเหลียงนั้นไม่มีความยุติธรรมเท่าเทียมกัน เช่นเดียวกับความที่ผู้หญิงเป็นใหญ่และผู้ชายต่ำต้อยของที่นี่

ในเมื่อผู้ชายไม่คุ้นชินกับความเจ้าชู้ของผู้หญิง และเห็นผู้ชายเป็นเหมือนสินค้าที่จับต้องได้ตามใจชอบ และวางลงเมื่อไรก็ได้ เช่นนั้นผู้หญิงที่ถูกผู้ชายกระทำหรือจับต้องได้ตามอำเภอใจจะเป็นอย่างไร?

ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "ท่านอ๋องคิดเช่นนี้จริงๆ หรือเพคะ?"

"ไม่เช่นนั้นล่ะ?" หนานกงเย่กุมมือของฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นจึงหอมแก้มหนึ่งทีและขมวดคิ้วมองฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นมองเขาอย่างน่าสงสาร

ฉีเฟยอวิ๋นยื่นมือออกไปจับใบหน้าของหนานกงเย่ "พระสวามีต้องเชื่อฟังหม่อมฉันให้มากๆ นะเพคะ ไม่เช่นนั้นมกุฑราชกุมารีคนนี้จะให้ท่านต้องอยู่ที่แคว้นเฟิ่งนี้ต่อไป หากเป็นเช่นนั้นคงไม่สามารถอยู่ได้อย่างสุขสบายอีกต่อไปแล้วเพคะ"

"ข้าดูเหมือนว่าเมื่อคืนอวิ๋นอวิ๋นจะไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยนะ?" หนานกงเย่ดึงเธอเข้ามากอด และกำลังจะข่มขู่เธอเล็กน้อย เฟยอวิ๋นก็เดินออกมาจากข้างใน เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นถูกหนานกงเย่กอดไว้ เฟยอวิ๋นจึงหันไปทางอื่น

จากนั้นหนานกงเย่จึงปล่อยฉีเฟยอวิ๋นออก

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปเห็นว่ามีคนติดตามเฟยอวิ๋นออกมา และเมื่อจ้องมองอย่างละเอียด เขาเป็นผู้ชายที่อายุไล่เลี่ยกัน เมื่อเทียบไปแล้วเขาดูอ่อนเยาว์กว่าเล็กน้อย

"นี่คือมกุฎราชกุมารีและพระสวามี"

เฟยอวิ๋นแนะนำ จากนั้นผู้ชายคนนั้นจึงรีบก้มตัวโค้งคารวะ "ข้าน้อยคารวะมกุฎราชกุมารีและพระสวามีขอรับ"