บทที่ 1309 บึงไร้ขอบเขต

กลุ่มของหลี่ฝางพยายามขจัดสิ่งกีดขวางอยู่อย่างนั้นจนเดินไปได้อีกสามสี่ชั่วโมง จนท้ายที่สุดก็ออกมาจากป่าทึบได้สักที

หลังจากทำลายขวากหนามพุ่มสุดท้ายออกไป สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าของทุกคนคือทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ในทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยพืชพรรณดอกไม้หลากสี สะท้อนกับท้องฟ้าสีฟ้าและหมู่ก้อนเมฆสีขาวนวล ทำให้รู้สึกชื่นใจขึ้นมาในทันที

“สวยมากเลย！” เสี่ยวหลินตังเป็นผู้หญิง จึงเกิดความสนใจในของสวยๆ งามๆ เป็นธรรมดา เธอวิ่งแล่นเข้าไปในทุ่งหญ้าเป็นคนแรก แล้วเด็ดดอกไม้หลากสีพวกนั้นอย่างมีความสุข

“พี่กู่ยี่เทียน อันนี้ให้คุณ” ผ่านไปเพียงไม่นานเสี่ยวหลินตังก็ร้อยมงกุฎดอกไม้ขึ้นมาอันหนึ่ง พลางพูดไปพร้อมกับสวมใส่ลงบนหัวของกู่ยี่เทียน

แต่แน่นอนว่าผู้ชายซื่อๆ อย่างกู่ยี่เทียนไม่มีทางยอมอยู่แล้ว จึงหลบมือนั้นของเสี่ยวหลินตัง

“ฉันเป็นผู้ชาย ใส่ของแบบนี้คนอื่นจะมองยังไง ไม่สวมๆ ” ท่าทีของกู่ยี่เทียนเต็มไปด้วยการต่อต้าน

“หื้ม คุณไม่ใส่ก็ช่างเถอะ เสี่ยวหลิงหลิงให้นายสวม” หลังจากยึกยักอยู่นานสองนาน เสี่ยวหลินตังยังคงไม่สามารถสวมมงกุฎดอกไม้ที่อยู่ในมือให้กับกู่ยี่เทียนได้ สุดท้ายจึงได้เพียงทำปากมุ่ยกระทืบเท้า แล้วหันหน้าเดินไปหาอูหลิงแทน

อูหลิงที่อยู่อีกด้านคอยมองดูพวกเขาสองคนเล่นสนุกหยอกล้อกันอย่างเงียบๆ ถึงแม้จะมีสีหน้าที่จะยังคงนิ่งเฉย แต่คนที่มีความใส่ใจอย่างส้าวส้วยกลับมองเห็นความไม่พอใจจากแววตาของเขา

คาดว่าคงเป็นเพราะเสี่ยวหลินตังเอาแต่ตามติดกู่ยี่เทียน เขาเลยเกิดอาการหึงหวงขึ้นมาในใจ

“มงกุฎดอกไม้อันนี้ไม่สวย เธอต้องทำอันใหม่ให้ฉัน” อูหลิงหยิบมงกุฎดอกไม้ที่อยู่บนหัวลงมาแล้วพูดกลับอย่างราบเรียบ พร้อมให้ข้ออ้างว่ามันไม่สวยและให้เสี่ยวหลินตังทำอันใหม่ให้กับเขา

“ไม่สวยตรงไหน？ฉันว่ามันสวยดีออก” เสี่ยวหลินตังที่ตอนนี้ยังสังเกตไม่เห็นอาการหึงหวงของอูหลิง พูดออกมาด้วยสีหน้าที่ยังคงไร้เดียงสา

อูหลิงชำเลืองมองดูมงกุฎดอกไม้ในมือของเสี่ยวหลินตัง ในแววตาฉายแววรังเกียจออกมา มงกุฎดอกไม้นี้ไม่ได้ทำให้เขามาแต่แรกอยู่แล้ว สิ่งของของคนอื่นต่อให้สวยแค่ไหนเขาก็ไม่เอา ！

“ดอกอันนี้ใกล้จะเหี่ยวหมดแล้ว ไม่สวยเลยสักนิด เสี่ยวหลินตังทำอันใหม่ให้ฉันเถอะนะ”

เมื่อเห็นว่าอูหลิงไม่ต้องการมงกุฎดอกไม้นี้จริงๆ เสี่ยวหลินตังจึงได้เพียงสวมมันลงไปบนหัวของตัวเอง จากนั้นก็เด็ดดอกไม้มาทำอีกอันให้กับอูหลิงอีกครั้ง

จนกระทั่งเสี่ยวหลินตังลงมือทำมงกุฎดอกไม้ให้กับตัวเองเสร็จ คราวนี้อูหลิงถึงค่อยสวมมันลงไปอย่างมีความสุข

ทั้งส้าวส้วยและหลี่ฝางที่เห็นท่าทีน้อยใจแบบนี้ของเขา ต่างก็แอบยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

อูหลิงคนนี้ขี้น้อยใจซะจริง เห็นๆ อยู่ว่ากำลังหึง แต่กลับยังจะแสดงท่าทีเหมือนไม่เป็นอะไรออกมาอยู่ได้

“อะแฮ่ม พักกันพอแล้วใช่ไหม？ถึงแม้ว่าพวกเราจะผ่านป่าทึบมาแล้ว แต่พวกเรายังต้องเดินข้ามที่ราบนี้ไปถึงจะเดินทางไปถึงเผ่ากู่ ในขณะที่ฟ้ายังไม่มืดพวกเราก็รีบเดินทางกันเถอะ”

อูหลิงที่หันไปเห็นว่าส้าวส้วยและหลี่ฝางกำลังมองมาที่ตัวเองด้วยใบหน้าหยอกล้อ ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา ก่อนจะกระแอมออกมาแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

ทางด้านหลี่ฝางและส้าวส้วยก็ไม่คิดที่จะไปขัดอะไรเขา ดังนั้นหลังจากหัวเราะเบาๆ พวกเขาก็แบกกระเป๋าสัมภาระขึ้นมาแล้วเดินทางต่อ