บทที่ 892

หมอหญิง?

ฟู่จาวหนิงคิดๆ พยักหน้า ก็จริงนั่นล่ะ ไม่เช่นนั้นฮูหยินหลิ่วฮูหยินฟางพวกนางมีโรคทางนรีเวชแล้วทำไมจึงหาหมอมาดูไม่ได้

"ต้าชื่อทางนี้มีหมอหญิงอยู่ไม่น้อยเลย" อวี๋อวี่เวยบอก

"อย่างนั้นหรือ?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกใจ "นั่นก็ดีมากเลย"

นางรู้สึกว่าดีมากจริงๆ สามารถละทิ้งอคติทางเพศได้ ให้หญิงสาวเป็นหมอได้ ความคิดทางต้าชื่อพัฒนาขนาดนี้แล้วหรือ?

แต่คำพูดต่อมาของอวี๋อวี่เวยก็ทำให้นางรู้สึกว่าไม่ใช่อย่างนั้น

"ดังนั้น ที่เจ้าจะบอกว่าเป็นหมอหญิงน่ะก็ได้อยู่หรอก ไม่จำเป็นต้องมาสวมรอยเป็นหมอใหญ่" ตอนที่อวี๋อวี่เวยพูดประโยคนี้ สายตาก็ยังมีความดูถูกเหยียดหยามอยู่

ฟู่จาวหนิงมองออกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นฟังจากความหมายของนาง หมอหญิงยังเทียบกับหมอใหญ่ไม่ได้สินะ?

ทำไม เป็นหมอใหญ่หญิงไม่ได้หรือ?

เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้นเรียบๆ คำหนึ่ง "จาวหนิงเป็นหมอใหญ่ เจ้ามีความเห็นอะไรหรือ?"

"ท่านลุง ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!" อวี๋อวี่เวยกระทืบเท้า

"ฮองเฮาหลังจากให้ถุงหอมพวกเจ้ามาแล้วพูดอะไรบ้าง? แล้วยังให้อะไรพวกเจ้ามาอีก?" เสิ่นเสวียนไม่สนใจนาง ถามไปทางเสินหว่าน

เสินหว่านยื่นมือออกมาลูบกำไลหยกมรกตที่ดูสะดุดตาบนข้อมือ

กำไลหยกแบบนั้น ตระกูลอวี๋ไม่ใช่ว่าซื้อไม่ไหว แต่ตระกูลอวี๋ไม่มีทางปล่อยให้นางใช้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้บนตัวตนเองแน่นอน

"ยังมีอีกไหม?"

"ยังมีผ้าไหม ผ้าไหมเงินอีกหลายม้วน ของพวกนั้นข้าคิดว่าว่าหลังจากนี้สามารถทำชุดแต่งงานให้กับเสี่ยวเวยได้..."

เสินหว่านพอเห็นสายตาของเสิ่นเสวียนก็ดิ่งลงมา รีบอธิบายขึ้นว่า "ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว ฮองเฮาประทานมาอย่างกระตือรือร้น ข้าเองก็ผลักไสไม่ได้จึงเก็บเข้ามา"

"ของเล็กน้อยแค่นี้ ก็ซื้อตัวพวกเจ้าไปแล้วหรือ?"

เสิ่นเสวียนรู้สึกเย้ยหยันหน่อยๆ