บทที่ 757 ราวกับเป็นพ่อลูกแท้ๆ

ออกจากประตูไปแล้วหนานกงเย่ก็เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างโกรธจัด ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน: "ข้ายังไม่ได้กล่าวสิ่งใดท่านอ๋องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว"

“ข้าดูว่าผู้ใดจะกล้าเอ่ยเรื่องแต่งสวามีรองให้อวิ๋นอวิ๋นอีก?”

“ข้าก็ไม่ได้ต้องการแต่ง”

"......" หนานกงเย่กุมมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้แน่น: "เดิมทีคิดว่าผ่านคืนนี้ไปก็จะจากไป แต่ตอนนี้เห็นผู้ป่วยเหล่านั้นของเจ้าแล้วไม่สามารถตัดสินใจได้ในเวลาแค่ชั่วครู่ชั่วยาม ข้าเองก็ไร้วิธีที่จะพาเจ้าจากไป

นับแต่วันนี้ไป นอกจากดูอาการผู้ป่วยห้ามไปที่อื่น"

"อืม"

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์แล้วชี้: "ท่านอ๋องดูสิ"

หนานกงเย่เงยหน้าขึ้น: "มีสิ่งใดน่าดู มิใช่ดวงจันทร์ของเมืองต้าเหลียงสักหน่อย?"

“ท่านอ๋อง นั่นเป็นดวงจันทร์ดวงหนึ่ง!”

“แม้ว่าข้าจะวางแผนและต้องการพิชิตใต้หล้าแต่ข้าไม่ชอบดวงจันทร์ของเมืองอื่นแน่นอน”

“ท่านอ๋องคิดถึงเรือนหรือ?”

“……”

หนานกงเย่ไม่ตอบ จากนั้นมองลงมายังฉีเฟยอวิ๋นแล้วมองดูดวงจันทร์ต่อ

ในครึ่งเดือนต่อไปชื่อเสียงด้านการรักษาของฉีเฟยอวิ๋นได้แพร่กระจายไปในเมืองหลวงของแคว้นเฟิ่งแล้ว

เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นคิดที่จะจากไปแต่คิดไม่ถึงว่าผู้คนที่มาหานางยิ่งอยู่ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ และก็ลากไปเป็นเวลานาน

วันนี้ออกจากวังมีคนวิ่งออกมาคุกเข่าอ้อนวอนให้นางไปดูร่างกายของมารดาชราโดยที่ร้องไห้อย่างหนัก เป็นลูกกตัญญูผู้หนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ไปดูสักหน่อยก็ไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วเป็นอาการปวดศีรษะและก็เป็นนิ่วในไต ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญาจึงต้องฝังเข็มเพื่อรักษาอาการปวดศีรษะและจะต้องจัดการสลายนิ่ว

ครั้งนี้ก็จะทำให้ช้าลงไปอีก

ฉีเฟยอวิ๋นดูอาการป่วยด้วยความเหม่อลอย

“ท่านอ๋อง กลับไปไม่ได้แล้วใช่หรือไม่?” ฉีเฟยอวิ๋นคิดถึงเจ้าห้าและเด็กๆที่รักทั้งหลายของนางแล้ว

แม่ทัพฉีได้จัดสัมภาระเรียบร้อยแล้วและตัดสินใจจะกลับในวันนี้แล้ว นางนั้นไม่วางใจอยู่แล้วเช่นนี้จึงจากไปไม่ได้เสียแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นมาที่นี่เป็นเวลานานเช่นนี้ ไม่เคยรู้สึกทรมานใจมากเช่นนี้มาก่อน

เช่นนี้ต่อไปจะต้องถึงเมื่อใดกัน?

“ข้าไม่รีบร้อนอวิ๋นอวิ๋นรีบร้อนสิ่งใด?” หนานกงเย่รู้ว่านางรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อคืนในความฝันก็เรียกชื่อของเจ้าห้า

แม่ทัพฉีเก็บของเรียบร้อยแล้วและกำลังจะจากไป นางก็ยิ่งทนรอไม่ไหวแล้ว

เดิมทีคุยกันแล้วว่าจะกลับพร้อมกัน แต่ตอนนี้เกรงว่าจะต้องรออีกครึ่งเดือนแล้ว

อาการปวดศีรษะและนิ่วในไตชัดเจนแล้วว่าต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงจะรักษาหายได้

“ไม่ร้อนใจได้หรือ? ออกมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว”

“ไม่เป็นไร เช่นไรก็ได้กลับไป”

ฉีเฟยอวิ๋นร้อนใจอยู่บนใบหน้าแต่หนานกงเย่ร้อนอยู่ในใจซึ่งเขาไม่ได้แสดงออกมา

จากไปไม่ได้ ฉีเฟยอวิ๋นนั้นทำได้เพียงแค่รอ

แต่นางก็รู้ว่ารออยู่เฉยๆไม่ใช่หนทางจึงได้หารือกับหนานกงเย่ว่าจะจัดคนมาสองสามคนเพื่อเปิดสถานพยาบาลแห่งหนึ่ง

หนานกงเย่ได้ยินว่าเปิดสถานพยาบาลจึงได้เลือกสถานที่หนึ่งในเมืองหลวงเพื่อเปิดสถานพยาบาล ในเวลาเพียงไม่กี่วันก็มีท่านหมอที่เก่งกาจหลายคนเร่งมาแล้วยังเป็นหญิงทั้งสิ้น

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจว่าในเมืองหลวงของแคว้นเฟิ่งผู้คนเหล่านี้สามารถระดมพลได้อย่างรวดเร็ว จัดตั้งร้านค้าร้านหนึ่งและมีการขนส่งประเภทต่างๆครบถ้วน นอกจากหนานกงเย่ก็มีเพียงซูอู๋ซินแล้ว

ความเก่งกาจของซูอู๋ซินนั้นไม่อาจคาดการณ์ได้ แม้ว่าฉีเฟยอวิ๋นจะไม่ได้มีรู้ทั้งหมดแต่ซูอู๋ซินผู้เดียวกล้าท้าปีกใต้และแคว้นเฟิ่งตัวต่อตัว

คนผู้หนึ่งท้าสองแคว้นตัวต่อตัวกัน