ตอนที่ 9

“คุณหนู คุณหนูคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

ฉุ่เยียนได้สติกลับมา “เมื่อครู่ข้าเหม่อลอยไปหน่อย ไม่ได้ฟังที่เจ้าพูด เจ้าว่าอย่างไรหรือ?”

“วิธีการแก้พิษร้อนเจ้าค่ะ”

เซียงอี้ลดเสียงลงและพูดว่า “คุณหนูจะมีอาการพิษร้อนกำเริบเดือนละครั้ง ไม่มียารักษา บ่าวทั้งกังวลทั้งใจไม่ดีมาโดยตลอด หรือว่าคุณหนูจะเขียนจดหมายกลับไปหาที่บ้านให้นายหญิงส่งยามาให้ดีเจ้าคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เยียนส่ายหน้า “เขียนจดหมายไม่ใช่วิธีที่ข้าอยากใช้ ประการแรกใช้ระยะเวลานานเกินไป ประการที่สองตอนนี้ฝ่าบาททรงสงสัยในตัวอ๋องผิงหยาง ข้าพูดว่าข้ามาที่นี่ในฐานะแขก แต่ความจริงแล้วมาในฐานะตัวประกัน จดหมายที่ส่งกลับไปย่อมมีคนแอบอ่านอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นพวกเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ?” เซียงอี้กังวลเล็กน้อย “ไม่มียา พิษร้อนของคุณหนู...”

“อย่ากังวลเกินไปเลย”

ฉู่เยียนพูดเสียงเบา “ถึงแม้ไม่มียารักษา ตอนนี้ข้ามีวิธีบรรเทาอาการได้ชั่วคราว แค่ชั่วครู่ชั่วยาม คงไม่เป็นอะไรมากหรอก ตอนที่เราจะเดินทาง ท่านพ่อให้นกพิราบกับข้ามาหนึ่งตัวมิใช่หรือ? ใช้มันส่งจดหมายเถิด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียงอี้พูดอย่างกระอักกระอ่วน “แต่นกพิราบส่งจดหมายตัวนั้น ใช้สำหรับช่วงส่งจดหมายในยามวิกฤตเท่านั้นมิใช่หรือเจ้าคะ หากถูกใช้ตอนนี้ บ่าวเกรงว่า...”

“ตั้งแต่วันที่ข้าตัดสินใจมายังเมืองหลวง ก็ไม่มีเวลาไหนปลอดภัยอีกแล้ว”

ฉู่เยียนหรี่ตาและยิ้ม “ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยอ๋องผิงหยางจัดการปัญหา ไม่ใช่เพื่อสร้างปัญหา ในจวนอ๋องผิงหยางต้องมีคนของฝ่าบาทแฝงตัวอยู่เป็นแน่ ข้าให้นกพิราบส่งจดหมายไป อาจจะไม่ใช่เรื่องที่ต้องปกปิดก็เป็นได้ หากนำมาใช้ในช่วงเวลานี้ ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว”

ตาของเซียงอี้แดงขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางพูดเสียงแหบออกมาว่า “บ่าวจะไปเตรียมกระดาษและที่ฝนหมึกให้เจ้าค่ะ”

ฉู่เยียนตอบรับ “ไปเถิด”

หลังจากที่หลี่หยิ้นออกมาจากห้องของฉู่เยียน ความร้อนในร่างกายของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย เมื่อเขาหลับตา พลันปรากฎภาพรูปร่างผิวขาวไร้ที่ติของอีกฝ่าย ผิวกายที่อ่อนโยนและความอวบอิ่มปรากฏชัดมากขึ้น

เขาลดสายตาลงและมองไปยังร่างของตนเองที่ยืนอยู่ และตะโกนออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไม่ได้เรื่อง!”

อย่างไรก็ตามคำพูดนั้นกลับไร้ประโยชน์ ยังคงมีไฟลุกไหม้อยู่ภายในร่างกายของเขา

หลี่หยิ้นลุกขึ้นและเดินไปยังห้องอาบน้ำ บอกบ่าวรับใช้ชายด้านนอกว่า “เอาน้ำเย็นมาให้ข้า ข้าอยากอาบน้ำ”

หลังจากได้ยินคำสั่ง ไหลฝูพลันสะดุ้งเล็กน้อยและตอบรับว่า “นายท่าน วันนี้...”

หลี่หยิ้นไม่แม้แต่หันกลับมามอง “อย่าถามให้มากความ!”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สบอารมณ์ ไหลฝูก็ไม่กล้าแย้งอะไรอีก รีบไปเตรียมน้ำตามคำสั่งทันที

หลังจากแช่น้ำเย็นสักพัก ไฟร้อนในร่างหายของเขาก็ลดลง

ฟ้าใกล้มืดแล้ว เขากินอาหารแบบสบายๆ เอนกายอ่านหนังสือบนเตียง

ในเวลานี้ มีชายชุดดำคนหนึ่งแอบย่องเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆและพูดอย่างเคารพว่า “นายท่านขอรับ ข้าเจอร่องรอยของคนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาแล้วขอรับ ถึงแม้จะยังไม่เจอตัว แต่ข้ายิงนกพิราบส่งข่าวอีกฝ่ายแล้ว”

หลี่หยิ้นวางหนังสือในมือลงทันที “เอามันมาให้ข้า”