บทที่ 1536

อันชิงพอได้ยินเฉินฮ่าวปิงกล่าวโทษฟู่จาวหนิง หน้าก็เย็นลงทันที

"ข้าว่าท่านน่ะมีปัญหา! พี่หญิงจาวหนิงไม่เคยเป็นคนจิตใจคับแคบมาตั้งแต่แรก นางใจกว้างฉลาดและจิตใจดี ไม่เคยหาเรื่องใครก่อน ท่านตอนนี้มากล่าวโทษนางเช่นนี้ ก็อธิบายได้แค่ว่า ท่านไปทำเรื่องอะไรผิดไว้ ท่านไม่ขอโทษนางก็เรื่องนึงแล้ว แต่ตอนนี้กลับยังมาด่ามาว่านางหรือ?"

เฉินฮ่าวปิงถลึงตาโต ไม่อยากจะเชื่อ

"ข้าต้องขอโทษนาง? นางเป็นคนใจกว้างหรือ?"

"ข้าได้ยินว่าแม่นางเฉินเพิ่งจะมาถึงเมืองหลวง พักเป็นแขกอยู่ในบ้านของผู้จัดการใหญ่ต่งสินะ? พี่หญิงจาวหนิงของข้าคือพระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านมาลบหลูพระชายา พี่หญิงจาวหนิงยังไม่ให้องครักษ์มาจัดการท่าน นี่ก็ถือว่าจิตใจดีแล้ว"

หงจั๋วตอนนี้ก็ทนไม่ไหวขึ้นมา ก้าวขึ้นหน้า ยกมือตบฉาดไปที่เฉินฮ่าวปิง

เสียง "เพียะ" ดังขึ้น สะบัดฉาดใส่เฉินฮ่าวปิงไปทีหนึ่ง

หงจั๋วเมื่อครู่ฟังแล้วโกรธมาก "บังอาจเสียเหลือเกิน!"

ไม่ใช่แค่มาขวางพระชายาของพวกเขา ตอนนี้ยังมาชี้หน้าด่าพระชายาว่าจิตใจคับแคบอีก ใครให้ความกล้ากับนางกัน!

ฟู่จาวหนิงก็ไม่คิดว่าหงจั๋วจะลงมือ

นางไว้หน้าศิษย์พี่อยู่จริงๆ

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นสถานที่ของศิษย์พี่ เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของพันธมิตรโอสถ ที่นี่ทั้งหมดคือพนักงานที่ทำงานใต้บังคับบัญชาเขา ถ้าเขาไม่มีบารมีความน่าเกรงขาม เกรงว่าหลังจากนี้คงจะดูแลคนของพันธมิตรโอสถได้ไม่ดี

และนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่พารุ่นหลังมาจัดงานเลี้ยงอะไรขึ้นในพันธมิตรโอสถ ดังนั้นนางจึงอดทนไว้

แต่ฟู่จาวหนิงก็คิดไม่ถึงว่าเฉินฮ่าวปิงยังก้าวร้าวไม่ลดราวาศอก นางเองก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่คนที่จะอดกลั้นได้แบบนี้

ฮูหยินเฉินไม่ใช่คอยสั่งสอนนางอยู่ตลอดหรือ?

ฟู่จาวหนิงไม่รู้ เพราะชอบเซียวหลันยวน แต่ว่าไม่มีวิธีที่จะได้เขามา ฮูหยินเฉินเองก็รีบร้อนจะหาสามีให้นาง ความทรมานเช่นนี้ ทำให้เฉินฮ่าวปิงช่วงหลายเดือนนี้อยู่ในความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน

นางเองก็ร้อนรน อยากจะหาชายหนุ่มที่ดีกว่าอ๋องเจวี้ยน ถึงตอนน้้นจะดูว่ากระตุ้นอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงได้ไหม

แล้วก้ไม่อยากจะปล่อยวางไปเช่นนี้ ยังคิดอยู่ว่าจะสามารถสร้างชื่อในเมืองหลวงได้ไหม ให้มันเจิดจ้าแยงตา จนทำให้อ๋องเจวี้ยนได้สังเกตเห็นนาง