บทที่ 1314 ถูกล้อม

เมื่อเห็นว่าตนโดนล้อมรอบอยู่ทั้งสี่ด้าน อูหลิงก็รู้สึกประหม่าจึงเช็ดมือของตนที่เต็มไปด้วยเลือดคางคก จากนั้นจึงกระโดดลงมาจากบนตัวคางคก

“อื้ม...... อาหม่ามาที่นี่ได้อย่างไร” อูหลิงกระแอมคออย่างกระดากกระเดื่อง สายตาว่อกแว่ก

จากน้ำเสียงการพูดและท่าทีของเขา พวกเขาคงจะเป็นคนจากเผ่ากู่อย่างไม่ต้องสงสัย

“ท่านเป็นคนฆ่าคางคกหนาวปินซินรึ” สตรีวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าอาหม่า กลับไม่ยอมตอบคำถามของอูหลิง แต่กลับมองไปที่คางคกด้านหลังแล้วถามด้วยสีหน้าหมองคล้ำ

อูหลิงหันไปมองคางคกที่ถูกตนชำแหละออกเป็นส่วนๆ แล้วเอ่ยตอบอย่างอ้ำอึ้งว่า “ถือว่าฉันเป็นคนลงมือก็ได้”

“เลอะเลือนจริงๆ” อาหม่าได้ยินคำตอบของอูหลิง ก็หยิบแส้ยาวออกมาแล้วฟาดมาที่ศีรษะของเขา

ทว่าอูหลิงกลับทำตัวราวกับเป็นท่อนซุง ยืนนิ่งไม่ยอมเบี่ยงหลบ เมื่อหลี่ฝางที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็ทนไม่ไหว ยื่นมือออกไปรับแส้ยาวจากมือของอาหม่าเอาไว้

“ผมเป็นคนฆ่าคางคกตัวนี้เอง ไม่ใช่เขา”

อูหลิงแอบพาพวกตนเข้ามาในเผ่ากู่ได้ก็นับว่าเป็นการสร้างความลำบากให้เขามากพอแล้ว หลี่ฝางไม่อยากติดค้างอะไรกับเขาเพิ่มเติมอีก

“ไร้สาระ! จับตัวพวกคนต่างถิ่นพวกนี้ไว้ให้หมด!” เมื่ออาหม่าได้ยินคำพูดของหลี่ฝาง แววตาของนางก็ปรากฏความเคียดแค้น จึงโบกมือส่งสัญญาณให้ชาวเผ่ากู่กว่าร้อยคนด้านหลังจับตัวพวกหลี่ฝางเอาไว้

เมื่ออูหลิงเห็นดังนั้นก็รีบก้าวออกมาอธิบายว่า “อาหม่า นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน พวกเขาเป็นเพื่อนของฉัน พวกแกห้ามทำอะไรพวกเขา”

เมื่อได้ยินดังนี้ สีหน้าของอาหม่าก็ยิ่งดูไม่ได้ นางจ้องไปที่อูหลิงด้วยหน้าตาบึ้งตึง “คุณชายน้อยอูหลิง ท่านไปเอาคนนอกเผ่ามาจับเซ็นสัญญาแต่งงานก็ว่าแย่แล้ว ยังไปคบคนพวกนี้เป็นเพื่อนอีก หากท่านหัวหน้าเผ่ารู้เข้า จะต้องต่อว่าท่านอย่างรุนแรงแน่!”

เมื่อได้ยินอาหม่าเอาหัวหน้าเผ่าของตนมาอ้าง สีหน้าของอูหลิงก็เริ่มหมองคล้ำลง เขาเดินไปขวางหน้าพวกหลี่ฝางเอาไว้เพื่อเอาร่างกายของตนเป็นกำบังจากคนเผ่ากู่ที่จ้องจะโจมตี

“ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องพวกเขาแม้แต่นิดเดียว ถือว่าไม่เห็นคุณชายน้อยอย่างฉันอยู่ในสายตา! เอาล่ะทีนี้ใครหน้าไหนยังกล้าเข้ามาอีก”

เมื่อคนเผ่ากู่ได้ยินคำพูดของอูหลิง ต่างพากันลังเล “อาหม่า จะทำอย่างไรดี”

คิดไม่ถึงว่าอูหลิงจะปกป้องคนนอกเผ่ามากขนาดนี้ สีหน้าของอาหม่าจึงทั้งซีดทั้งหมอง

“คุณชายน้อยอูหลิง อาหม่า ท่านมหาเซียนให้ข้ามาส่งสาส์น ให้พวกท่านนำตัวผู้ที่ฆ่าคางคกหนาวปินซินไปยังถ้ำเซียน”

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมลดละแก่กันอยู่นั้น ชายหนุ่มผู้แต่งตัวด้วยชุดพรตสีขาวแบบลูกศิษย์ของเซียนในสมัยก่อนได้ลอยตัวมาหยุดอยู่ไม่ไกลนัก แล้วมองพวกหลี่ฝางจากทางด้านบน พลางกล่าวด้วยสีหน้าปราศจากอารมณ์

“ท่านมหาเซียนอยากพบคนนอกเผ่ารึ ด้วยสาเหตุใด?”

“ไม่รู้ คนนอกเผ่าพวกนี้ฆ่าคางคกหนาวปินซิน ถือว่ามีความผิดมหันต์!”

“ไป๋เห้อ ท่านมหาเซียนทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร เหตุใดต้องปกป้องคนนอกเผ่าพวกนี้ด้วย”

เมื่อได้ยินชายชุดขาวกล่าวแบบนี้ คนเผ่ากู่ต่างพากันไม่พอใจ แล้วพากันตั้งคำถามสารพัด ขณะอยู่ท่ามกลางความข้องใจของทุกคนเช่นนี้ สีหน้าของไป๋เห้อก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน