บทที่ 1312 ฟื้นฟูกำลัง

เมื่อเสี่ยวหลินตังได้ยินคำพูดของกู่ยี่เทียน ก็ค่อยๆ ออกแรงตามการชี้แนะของเขา แต่ต่อให้กำลังของนางแข็งแกร่งสักเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะเอาร่างออกจากโคลนตมแห่งนี้ไปได้

และยิ่งเธอออกแรงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจมลงไปเร็วมากขึ้นเท่านั้น เมื่อหลี่ฝางกับพวกเห็นคนทั้งสองยิ่งจมลงไปลึกมากขึ้นก็ยิ่งร้อนใจ พวกเขาไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ห้วงเวลานั้นจึงไม่รู้ว่าควรจะรับมือเช่นไร

“ฮือๆ...... พี่กู่ยี่เทียน ฉันกลัว ฉันรู้สึกเหมือนมีหนอนเลื้อยเข้าไปในเสื้อผ้าของฉันแล้ว!” เสี่ยวหลินตัง เอ่ยกับกู่ยี่เทียนพลางร่ำไห้

อันที่จริงแล้วกู่ยี่เทียนก็รู้สึกได้เช่นกัน ขาทั้งสองที่จมอยู่ในโคลนตมรู้สึกจั๊กจี้ เขาไม่รู้ว่าตัวอะไรกำลังไต่อยู่ในนั้น

เหตุการณ์ที่ตามองไม่เห็น ทำให้ความกลัวในจิตใจของเขายิ่งทวีคูณ ตอนนี้ทั้งกู่ยี่เทียนและเสี่ยวหลินตังกำลังตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ กู่ยี่เทียนก็ยิ่งไม่สามารถแสดงความหวาดกลัวที่อยู่ในใจออกมาได้ หากแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อาจคงสติเอาไว้ได้ ก็ยิ่งไร้หนทางดึงร่างออกไปจากโคลนตมนี้ได้

“ไม่ต้องกลัว เสี่ยวหลินตัง เธอหายใจเข้าลึกๆ ทำใจให้สงบ” กู่ยี่เทียนเอ่ยปลอบเสี่ยวหลินตังไปพลางพยายามอย่างหนักที่จะคิดหาวิธี

“คุณพระ! พี่ใหญ่ นั่นมันอะไรกัน!”

ในขณะที่หลี่ฝางกับพวกพยายามใช้ความคิดทั้งหมดที่ตัวเองมีเพื่อหาวิธีช่วยกู่ยี่เทียนกับเสี่ยวหลินตัง ออกมาจากบึงน้ำอยู่นั้น ไขบู๊เกอก็ค้นพบว่าในบึงน้ำห่างไปไม่ไกลคล้ายมีอะไรบางอย่างว่ายน้ำมาทางนี้

สิ่งๆ นั้นกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในบึง แหวกโคลนออกเป็นสาย เหตุใดพวกเขาถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนถึงขนาดนี้ได้!

เมื่อเห็นสภาพการณ์เลวร้ายเช่นนี้ สิ่งที่อยู่ในบึงจะต้องตัวใหญ่มหึมาอย่างไม่ต้องสงสัย

“กู่ยี่เทียน! รีบจับมือฉันเอาไว้ ฉันจะดึงแกขึ้นมา” เมื่อเห็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่สามารถระบุได้ มุ่งหน้าตรงเข้ามาทางกู่ยี่เทียนกับเสี่ยวหลินตัง หลี่ฝางก็รีบยื่นมือออกไปทางกู่ยี่เทียน หวังจะดึงพวกเขาขึ้นมาจากบึงน้ำให้ได้

ทว่าหลี่ฝางก้าวเท้าออกไปได้เพียงครึ่งก้าว ผืนดินใต้เท้าของเขาพลันแยกออก หากไม่ได้ส้าวส้วยที่ยืนอยู่ด้านหลังดึงตัวเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว หลี่ฝางเองก็คงจะตกลงไปด้านล่างเช่นกัน

“อูหลิง! รีบเอายาถอนฤทธิ์ออกมาให้พวกเรา ขืนยังไม่ฟื้นฟูกำลังของพวกเรากลับคืนมา เสี่ยวหลินตัง กับกู่ยี่เทียนคงไม่รอดแน่ๆ!”

ในช่วงเวลาไฟลนก้นเช่นนี้ อูหลิงยังไม่ยอมเอายาถอนฤทธิ์ออกมา นี่ทำให้หลี่ฝางโกรธจนกระทืบเท้า

เมื่อเห็นเสี่ยวหลินตัง จมลงในบึงน้ำไปครึ่งตัวแล้ว สายตาของอูหลิง ก็เริ่มเกิดประกายความลังเล สุดท้ายเขาได้แต่กัดฟันแล้วหยิบยาถอนฤทธิ์ออกมาให้หลี่ฝาง

ในชั่วเวลาเพียงพริบตาเดียว ในขณะที่ตัวประหลาดที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไรอยู่ห่างจากกู่ยี่เทียนและเสี่ยวหลินตัง เพียงสามสี่เมตร เงาร่างของมนุษย์ก็พุ่งทะยานขึ้นมายังด้านหน้าของพวกเขา จากนั้นใช้มือสองข้างของเขาดึงตัวคนทั้งสองออกมาจากบึงน้ำ

“ไป!” หลี่ฝางที่ฟื้นฟูพลังของตัวเองกลับมาแล้วยกกู่ยี่เทียนกับเสี่ยวหลินตังลอยตัวขึ้น จากนั้นจึงหันศีรษะตะโกนไปทางส้าวส้วยกับพวก

แน่นอนว่าส้าวส้วยกับพวกไม่กล้าหยุดนิ่งอยู่กับที่ จึงสูดหายใจลึกแล้วกระโดดออกมาได้ไกลกว่าสิบเมตร

วินาทีหลังจากที่พวกเขาหนีออกมาจากบึงน้ำนั่นได้แล้ว คางคกตัวมหึมาก็กระโดดออกมาจากใต้ดิน