บทที่ 1537

"ฮือ!" เฉินฮ่าวปิงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ หมุนตัววิ่งร้องไห้ออกไป

อวิ๋นจู:ไม่สิ หนีไปแบบนี้เลยหรือ? นี่จะอ่อนแอเกินไปแล้ว! นางผิดหวังสุดๆ เลย!

"ฮ่าวปิง!" ต่งฮ่วนจือร้อนรนขึ้นมา มองนางวิ่งหนีไป เขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะดี สายตาที่มองฟู่จาวหนิงก็กลา่วโทษอยู่หน่อยๆ "นางยังเป็นเด็ก เจ้าด่าสักกี่คำก็พอแล้ว เอาไว้กลับไปข้ายังพอตักเตือนนางได้บ้าง แต่ไปทำร้ายกันแบบนี้ นางจะทนไหวได้อย่างไร?"

ไป๋หู่เดินขึ้นมา

"ทนไม่ไหวก็ต้องทน เพราะนางสมควรโดนแล้ว"

จะไม่จบใช่ไหม?

ยังไม่พูดเรื่องตัวตนฐานะพระชายาอ๋องเจวี้ยนของฟู่จาวหนิง นางยังเป็นคุณหนูของตระกูลเสิ่นด้วยนะ ตอนไหนกันที่ต้องให้ไก่กามากำเริบเสิบสานใส่แบบนี้?

หงจั๋วเองก็ร้องเชอะขึ้น "ข้าเป็นคนตบนาง ถ้าครั้งหน้านางยังไม่เคารพพระชายาของพวกเรา ข้าก็จะตบอีก"

เมื่อครู่นางยังตบน้อยไปด้วยซ้ำ น่าจะซ้ายขวาทีละฉาดถึงจะสมดุลกัน

ต่งฮ่วนจือถลึงตาอ้าปากค้าง

ฟู่จาวหนิงปล่อยให้คนใต้บังคับบัญชากำเริบเสิบสานขนาดนี้เชียว?

"พวกเขาพูดถูกแล้ว ศิษย์พี่ก็ต้องเอาไปเตือนนางด้วย หลังจากนี้ถ้าเห็นข้าก็เลี่ยงเข้าไว้ ความอดทนของข้าใช้ไปจนหมดแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"แม่นางเฉินคนนี้เกินไปจริงๆ ผู้จัดการใหญ่ต่งทีหลังถ้าจะช่วยส่งเทียบเชิญให้นาง ก็ไม่ต้องส่งมาแล้วนะ ข้าไม่ชอบนาง"

อันชิงเองก็พูดออกมาตรงๆ คำนหึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวไปทางฟู่จาวหนิง "พี่หญิงจาวหนิง ข้าไม่รู้จักนางนะ!"

"อืม ข้าจะไปหาอาจารย์ ไปด้วยกันไหม? ตอนกลางวันไปกินข้าวด้วยกัน"

"ได้เลย!"

อันชิงดีอกดีใจขึ้นมา รีบเดินไปข้างๆ นาง

ฟู่จาวหนิงไม่หันไปสนใจต่งฮ่วนจืออีก เดินทะลุสวนดอกไม้เล็กไป ตรงไปยังสวนสมุนไพร