บทที่ 754 ล้วนกำลังรอตรวจอาการ

"เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น" ฉีเฟยอวิ๋นทำได้เพียงตอบไปเช่นนั้น

"ได้ยินมาว่ามกุฎราชกุมารีเป็นหมอเทวดาของเมืองต้าเหลียง ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่เพคะ?" หมอเฟยถามด้วยความนอบน้อมและให้เกียรติ ฉีเฟยอวิ๋นดูออกว่านางมีเรื่องในใจ จากนั้นจึงพิจารณามองอย่างละเอียด

คนคนนี้อายุประมาณสามสิบปี รูปร่างหน้าตาดี สวมใส่ชุดคุณหมอ และถือหินสลักไว้ในอ้อมแขน

"หมอเทวดานั้นข้าไม่กล้ารับไว้หรอก แต่ข้าก็เป็นหมอจริงๆ ท่านมีเรื่องอะไรหรือพูดออกมาได้ตามตรง หากข้าสามารถช่วยเหลือได้ ข้าจะช่วยอย่างเแน่นอน"

"เอ่อ......" สีหน้าของหมอเฟยโศกเศร้า มองไปรอบๆ ด้วยความลำบากใจ จากนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า "ขอพูดคุยกับมกุฎราชกุมารีเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่เพคะ?"

"เช่นนี้แล้วกัน เจ้าไปรอที่โถงข้าง ชุดของข้าค่อนข้างหนัก ฉันต้องไปเปลี่ยนก่อน หากเจ้ามีเรื่องต้องการจะพูดกับข้าละก็ เช่นนั้นเจ้าก็ไปที่โถงข้าง และคนอื่นๆ หากที่บ้านมีคนเจ็บไข้ได้ป่วยก็สามารถไปหาข้าได้ ส่วนเรื่องอื่นนั้นข้าก็ไม่สามารถทำได้แล้ว"

"หม่อมฉันรับทราบเพคะ ขอบพระทัยเพคะ" หมอเฟยรีบพูดขอบคุณ

จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงเดินออกไปพร้อมกับหนานกงเย่ เมื่อพวกเขาออกไปฉีเฟยอวิ๋นก็จูงมือของหนานกงเย่ แต่เขากลับมีสีหน้าเย็นชา

"ท่านอ๋องกังวลว่าเราต้องเลื่อนกำหนดการเดินทางกลับให้ช้าลงใช่หรือไม่เพคะ?"

"ข้ากลัวว่าเจ้าจะคิดเหลวไหลขึ้นมา หากแค่เพียงสามวันเช่นนั้นก็ไม่มีอะไร เพียงแต่ดูท่าทางของซูอู๋ซินแล้ว เขาดูไม่เหมือนว่าจะปล่อยพวกเรากลับไปได้"

"หาเวลาค่อยไปถามดูก็ได้เพคะ เขาก็นับว่าสามารถพูดคุยด้วยได้" ฉีเฟยอวิ๋นกลับไม่คิดว่าซูอู๋ซินจะดูห่างเหินกับเขา

บริเวณรอบๆ มีคนตามมาก ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองและโบกมือ เป็นสัญลักษณ์ให้ขันทีทั้งหลายถอยออกไป จากนั้นขันทีต่างก็ถอยออกไปไกล จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงกระซิบหนานกงเย่ "ท่านอ๋องรู้หรือไม่เพคะว่าในสุสานหลวงของปีกใต้มีอะไรแอบซ่อนอยู่?"

หนานกงเย่มองออกไป "ไม่ใช่หนอนพิษกู่หรอกหรือ?"

เสียวเฮยนั้นพามาจากในสุสานหลวงปีกใต้ หนานกงเย่เดาถูก

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปทั้งสองข้างและโบกมือเพื่อให้หนานกงเย่ก้มศีรษะลง

หนานกงเย่ก้มศีรษะลง ฉีเฟยอวิ๋นกระซิบที่ข้างหูของเขา "เป็นสมบัติล้ำค่าที่มีจำนวนมหาศาล"

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋น ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นเป็นประกายแวววาว และยิ้มราวกับดอกไม้ที่เบ่งบาน

หนานกงเย่หยุดชะงักลง จากนั้นยื่นมือออกมากุมมือของฉีเฟยอวิ๋น "มองเห็นหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นดึงมือออก และหยิบกำไลข้อมือออกมาจากอกให้หนานกงเย่ดู "ท่านอ๋อง ดูสิเพคะ!"

หนานกเงย่ก้มลงมองดูกำไลข้อมือสีเขียวในมือของฉีเฟยอวิ๋น และยกมือของฉีเฟยอวิ๋นขึ้นเพื่อจ้องมองอย่างละเอียด "คุณภาพของกำไลข้อมือนี้ดีมาก"

"แน่นอนว่าดีเพคะ นี่คือสิ่งของที่ถูกฝังอยู่ในสุสานหลวงของปีกใต้เพคะ"

"ทำไมถึงต้องนำของสิ่งนี้ออกมาด้วยหรือ?"

ของของคนที่ตายไปแล้วหนานกงเย่ไม่ได้อยากได้หรือเสียดายอะไร เขาเพียงแค่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ขาดในสิ่งนี้

ฉีเฟยอวิ๋นเก็บเข้าไป "ซูอู๋ซินเป็นคนมอบให้กับหม่อมฉันเพคะ เขายังบอกอีกว่าเมืองต้าเหลียงนั้นลำบากยากจน หม่อมฉันแต่งงานกับท่านไปจะต้องลำบากไม่น้อย ฉะนั้นจึงอยากจะมอบของในสุสานหลวงทั้งหมดให้กับหม่อมฉัน คงประมาณอยากให้เป็นสินสอดที่หม่อมฉันแต่งงานออกไป"

"ให้เจ้าทั้งหมด?"

หนานกงเย่ขมวดคิ้วและยังรู้สึกไม่เชื่อเท่าไรนัก

ฉีเฟยอวิ๋นบอกเพิ่มอีกว่า "มีเยอะว่าที่ท่านไปเจอที่เมืองอู๋โยวมากกว่าสิบเท่าอีกเพคะ"

ดวงตาของหนานกงเย่เป็นประกาย ฉีเฟยอวิ๋นเห็นดวงตาแห่งความโลภของเขาก็รู้สึกหัวเราะชอบใจ

"ที่พูดว่าสิบเท่า เพียงแค่กองซ้อนกันเท่านั้น" ฉีเฟยอวิ๋นจงใจยกมือขึ้นมาทำท่าเป็นวงกลม จากนั้นจึงลูบกำไลข้อมือที่เหน็บไว้ที่เอวโดยที่ไม่รอให้หนานกงเย่มีสติ "นี่เพียงแค่หยิบออกมาโดยไม่ได้เลือกนะเพคะ ล้วนเป็นของดีทั้งหมด แต่เป็นสิ่งของที่มีมูลค่าสูงมาก"

"ช่างใจกว้างนัก หากข้าต้องการจริงๆ แต่กลยุทธ์ของเขานั้น หากข้าไม่ต้องการ มากมายเช่นนี้ ข้าก็คงทำไม่ได้เช่นกัน"

หนานกงเย่จูงมือของฉีเฟยอวิ๋นเดินไปพลางยิ้มไปพลาง

ทั้งสองกลับมาถึงโถงข้าง ฉีเฟยอวิ๋นเปลี่ยนเป็นชุดที่เรียบง่ายและคล่องตัว จากนั้นก็มีคนมาขอเข้าพบ

ฉีเฟยอวิ๋นเรียกให้คนเข้ามา แต่กลับเป็นหมอเฟยเพียงคนเดียว

"เชิญใต้เท้า"

"หม่อมฉันไม่กล้า หม่อมฉันรบกวนมกุฎราชกุมารีเพคะ" หมอเฟยก้มโค้งคำนับและกล่าว

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ใต้เท้านั่งตรงนี้สิ ท่านอ๋องเพคะ หากท่านเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะเพคะ หากมีอะไรหม่อมฉันจะเรียกเพคะ"