บทที่ 1304 เปิดทาง

เมื่อได้ยินอย่างนั้นไขจี๋เออและไขบู๊เกอทั้งสองก็รีบหุบปากเงียบทันที ถึงแม้ว่าใบหน้าจะยังคงมีความโกรธเคือง แต่กลับไม่กล้าที่จะด่าทอออกมาอีก

คราวนี้หลี่ฝางก็สงบลงมาด้วยเหมือนกัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางยืนขึ้นต่อหน้าอูหลิง เขาถามในขณะที่ทั้งสองสบตา

“นายบอกว่ากลัวพวกเราจะไปทำร้ายเผ่าของนาย แล้วนายเอาอะไรมามั่นใจว่าเผ่าของนายจะไม่ทำร้ายพวกเรา ？ตามพลังที่พวกเรามีในตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับปลาที่กำลังนอนอยู่บนเขียง ในจะเอาอะไรมายืนยันอีกว่าพวกเราจะปลอดภัย ？”

เมื่อสะท้อนจากการกระทำของอูหลิงแล้ว หลี่ฝางก็พอจะเข้าใจแล้วว่าเผ่ากู่นั้นมีความต่อต้านต่อคนภายนอกมากขนาดไหน และเมื่อว่าตามพลังที่พวกเขามีในตอนนี้ หลี่ฝางนั้นยังไม่กล้าที่จะเข้าไปเสี่ยงในเขตแดนของเผ่ากู่

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของหลี่ฝาง อูหลิงก็ยิ้มออกมา เขาเผยอหน้าขึ้นและพูดอย่างดูถูก “คุณคิดว่าตอนนี้คุณมีสิทธิ์ที่จะมาต่อรองกับผมหรือไง ？”

“นาย！” ทั้งชีวิตนี้หลี่ฝางยังไม่เคยได้เจอกับคนที่กวนตีนขนาดนี้มาก่อนเลย อีกทั้งตอนนี้เขายังไม่สามารถที่จะทำอะไรอูหลิงคนนี้ได้อีก

และพอนึกถึงในตอนที่เขาได้ต่อกรกับสีตระกูลใหญ่ คนพวกนั้นก็ไม่มีใครโอหังขนาดนี้เลยด้วย

ซึ่งหากว่าตามการคาดเดาของเขาแล้ว ตำแหน่งในเผ่ากู่ของอูหลิงคนนี้คงจะไม่ได้ต่ำต้อยแน่นอน เพราะว่าตามข้อมูลที่ผู้อาวุโสใหญ่ได้แจ้งเอาไว้นั้นคนเผ่ากู่จะไม่สามารถออกมาจากอาณาเขตของตนเองได้อย่างง่ายดาย พวกเขาใช้ชีวิตในดินแดนผืนนั้นมาแล้วหลายชั่วอายุคน ไม่อนุญาตให้คนภายนอกเข้าไป แล้วก็ห้ามไม่ให้คนของตัวเองออกมาเช่นกัน

อูหลิงนอกจากจะสามารถออกมาได้ตามอำเภอใจแล้ว ยังสามารถนำเอายาเม็ดสำหรับอำพรางกลิ่นอายของพวกเขาออกมาได้ด้วย คิดดูแล้วฐานะของเขาคงจะไม่ธรรมดาแน่นอน

“เสี่ยวหลิงหลิง นาย……” เสี่ยวหลินตังที่มองดูพวกหลี่ฝางที่กำลังเดือดดาล ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดอย่างมาก และคิดว่าสาเหตุทั้งหมดมาจากตัวเอง ความแข็งแกร่งของพวกหลี่ฝางถึงลดลงไปอย่างนี้ เธอกัดริมฝีปากแน่น ต้องการที่จะพูดบางอย่างต่อ

“ไปเถอะ ไปเผ่ากู่กัน” แต่ยังไม่ทันที่ เสี่ยวหลินตังจะได้พูดจบ หลี่ฝางกลับโบกมือไปมาขัดคำพูดของเธอซะก่อน แล้วเดินออกไปด้วยเกียรติตระกูลหลี่ของตัวเอง

“ลูกพี่ จะยอมง่ายๆ แบบนี้เลยหรอ ？”

“ตอนนี้พวกเราอยู่แค่กำลังภายในตอนต้นเองนะ！”

“หลี่ฝาง？”

พวกส้าวส้วยและไขจี๋เออต่างพากันมองไปที่หลี่ฝาง พลางพูดด้วยความไม่เข้าใจ หลี่ฝางหันหลังกลับมามองกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง พร้อมยักไหล่

“ในเมื่อตอนนี้พวกเราก็กินยานั่นไปแล้ว ก็จริงอยู่ที่พลังของพวกเรานั้นลดลง แต่แทนที่จะอยู่ที่นี่เปลืองเวลาเพื่อให้เขาเอายาถอนพิษมาให้พวกเรา สู้รีบเดินทางไปที่เผ่ากู่ดีกว่า และรีบจัดการกับเทพอ้านที่อยู่ตัวของฉันให้เรียบร้อย พวกเราก็จะสามารถคืนสภาพพลังได้เร็วขึ้นด้วย”

หลี่ฝางพอจะมองออกแล้ว การจะทำให้ อูหลิงเอายาถอนพิษนี้ออกมามีเพียงสองทางเท่านั้น สิ่งแรกคือพวกเขาล้มเลิกความคิดที่จะไปยังเผ่ากู่ ส่วนสิ่งที่สองก็คือหลังจากที่กลับมาจากเผ่ากู่แล้วเท่านั้น

แต่การล้มเลิกการเดินทางไปยังเผ่ากู่นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และเมื่อเป็นอย่างนั้นก็มีเพียงหนทางที่สองที่จะเลือกเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้อย่างนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะเปลืองเวลาอยู่ที่นี่กับเขาอีก รีบจัดการธุระ จะได้รีบรับยาถอนพิษ

“ดูแล้วในกลุ่มของพวกคุณก็ยังพอจะมีคนที่เข้าใจ” หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลี่ฝาง อูหลิงก็ยิ้มจางๆ ออกมา พลางลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้วจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนที่จะเดินออกไป

เมื่อมองดูแผ่นหลังของอูหลิง พวกส้าวส้วยหันหน้าไปสบตากันด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็เลือกที่จะเดินตามออกไป