บทที่ 1302 กิน ? ไม่กิน?

หลี่ฝางกำลังคิดว่าว่าจะทำอย่างไรให้ อูหลิงตกลงพาพวกเขาเข้าไปในเผ่ากู่ แต่ใครจะไปคิดว่าคำพูดนี้ของอูหลิง จะทำลายความหวังของพวกเขาลง

อีกอย่างท่าทางการพูดจาของเขาก็ทำให้รู้สึกไม่สบอารมณ์ด้วย ราวกับว่าไม่เห็นพวกหลี่ฝางอยู่ในสายตาเลยสักนิด

“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ทำไมนายถึงต้องมาพบพวกเราด้วย ？” หลี่ฝางมองอูหลิงพร้อมถามด้วยความฉุน

เมื่อได้ยินประโยคนี้ อูหลิงก็หันไปชำเลืองมองหลี่ฝางอย่างช้าๆ ใบหน้าไร้ความรู้สึก “ถ้าหากไม่มีเสี่ยวหลินตังอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่มาเจอพวกคุณหรอก”

หลี่ฝางรู้สึกว่าเสี่ยวหลินตังและอูหลิงคนนี้มาก็เพื่อจงใจที่จะขัดขวางตัวเอง คนให้เบาะแสคนนี้นอกจากจะไม่ประโยชน์แล้ว ยังจะมาเป็นศัตรูกับตัวเขาอีก

“ไอ้ยาเพื่อนอูหลิง จะพูดว่าเป็นไปไม่ได้เลยก็ไม่ได้ ถึงนายจะบอกว่าชนเผ่าของพวกนายจะไม่ติดต่อกับคนจากโลกภายนอก แต่นายก็เป็นเพื่อนกับเสี่ยวหลินตังไม่ใช่หรือไง？ในเมื่อนายยังสามารถติดต่อกับ เสี่ยวหลินตังได้ อย่างนั้นทำไมชนเผ่าของนายถึงจะมาเจอพวกเราสักครั้งไม่ได้ล่ะ”

กู่ยี่เทียนรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของหลี่ฝาง จึงกลัวว่าเขาจะไม่สามารถสงบอารมณ์ได้จนเรียกเทพอ้านในตัวของเขาออกมา จนต้องกลับมาสวมบทเป็นทูตแห่งสันติภาพอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดเลยก็คืออูหลิงคนนี้กลับไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังตอบกลับอย่างไร้อารมณ์โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองกู่ยี่เทียนเลยด้วยซ้ำ

“เสี่ยวหลินตังเป็นคู่แท้ที่ฉันตามหา ผู้ชายในเผ่ากู่ของพวกเราทั้งชีวิตนี้จะมีคู่แท้เพียงคนเดียวเท่านั้น ดังนั้นสำหรับพวกเราเธอถือเป็นคนที่พิเศษ แต่พวกคุณเป็นอะไร ？”

คำพูดประโยคนี้ของเขาได้สร้างความไม่พอใจให้กับทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องยกเว้นเสี่ยวหลินตัง ไขจี๋เออลุกขึ้นจากโซฟา พลางพับแขนเสื้อขึ้น ด้วยท่าทีพร้อมที่จะใช้กำลัง

“หัวหน้ากู่ เจ้าเด็กนี้ชักไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยนายสั่งสอนสั่งสอนเขาสักหน่อยเอง ！”

“เดี๋ยวๆๆ คนกันเองทั้งนั้น อย่าหยาบคายๆ” กู่ยี่เทียนห้ามปรามไขจี๋เอออย่างเอือมระอา ก่อนจะหันหน้าไปร้องขอความช่วยเหลือจากเสี่ยวหลินตัง “เสี่ยวหลินตัง เขาเป็นเพื่อนของเธอ เธอช่วยคุยกับเขาสักหน่อยดีกว่า”

เมื่อได้ยินกู่ยี่เทียนพูดแบบนี้ คราวนี้เสี่ยวหลินตังถึงค่อยวางขาที่ไขว่ห้างลง แล้วหันไปพูดกับ

“เสี่ยวหลิงหลิง ฉันรู้ว่านายหน่ะดีที่สุดแล้ว นายก็ถือว่าช่วยฉันแล้วกันนะ”

แน่นอนว่าพลังแห่งความรักนั้นยิ่งใหญ่ คนที่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกหลี่ฝางแทบจะไม่สนใจอะไรเลยอย่าง อูหลิง แต่พอแม่อยู่ต่อหน้า เสี่ยวหลินตัง ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปเลย 180 องศา

จากนั้นบนใบหน้าไร้ความรู้สึกของก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “ขอเพียงแค่เสี่ยวหลินตังพูด ฉันพร้อมที่จะทำให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”

ทางด้านพวกหลี่ฝางที่เห็นการโต้ตอบของสองวัยรุ่น ก็รู้สึกว่าเลี่ยนจนอยากจะสำลักออกมา คิดไม่ถึงว่าคนอายุราวพวกเขาจะได้มากินอาหารสุนัขที่เจ้าเด็กสองคนนี้โรยไว้

“นายบอกว่าเพียงแค่มีคนจากโลกภายนอกแอบลักลอบเข้าไปในเขตชนเผ่ากู่ของพวกนาย ก็จะถูกคนในเผ่าห่าทิ้งไม่ใช่หรือไง ？นายมีความสามารถที่จะพาพวกเราเข้าไปอย่างปลอดภัยขนาดนั้นเลยหรือ ？”