บทที่ 1086 ไร้ซึ่งความกลัว

เฉกเช่นแก่นแท้ของจิตสังหาร โทชิโอะ คามิยะก็เข้าใจได้ในทันทีว่า หากคนธรรมดาสัมผัสถึงร่องรอยของจิตสังหารเช่นนี้ พวกเขาก็อาจถึงขั้นถูกทำลายจนเสียสติไปแล้ว

"ออกไปจากที่นี่ให้หมด!" โทชิโอะ คามิยะตะโกนอย่างรวดเร็ว

อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องให้โทชิโอะ คามิยะเอ่ยเตือน หลายคนที่อยู่บริเวณรอบนอก ยังไม่ทันสัมผัสถึงจิตสังหารของหลี่ฝาง ก็ถูกจิตสังหารของเขากระตุ้นเข้าให้แล้วและคล้ายเป็นคนบ้าไม่ผิด เอาแต่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่าต้องการหนีออกไปจากที่นี่ และถึงขั้นโจมตีผู้คนรอบตัวเขาอย่างไม่รีรอ

กลุ่มคนในที่ถูกเรียกว่าเป็นบรรดาชนชั้นสูงในสังคม ต่างก็รีบแห่กันไปที่นอกประตูในทันที

จนถึงขนาดที่เมื่อมีคนเข้ามาขวางทางของตนก็ตะโกนด่าลั่น จนไม่มีแม้กระทั่งท่าทีสำรวมใดๆอีกทั้งสิ้น

มีเพียงริโกะคนเดียวที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและมองไปที่ ราวกับว่ากำลังเชียร์เขาอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ถ้าสามารถทำได้ เธอก็หวังว่าตนจะสามารถอยู่เป็นเพื่อนหลี่ฝางได้ ไม่ว่าเขาจะชนะหรือแพ้

สายตาของหลี่ฝางเองก็มองมาในเวลานี้เช่นกัน เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างยิ่งและการให้กำลังใจของริโกะ ใบหน้าที่แต่เดิมเย็นชาของเขาก็ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

“รีบออกไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

เขาเก็บจิตสังหารของตน จากนั้นก็เอ่ยกับริโกะ

เมื่อเห็นดวงตาที่แน่วแน่ของริโกะ หลี่ฝางก็รู้ว่าไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่อาจทำให้เธอจากไปได้ ดังนั้นจึงได้แต่ต้องเปลี่ยนวิธีการพูด “อย่าทำให้ฉันเสียสมาธิ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ริโกะก็ไม่กล้ายืนกรานอยู่ต่ออีกต่อไป

เธออยากอยู่ข้างๆหลี่ฝาง แต่ถ้าหลี่ฝางต้องลำบากเพราะเธอ นี่ก็จะไม่ใช่ภาพที่เธออยากเห็น

“คุณอาสึกะ คุณจะต้องรอด ฉันจะรอคุณ!” พูดจบ ริโกะก็วิ่งออกไปด้านนอกและไปจากห้องโถงในไม่ช้า

หลี่ฝางและโทชิโอะ คามิยะมองดูเงาร่างของริโกะที่จากไปอย่างเงียบๆ ราวกับว่าพวกเขากำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง

ในที่สุด คนทั้งหมดในห้องก็หนีออกไป เหลือเพียงหลี่ฝาง โทชิโอะ คามิยะและปรมาจารย์อีกสิบคน รวมทั้งสิ้นเป็น 12 คนเผชิญหน้ากัน

ทันใดนั้น บรรยากาศของห้อง ก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้งราวกับภูเขา

จิตวิญญาณของนักรบทั้งสิบก็เกร็งเครียดขึ้นมา มือ จับดาบเอาไว้แน่น

ขณะที่จิตสังหารของหลี่ฝาง ในตอนนี้ก็แพร่กระจายออกไป

พลานุภาพอันน่าหวาดกลัวของจิตสังหาร กำลังบีบอัดพื้นที่เคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งหมดเข้ามาไว้แน่น และบีบคั้นไปถึงโลกแห่งจิตวิญญาณของพวกเขา

ความรู้สึกน่าหวาดกลัวนี้ ทำให้เหล่านักรบที่ต่อสู้มาตลอดทั้งชีวิตกลุ่มนี้ยังอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวขึ้นมาในใจ

ในเวลานี้ ดาบในมือของโทชิโอะ คามิยะก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

ราวกับว่าคมดาบที่อยู่ยงคงกระพัน ได้ตัดผ่านออร่าจิตสังหารที่แผ่กระจายออกไปทั่วทั้งพื้นที่ของหลี่ฝาง ราวกับว่ามันสว่างขึ้นในใจของทุกคน จนถึงขั้นทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนถูกล้อมรอบไปด้วยคมดาบในทุกทิศทางและถูกคมดาบฟาดฟันเข้าภายในพริบตา!