บทที่ 1308 มีแต่ตัวเขาเองเท่านั้นที่จะเอาชนะตัวเองได้

หลังจากที่กินอิ่มดื่มอิ่มแล้วพวกเขาต่างพักผ่อนกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกลุ่มพวกเขาถึงออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังเผ่ากู่อีกครั้ง และหลังจากที่พยายามเปิดทางอยู่นาน พวกของหลี่ฝางต่างก็รู้สึกว่าแขนของตัวเองชาไปหมดแล้ว ทว่าขวากหนามที่อยู่ตรงหน้าก็ยังไม่ถึงที่สิ้นสุดสักที

“นี่！ลูกพี่ ผมไม่ไหวแล้ว พวกเรานั่งพักกันสักหน่อยเถอะ ！” ไขจี๋เออทรุดตัวลงไปกับพื้น หายใจหอบหนักอย่างหมดสภาพ

หลี่ฝางถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทรุดตัวลงนั่งแบบเดียวกับไขจี๋เออ แต่ก็รู้สึกเหนื่อยจนไม่สามารถตั้งหลังตรงได้แล้วเหมือนกัน พอก็มลงไปดูเวลา ปรากฏว่ายังไม่ทันได้รู้ตัวตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงเสียแล้ว จึงไม่แปลกใจเลยที่ท้องของเขาจะหิว

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะบ่ายสองโมงแล้ว พวกเราพักกันสักห่อยก่อนเถอะ” หลังจากพูดจบ หลี่ฝางก็วางมีดในมือลงไปปักกับพื้น จากนั้นทุกคนก็นั่งลงกินอาหารแห้งพลางพูดคุยเรื่องต่างๆ เพื่อแก้เบื่อ

“อูหลิง เรื่องเมื่อคืนนี้ต้องขอบใจนายมากๆ”

หลี่ฝางเป็นคนที่ทำอะไรมักจะตอบแทนสิ่งที่ได้รับมาตลอด ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ท่าทีของอูหลิงที่มีต่อเขาจะไม่ได้ดีมากนัก แต่ว่าเมื่อคืนนี้โชคดีที่มีเขาอยู่ ถึงได้สามารถสะกดเทพอ้านที่อยู่ร่างของเขากลับไปได้อีกครั้ง ฉะนั้นเรื่องที่ควรจะกล่าวขอบคุณก็ควรที่จะขอบคุณ

อูหลิงที่กำลังนั่งกินบิสกิต เงยหน้าขึ้นมองหลี่ฝาง ก่อนจะตอบ” อืม” เพียงคำเดียวเป็นการตอบรับ

ถึงแม้ว่าท่าทีของเขาจะเย็นชาเอามากๆ แต่หลี่ฝางกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เขาเองก็ไม่เป็นคนที่ไร้เหตุผล อีกทั้งเขายังรู้สึกขอบคุณมากด้วยที่ก่อนหน้านี้อูหลิงได้สะกดพลังความสามารถของตัวเองเอาไว้ด้วย ถ้าหากไม่ทำอย่างนั้น สิ่งที่จะเกิดขึ้นคงยากที่จะคาดเดาได้

“อูหลิง เผ่ากู่น่าจะมีวิธีการที่สามารถกำจัดพลังกลืนในร่างของฉันออกไปได้ใช่ไหม ？เพราะว่ามีเทพอ้านอยู่ พลังกลืนที่อยู่ในตัวฉันเลยค่อยๆ คืบบคลานเข้าสู่หัวใจแล้ว แบบนี้ยิ่งนานเข้าฉันก็เลยยิ่งไม่สามารถควบคุมเทพอ้านได้”

“ฉันเดาไว้ว่า ถ้าหากพลังกลืนนี้ยิ่งเข้าใกล้หัวใจมากเท่าไหร่ อย่างนั้นเทพอ้านก็จะยิ่งมีพลังในการควบคุมร่างกายของฉันมากยิ่งขึ้นไปด้วย ถ้าหากว่าฉันความสามารถมากพอที่จะกำจัดพลังกลืนออกไป แบบนั้นการจะทำให้เทพอ้านสาบสูญไปก็คงจะไม่ใช่ปัญหาด้วยแล้วสินะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของหลี่ฝาง ท่าทางของ อูหลิงก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา เขาวางบิสกิตบิสกิต ในมือลง แล้วหันมาสบตาตอบคำถามของหลี่ฝาง

“ถึงแม้การคาดเดาของคุณจะไม่ผิด แต่ว่าด้วยความสามารถของผมในตอนนี้ กลับไม่มีความสามารถมากพอที่จะกำจัดพลังกลืนในร่างของคุณออกไปได้ ผงขาวที่ผมนำออกมาใช้เมื่อคืนนั้นที่จริงแล้วคือ ผงกระดูกกวางทิพย์”

“กวางทิพย์เป็นสัตว์วิเศษของเผ่ากู่เรา ในหนึ่งร้อยปีถึงจะปรากฏตัวหนึ่งครั้ง ผงกระดูกกวางทิพย์เองจึงถือเป็นของที่หายาก เพราะจำเป็นต้องใช้กระดูกซี่โครงอันดับที่สามของกวางทิพย์ ผสมกับยาสมุนไพรหายากห้าสิบเก็าชนิด และใช้เวลาบ่มถึงสี่สิบเก้าวันถึงจะได้”

“กวางทิพย์หนึ่งตัวสามารถทำกระดูกป่นได้เพียงสิบกรัมเท่านั้น แต่ว่าตอนนี้ในเผ่ากู่กลับมีไม่ถึงหนึ่งร้อยกรัม และหน้าที่หลักของกระดูกป่นคือการยับยั้งวิญญาณชั่วร้าย หากสิ่งชั่วร้ายเผชิญหน้ากับมันก็จะสลายหายไปทันที”

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดนี้ถึงกับตะลึงงัน เดิมทีพวกเขาคิดว่าของที่อูหลิงโปรยออกไปนั้นเป็นเพียงผงธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าผงนี่จะมีที่มาที่ไปขนาดนี้ แถมยังหายากขนาดนี้อีกด้วย

ทว่าหลังจากที่ตกตะลึงไป ใบหน้าของพวกเขากลับแสดงท่าทีดีใจออกมา ในเมื่อผงกระดูกป่นนี้มีประโยชน์ขนาดนี้ อย่างนั้นก็แสดงว่ามันสามารถที่จะกำจัดพลังกลืนและเทพอ้านที่อยู่ในร่างของหลี่ฝางออกไปได้อย่างง่ายดายแล้วไม่ใช่หรือไง ？

อูหลิงที่เห็นสีหน้าของพวกเขาก็มองออกความคิดของพวกเขาแล้ว จึงถอนหายใจออกมาแล้วพูดต่อ