ตอนที่ 8

หลี่หยิ้นก้มลงและมองไปยังมือเขาที่อยู่บนหน้าอกอันอวบอิ่มและนุ่มนวล เขาบีบเล็กน้อย มองหน้าอกในมือที่เปลี่ยนรูปร่างไปพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ยังไม่พอ”

ฉู่เยียนกัดฟันเมื่อได้ยินเช่นนั้น และจูบไปที่ริมฝีปากเขาทันที “ถ้าเช่นนี้เล่า?”

สายตาของหลี่หยิ้นดุดันมากขึ้น เขาใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะของอีกฝ่าย ส่วนอีกข้างลูบศีรษะอีกฝ่ายไปด้วย พร้อมกับดึงให้เขามาหาเขา จากนั้นใช้ปลายลิ้นดันและพยายามแทรกแซงเข้าไปในปากของอีกฝ่าย

จูบอันลึกซึ้ง ตอนที่พวกเขาพวกเขาแยกจากกัน ทั้งคู่หายใจถี่ขึ้น ความรู้สึกร้อนค่อยๆ คืบคลานเข้ามายังท้องน้อย

ฉู่เยียนรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปด้วย แต่นางยังจำจุดมุ่งหมายของตนได้ดี จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “เสื้อชั้นในของข้า...”

ก่อนที่นางจะทันได้พูดจบ หลี่หยิ้นก็ผละตัวออกและยืดหลังขึ้น มองนางด้วยสายตาเย็นชา ในสายตาไม่มีอารมณ์หรือความสับสนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

เขาส่งเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย ยิ้มยกริมฝีปากขึ้นและพูดเหน็บแนมว่า “กับดักความงามของเจ้า ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านี้”

เรื่องในตอนนี้ ฉู่เยียนยังคงไม่เข้าใจ

เขามาที่นี่โดยเฉพาะเพราะเขาจำเรื่องเมื่อวานที่นางบอกกับเขาว่าเขาติดกับดักความงามได้

เพียงแต่ว่าแม่นางคนนี้มีการกระทำที่เบี่ยงเบนไปจากความคิดในกระแสหลักมากเกินไป ยอมให้เขาเอาเปรียบ ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปว่าแผนการของนางคงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

สีหน้าของฉู่เยียนไม่พอใจเล็กน้อย นางกลับลงไปในแช่ในอ่างน้ำ สายตาของนางมองกวาดไปที่ส่วนที่นูนออกมาของอีกฝ่าย ใบหน้าสวยของนางเงยขึ้น “สมาธิของเจ้าก็ไม่ได้ต่างอะไรกับข้า”

หลี่หยิ้นมองตามสายตาของนาง จากนั้นสีหน้าพลันไม่พอใจ

เมื่อมองไปที่ร่างงามที่งดงามเหมือนหยกไร้ที่ติ เขาก็พูดอย่างเย็นชา “นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่าข้าเป็นเหมือนผู้ชายทั่วไปก็เท่านั้น แต่เจ้ากลับไม่มีความละอายเลยแม้แต่น้อย”

เมื่อได้ยินคำนี้ ฉู่เยียนขมวดคิ้วในทันที

ไม่มีความละอาย?

จะให้นางทำเช่นไร?

เรื่องที่นางถูกพิษร้อนเล่นงาน นางอยากให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นหรือ? ยาหายไป เป็นเรื่องที่นางอยากให้เกิดหรือ?

ท่านพ่อ ท่านแม่คอยเอาอกเอาใจนาง พี่ชายเองก็เช่นกัน ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่นางต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพวกเขาบ้าง หรือว่าเพียงแค่ถูกผู้ชายลวนลาม นางถึงกับยอมละทิ้งความปลอดภัยของท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ชาย และยอมรับความตายอย่างอย่างนั้นหรือ?！

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องถูกลวนลามเลย ต่อให้นางเสียความบริสุทธิ์ไป นางเองก็ยอมลากร่างที่เสียหายนั้นมายังเมืองหลวงเพื่อช่วยเหลืออ๋องผิงหยาง！

“พูดถึงเรื่องไร้ยางอาย ข้าสู้พี่หยิ้นไม่ได้หรอกเพคะ เพราะเป้าหมายที่ข้ามายังจวนอ๋องหนิงนั้นได้รับการยอมรับจากทั้งสองตระกูลแล้ว”