บทที่ 1306 พลังกลืนที่ไร้ผล

“ร่างนี้ของคุณถ้าหากยังมีพลังครึ่งเทพอยู่ล่ะก็ บางทีผมอาจจะเอายาถอนพิษให้คุณก็ได้ แต่ตอนนี้？ฮึ ในสายตาของผมคุณมันก็แค่ขยะเท่านั้นแหละ”

อูหลิงมองหลี่ฝางอย่างดูถูก ภายในแววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่เมื่อได้ยินแบบนี้ อารมณ์ของหลี่ฝางก็ยิ่งโมโหมากยิ่งขึ้น จนบริเวณร่างมีไอหมอกสีดำปกคลุมเต็มไปหมด

“ระวัง！อย่าให้หมอกดำนั่นโดนตัวเด็ดขาด！ไม่อย่างนั้นจะถูกเขาสูดเอาพลังจนร่างเหี่ยวแห้ง！”

ทั้งส้าวส้วยและกู่ยี่เทียนที่เคยได้เห็นพลังกลืนมาก่อน ทันทีที่ได้เห็นหมอกดำนี้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที ส้าวส้วยตะโกนเตือนทุกคน ทั้งยังรีบทิ้งช่องว่างระหว่างตัวเองกับหลี่ฝางให้ห่างออกไปอีก

ส่วนเสี่ยวหลินตังและสองพี่น้องไขจี๋เออถึงแม้จะไม่รู้ว่าหมอกดำนี่คืออะไร แต่เมื่อเห็นท่าทีระมัดระวังของส้าวส้วยและกู่ยี่เทียนแล้ว ต่างก็พากันถอยหลังออกไปหลายก้าว

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังหลบเลี่ยงตัวจากหลี่ฝาง อูหลิงกลับเดินมุ่งหน้าเข้าไปหาเขาแทน

“อูหลิง！นี่นายไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง？！” กู่ยี่เทียนที่อยู่อีกด้านเบิกตาค้างขึ้นมาด้วยความตกใจ พร้อมร้องตะโกนออกมา หวังจะเข้าไปห้ามอูหลิงที่กำลังเดินไปข้างหน้า

ทางด้านหลี่ฝางเองก็รู้สึกนิ่งอึ้งกับการกระทำที่ผิดปกตินี้ของเขาด้วยเหมือนกัน แต่เพียงชั่วขณะก็สามารถเรียกสติกลับมาได้ แล้วมองไปยังอูหลิงด้วยรอยยิ้มกระหายเลือดที่ปรากฏขึ้นมา “แดนเต๋าระดับกลาง พลังนับว่าไม่เลว ในเมื่อนายรีบร้อนอยากจะสังเวยมันให้กับฉัน อย่างนั้นฉันก็จะขอรับไว้อย่างไม่เกรงใจแล้วกัน”

หลังจากที่พูดจบประโยคนี้ หมอกดำรอบตัวของหลี่ฝางก็พุ่งทะยานขึ้น ร่างของเขาเหมือนกับลูกศรที่ทะยานอย่างรุนแรงรวดเร็วพุ่งเข้าหา อูหลิงในทันที

“เหอะ คิดจะขโมยความสามารถของผมงั้นหรอ ？คงต้องดูแล้วว่าคุณจะมีความสามารถนั้นไหม” หลังจากหัวเราะออกมาเบาๆ อูหลิงก็ราวกับเสกเอาขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมา ก่อนจะสะบัดมือออกไป แล้วมีผงสีขาวจำนวนมากโพยพุ่งออกมาจากด้านใน

เมื่อมองเห็นของบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายแป้งข้าวอยู่ตรงหน้า หลี่ฝางก็ชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ด้วยความที่ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาจึงทะลุผ่านผงสีขาวนั้นเข้ามา พร้อมกับมือที่เปลี่ยนสภาพกลายเป็นกรงเล็บอินทรีย์คว้าคอของ อูหลิงเอาไว้

เมื่อเห็นว่าอูหลิงยืนเป็นท่อนไม้ให้หลี่ฝางจัดการอยู่ตรงนั้น ไม่แม้แต่ที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย ส้าวส้วยและคนอื่นๆ ก็ต่างพากันโกรธจัด

ถึงแม้ว่าพลังกลืนจะเป็นปัญหาอย่างมาก แต่ตอนนี้หลี่ฝางมีพลังเหลือเพียงแค่กำลังภายในตอนต้นเท่านั้น เขาที่เป็นนักรบแดนเต๋า ไม่น่าที่จะถูกจับได้ง่ายดายขนาดนี้สิ ！

ไอ้คนโง่นี่คิดจะทำอะไรกันแน่ ！

“เอายาถอนพิษมาให้ฉัน！ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายรู้สึกเสียใจที่เกิดมาอยู่ในโลกใบนี้ ！” หลังจากที่หลี่ฝางได้จับตัวอูหลิงเอาไว้กลับยังไม่ได้สูบกินพลังของเขาในทันที แต่กลับใช้สิ่งนี้มาชี้ในการข่มขู่ อูหลิงให้เอายาถอนพิษออกมา

แต่ใบหน้าของคนที่ใกล้จะถึงเวลาตายอย่างอูหลิงกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันท่าทีของเขากลับยิ่งฌอหังยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีก “กำลังรอดูอยู่ว่าคุณจะมีความกล้านั้นไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอูหลิง พวกส้าวส้วยถึงกับหมดคำด่า เจ้าหมอนี่มันเบื่อชีวิตแล้วหรือยังไง ？ทำไมถึงต้องจงใจไปยั่วโมโหหลี่ฝางด้วย！

“ดี ดีมาก ！งั้นนายก็ไปตายซะเถอะ！” และก็เป็นอย่างที่คิด ขีดจำกัดของหลี่ฝางถูกคำพูดนี้กระตุ้นจนเดือดจัด จิตสังหารในตาของเขาล้นทะลักออกมา มือบีบแน่น เริ่มสูบกินพลังของ อูหลิง

หลังจากที่นิ่งเงียบไปสักพัก เดิมทีต่างคิดว่าอูหลิงจะกลายเป็นซากศพในชั่วพริบตา แต่ต่างก็ต้องตะลึงเมื่อเขาไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

คนที่นิ่งค้างไม่ได้มีแค่พวกส้าวส้วยเท่านั้น แม้แต่หลี่ฝางเองก็ยังต้องแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นออกมา

พอมองอูหลิงที่มีท่าทีเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร เขาก็บีบมือออกแรงอีกครั้ง แต่ผ่านไปสักพัก เขาก็อย่างไม่สามารถสูดเอาพลังมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว