บทที่ 1303 ติดกับเข้าแล้ว

” เอ่อ ……นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย？จะอ้วกแล้ว！” หลังจากที่พวกของหลี่ฝางกลืนยาลงไป ไขจี๋เออก็โค้งตัวลงพร้อมกับอ้วกเปล่าออกมา

ทางด้านหลี่ฝางเองก็โดนยาเม็ดนี้ทำเอาคิ้วขมวดย่น หรือแม้แต่คนที่รักษากิริยามาโดยตลอดอย่างส้าวส้วยก็ยังมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“อันที่จริงยาเม็ดนี้ไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากหรอก มันก็เป็นเพียงแค่อุจจาระของแมลงผู้พิทักษ์เท่านั้น” อูหลิงที่ได้เห็นท่าทางขมขื่นของพวกเขา ก็พูดออกมาอย่างสะใจ

เมื่อประโยคนี้ถูกพูดออกมา ภายในห้องก็เกิดเสียงสะอึกออกมาในทันที ซึ่งเมื่อได้เห็นท่าทีน่ารันทดของพวกเขา อูหลิงก็ยิ้มออกมา

“ยานี้แค่เข้าปากก็ละลายทันที ตอนนี้ต่อให้พวกคุณจะอ้วกออกมาก็ไม่มีประโยชน์”

“นาย！” หลี่ฝางรู้สึกว่าน้ำดีของตัวเองนั้นแทบจะอ้วกออกมาอยู่แล้ว ยิ่งได้ยินคำพูดประโยคถัดมาของอูหลิงก็โกรธจนอยากจะเข้าไปเอาเรื่อง

เจ้าเด็กนี่นอกจากมารยาทต่ำ แล้วยังจะกวนตีนอีก วันนี้เขาคงต้องช่วยพ่อแม่ของเจ้านี่ช่วยสั่งสอนอบรมเขาสักหน่อยแล้ว ！

หากว่าตามความแข็งแกร่งของหลี่ฝาง การจะสั่งสอนอูหลิงนับว่าเป็นเรื่องที่สบายมากๆ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตาค้างด้วยความตกใจคือทั้งการเคลื่อนไหวและความรวดเร็วของหลี่ฝางนั้นกลับไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไปเลย

ส่วนหลี่ฝางเองก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน เขารีบร้อนตรวจดูแดนพลังของตัวเองแล้วพบว่าแดนสุดครึ่งเทพของตัวเองกลายเป็นเพียงกำลังภายในตอนต้นเท่านั้น

“สิ่งที่นายให้พวกเรากินมันคืออะไรกันแน่？ทำไมความสามารถของฉันถึงได้ลดลงไปอยู่กำลังภายในตอนต้น！”

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกับสถานการณ์แบบนี้ ทำให้หลี่ฝางเกิดความร้อนรนสุดขีด จับเอาเสื้อของอูหลิงเอาไว้พร้อมกับถามด้วยสายตาที่เดือดดาล

“อะไรนะ？กำลังภายในตอนต้น！ยานั่นมีปัญหา！” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างก็พากันตรวจดูพลังของตัวเองทันที และแล้วผลสรุปคือพวกเขาทั้งหมดต่างพบว่าแดนพลังของตัวเองล้วนเปลี่ยนกันหมดทุกคน

“เสี่ยวหลินตัง！ อูหลิงคนนี้คือใครกันแน่？ของที่เขาให้พวกเรากินมันคืออะไรกันแน่！”

กู่ยี่เทียนที่ทำหน้าที่เป็นทูติแห่งสันติมาโดยตลอดถึงกับสีหน้าหมองลง หันไปถามเสี่ยวหลินตังด้วยเสียงดัง

คราวนี้เสี่ยวหลินตังเองก็นิ่งค้างไม่ต่างกัน เธอหันมองทุกคนด้วยความมึนงง เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พร้อมกับหันไปหาอูหลิง

“เสี่ยวหลิงหลิง นีมันเรื่องอะไรกันแน่？ที่นายให้พวกเขากินมันคืออะไรกันแน่？ทำไมพลังของพวกเขาทุกคนถึงได้ลดเหลือเพียงกำลังภายในตอนต้นเท่านั้น”

เสี่ยวหลินตังเองก็ตระหนกขึ้นมา ก่อนหน้านี้ที่เธอเคยกินยานี้ก็ไม่ได้มีปัญหาแบบนี้เกิดขึ้น ทำไมพอพวกของหลี่ฝางกินลงไประดับพลังถึงได้ลดลง？

“ไม่ต้องกังวลไป ยานี้ไม่ใช่ยาพิษ พอกินมันลงไปสามารถที่จะทำให้แมลงผู้พิทักษ์เกิดความสับสนจริง เพียงแค่ว่าฉันได้เพิ่มยาสูตรเฉพาะของเผ่ากู่เข้าไปในนั้นก็เท่านั้น วัตถุดิบยาตัวนี้สามารถทำให้ควบคุมพลังของคนได้ ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีพลังแข็งแกร่งแค่ไหน เพียงกินยาตัวนี้ลงไป พลังก็จะลดลงเหลือเพียงกำลังภายในตอนต้นทั้งนั้น”

ในขณะที่ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนกอยู่ อูหลิงกลับนั่งลงยังโซฟาด้วยสีหน้าที่ไร้กังวล พร้อมไขว่ห้าง แล้วกระตุกคิ้วหันไปบอกกับพวกหลี่ฝาง

“เสี่ยวหลิงหลิง ทำไมนายถึงต้องทำแบบนี้ด้วย ？นายรีบดึงพลังของพวกเขากลับมาเร็วเข้า！”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอูหลิง เสี่ยวหลินตังก็เกิดความรู้สึกตระหนกไม่น้อย พลางคว้าแขนของอูหลิงแล้วร้องอ้อนวอน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอนึกไม่ถึงก็คือ อูหลิงไม่ได้เอาอกเอาใจเธอเมื่อกับที่ผ่านมาอีกแล้ว ก่อนที่เขาจะจับมือเธอออกจากแขนของตัวเองเบาๆ แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวหลินตังด้วยท่าทีเบื่อหน่าย