บทที่ 1310 พูดมาให้ชัดเจน

“ลูกพี่ มั่นใจว่าจะให้พวกเราข้ามมันไปจริงๆ หรอครับ？” ไขบู๊เกอมองไปยังหนองน้ำที่มีฟองน้ำผุดขึ้นมาเป็นครั้งเป็นคราว แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างหนัก

พลางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงหนังสยองที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหนองน้ำที่เคยดูมาก่อนหน้านี้ และในใจก็คิดว่าในหนองน้ำนี้คงจะไม่มีสัตว์ประหลาดอะไรหรอกมั้ง ？

“ผมกับเสี่ยวหลินตังสามารถที่จะเดินลอยบนน้ำไปได้ แต่สำหรับพวกคุณก็คงต้องพึ่งบุญบารมีของตัวเองแล้ว”

เมื่อพูดจบอูหลิงก็เดินขึ้นไปเหยียบบนหน้าน้ำ ถึงแม้ตอนนี้ดินแดนของเขาจะยังไม่สามารถเหาะหินได้ แต่การยืนบนน้ำที่เรียกว่า “เท้าทะยานคลื่น” เขายังพอที่จะทำได้อยู่

“เสี่ยวหลิงหลิง ตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ นายคืนพลังให้พวกเขาก่อนเถอะนะ” เมื่อเห็นว่าพวกหลี่ฝางกำลังดิ้นรน เสี่ยวหลินตังก็ไม่ได้ที่ช่วยพวกเขาอ้อนวอนต่ออูหลิง

“หากว่าให้ฉันคืนพลังให้กับพวกเขา แล้วถ้าเกิดว่าเจ้านั่นที่อยู่ในตัวของหลี่ฝางคลุ้งคลั่งขึ้นมา พวกเราก็ตายกันหมดหน่ะสิ แล้วอีกอย่างถ้าแค่หนองน้ำผืนนี้พวกเขายังข้ามไปไม่ได้ อย่างนั้นพวกเขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะให้เซียนผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเราลงมาจากเขา”

สำหรับเรื่องการคืนพลังให้กับพวกหลี่ฝาง ดูเหมือนว่า อูหลิงแน่วแน่อย่างมาก ไม่ว่าเสี่ยวหลินตังจะพูดยังไง เขาก็ยังคงยืนยันที่จะไม่เอายาถอนพิษออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเขา เสี่ยวหลินตังก็รู้สึกร้อนรนพลางหมดหนทางไปด้วย หลังจากที่คิดไปคิดมา เธอก็เดินไปหากู่ยี่เทียน พร้อมกับจับแขนของเขาด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“พี่กู่ยี่เทียน คุณไปกับฉันนะ แบบนี้คุณจะได้สบายหน่อย”

ถึงแม้ว่าเสี่ยวหลินตังจะยื่นมือของตัวเองออกไปจับด้วยความหวังดี แต่กู่ยี่เทียนกลับรู้สึกแปลกๆ ยิ่งโดยเฉพาะอูหลิงคนนั้น ที่สายตาแหลมคมอย่างกับใบมีดหวังจะทิ่มแทงลงไปบนตัวเขาให้เป็นสองรูอย่างอดไม่ได้

“ไม่ ไม่ต้อง……”

“ฉันพาเขาไปเอง” กู่ยี่เทียนที่กำลังจะปฏิเสธเสี่ยวหลินตัง มือยังไม่ทันได้ปล่อยออกมาก็กลับถูก อูหลิงยื่นมือมาจับเอาไว้ก่อนแล้ว

ทันทีที่มือของทั้งสองได้สัมผัสกัน กู่ยี่เทียนก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา ก่อนจะสะบัดมือออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมดวงตาที่กะพริบปริบๆ

“ไม่ต้อง！ฉันไปเองได้！”

เมื่อพูดจบ กู่ยี่เทียนเอามือเช็ดกับเสื้อด้วยความรังเกียจ ก็รู้อยู่ว่าเขาเป็นผู้ชายซื่อๆ ตรงๆ การจับมือกับผู้ชายนี่มันบ้าบออะไรกัน ！

“พรึบ……ฮ่าๆๆๆ ……” หลี่ฝางที่อยู่ข้างๆ ถึงกับทนไม่ไหว กระแอมออกมาทีหนึ่งก่อนจะนั่งลงไปขำอยู่กับพื้น

กู่ยี่เทียนมองดูท่าทางหัวเราะร่าของเขา ถึงกับหมดคำจะพูดแล้วเตะก้นของหลี่ฝางที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้นโดยตรง ก่อนจะกัดฟันพูดเตือน

“เชื่อหรือเปล่าว่าถ้านายยังหัวเราะอีกฉันจะกลับไปบอกพวกเมียของนายว่านายแอบซุกผู้หญิงไว้ข้างนอก ？”

“แค่กๆๆ ฉันไม่หัวเราะแล้วๆ ”

คิดไม่ถึงเลยว่ากู่ยี่เทียนจะคิดคำขู่นี้ออกมาได้ หลี่ฝางที่ได้ยินถึงกับต้องกลั้นขำทันที

“แม่งเอ้ย……ขำออกมาเถอะๆ ชิบ” เมื่อมองเห็นไหล่ของหลี่ฝางกำลังสั่นเทาเพราะพยายามกลั้นขำ กู่ยี่เทียนก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ แล้วพูดออกมาพร้อมกลอกตาใส่เขาอย่างเอือมระอา

เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกมา หนองน้ำที่เงียบสงบก็เกิดเสียงหัวเราะร่าดังสนั่นออกมาอีกครั้ง