บทที่ 756 มิเป็นการดีที่จะสังหารราชบุตรเขย

มองดูพวกเขาทีละคนแล้วฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า: "พวกเขาไม่มีปัญหาทั้งสิ้น ปัญหาอยู่ที่ใต้เท้า เพียงแต่ว่าโรคนี้มีสาเหตุมาจากร่างกายและมีผลจากทางจิตใจของใต้เท้าและทุกๆท่าน นอกจากนี้ก็คือควบคุมเวลาได้ไม่ถูกต้อง"

"เวลาหรือ?"

เฟยอวิ๋นประหลาดใจ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า: "อสุจิของบุรุษนั้นมีทุกวัน แต่ไข่ของสตรีมีจำนวนจำกัดทุกเดือนซึ่งไม่มากนัก"

เฟยอวิ๋นและผู้คนอื่นๆนั้นไม่เข้าใจฉีเฟยอวิ๋นจึงได้เปรียบเทียบอย่างละเอียดว่า: "เจ้าเคยเห็นกาน้ำชาหรือไม่ สิ่งที่อยู่ตรงกลางคือสิ่งของที่อยู่ในร่างกายของสตรีและสิ่งที่อยู่โดยรอบเหล่านี้คือสิ่งของของบุรุษ พวกมันจะต้องประสานกันจึงจะเกิดสิ่งมีชีวิตขึ้นซึ่งก็คือเด็ก แต่ของสิ่งนี้จะต้องอยู่ในเวลาที่เหมาะสมถึงจะตั้งครรภ์ได้

บุรุษมีทุกวัน แต่เวลาของสตรีคือ......"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้กล่าวโดยตรงส่วนเฟยอวิ๋นนั้นรู้ว่าเป็นเช่นไรแล้ว

“พวกเจ้าถอยไปก่อน”

เฟยอวิ๋นให้สามีเอกอยู่เพียงผู้เดียวและคนอื่นๆก็ไม่เต็มใจออกไปเสียแล้ว ตันเฟิ่งเหยี่ยนผู้นั้นรออยู่ตรงหน้าประตูและถูกสามีเอกเห็นเข้า

“เจ้าอยากถูกโบยหรือ?”

“ฮึ่ม!” คนโปรดก็คือไม่เหมือนกันแล้วเดินออกไปอย่างไม่พอใจ

“องค์รัชทายาท ราชบุตรเขยทำให้ขบขันแล้ว” เฟยอวิ๋นกล่าวอย่างละอายใจ

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไม่ได้คิดว่าถูกต้องจึงได้กล่าวว่า: "ใต้เท้าอาการหนักแล้ว ใต้เท้าร่างกายของท่านจำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูจริงๆ ประการแรกคือเลือดลมไม่พอเพียง หากข้าเดาไม่ผิดตอนนี้ร่างกายของท่านว่างเปล่านักซึ่งเกี่ยวข้องกับอยู่บนเตียงทุกวันอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเรื่องของชายหญิงจะรื่นเริงแต่สำหรับใต้เท้าแล้วไม่สามารถดื่มด่ำมากเกินไป ร่างกายของสตรีก็เป็นเช่นนี้จึงสามารถเกิดเรื่องขึ้นได้

หากพลังอิ๋นเสียหายก็จะตั้งครรภ์ได้ยากรวมถึงร่างกายมีความเย็นมากก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก

หากเป็นเรื่องบนเตียงแล้วใช้วิธีการที่ไม่ควรใช้ก็จะเปลืองไข่สองสามฟองเปล่าๆ"

สีหน้าของเฟยอวิ๋นดูไม่ได้เลยแต่สามีเอกถามอย่างหนักแน่นว่า: "เช่นนั้นองค์รัชทายาทมีวิธีใดบ้าง?"

“อันดับแรกต้องฟื้นฟูร่างกายก่อนจากนั้นต้องมีสภาพแวดล้อมที่ไร้ซึ่งความกังวล ขออภัยที่กล่าวตามตรงเรือนหลังของใต้เท้าไม่สงบสุข ใหญ่โตเช่นนี้ก็น่ากังวลเช่นกัน กลับทำให้เกิดความกดดันเป็นอย่างมาก

มีคำกล่าวว่ายิ่งเร่งยิ่งช้า ยิ่งเร่งยิ่งวิตกกังวลก็ยิ่งไม่สามารถมีได้

ไม่เช่นนั้นใต้เท้าคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมแล้วย้ายไปลานเล็กอันเงียบสงบเพื่อพักฟื้นชั่วระยะเวลาหนึ่ง คนไม่จำเป็นต้องมากมาย เหลือเพียงแค่สามีที่เตรียมพร้อมจะให้กำเนิดบุตรเท่านั้นก็พอ"

"โอ้!"

เฟยอวิ๋นตระหนักในทันใด จากนั้นมองไปยังสามีเอกแล้วกล่าวว่า: "เช่นนั้นสามีเอกจัดการเถอะ พวกเราไปที่อื่นกัน"

"อืม"

ฉีเฟยอวิ๋นสั่งยาทันทีแล้วมอบให้แก่ทั้งสองคน

“ใต้เท้าบอกวันให้แก่ข้าข้าจะคำนวณวันและจะได้ระมัดระวังในสองวันนั้นให้มากขึ้นเล็กน้อย”

"ได้!"

ดูเรียบร้อยแล้วที่เรือนของเฟยอวิ๋นก็มืดลงแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สามารถไปที่อื่นได้อีก ดังนั้นจึงตามหนานกงเย่ออกจากจวนของเฟยอวิ๋นและเฟยอวิ๋นก็ส่งพวกเขาด้วยตนเอง

ระหว่างทางฉีเฟยอวิ๋นบอกเฟยอวิ๋นว่า: "ชายผู้นั้นที่ชื่อตันเฟิ่งเหยี่ยนร่างกายของเขาแย่ที่สุด เดิมทีข้าไม่ควรยุ่งแต่เขาไม่เหมาะกับการให้กำเนิดบุตรจริงๆ ดังนั้นข้าถึงบอกว่าต้องหาผู้ที่ชำนาญ"

“เช่นนี้นี่เอง ข้ารู้แล้ว”

เฟยอวิ๋นส่งถึงหน้าประตูวังจึงได้จากไป ขณะที่จากไปรู้สึกกังวลใจนัก

ฉีเฟยอวิ๋นตามหนานกงเย่เข้าไปในวัง

“อวิ๋นอวิ๋น จริงหรือที่ชายที่ชื่อตันเฟิ่งเหยี่ยนผู้นั้นไม่ไหวในเรื่องนั้น?” เรื่องนี้ก็สามารถมองออกได้หนานกงเย่ก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า: “ไม่เพียงแต่เขาไม่ไหวเท่านั้น ข้าดูแล้วร่างกายของเขาย่ำแย่ยิ่งนัก แต่ข้าก็สงสัยว่าเขาได้รับความโปรดปรานจากเฟยอวิ๋นได้เช่นไร ตามหลักแล้วเขาไม่ไหวเช่นนั้นไม่น่าจะทำให้เฟยอวิ๋นพึงพอใจได้ แต่ข้าคิดว่าในหมู่ผู้คนเหล่านี้มีเขาเพียงคนเดียวที่หยิ่งผยอง เช่นนั้นในวันปกติเฟยอวิ๋นต้องชื่นชอบเขามากที่สุด"

“อวิ๋นอวิ๋นไม่เข้าใจเป็นธรรมดา ยิ่งเป็นคนเช่นนั้นก็ยิ่งสามารถหาวิธีเอาใจให้คนชื่นชอบได้อยู่แล้ว”

"อืม"