บทที่ 1316 มิตรหรือศัตรู

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของมหาเซียน แววตาของไป๋เห้อปรากฏความสงสัยขึ้น เขากะพริบตาปริบๆ สุดท้ายจึงยอมรับการลงโทษ

เมื่อเห็นเขารับคำแล้ว มหาเซียนก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาสัมผัสชายเสื้อก่อนจะเดินไปทางหลี่ฝาง

และในช่วงเวลาที่จับชายแขนเสื้ออยู่นั้น ไป๋เห้อกับกู่ยี่เทียนที่ไม่สามารถขยับตัวได้ก็เริ่มกลับมาเคลื่อนไหวได้ แต่เนื่องจากร่างกายเสียสมดุลจากการต่อสู้ ทำให้พวกเขาทั้งสองหกล้มและกลิ้งลงไปกับพื้นเป็นก้อนกลมๆ

เมื่อเห็นคนทั้งสองกลิ้งหลุนๆ ไป หลี่ฝางรู้สึกราวกับมีอีกาบินอยู่เหนือศีรษะของตน

กู่ยี่เทียนผลักไป๋เห้อที่นอนทับอยู่ด้านบนตัวเองออก จากนั้นรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา พลางเหลือบไปมองด้วยสายตารังเกียจ

“แม่งเอ๊ย น่าขยะแขยง”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของไป๋เห้อก็เริ่มโมโหอีกครั้ง แต่ติดตรงที่มหาเซียนยังอยู่ตรงนั้น เขาจำต้องเก็บความโกรธแค้นในใจเอาไว้ เหลือบมองกู่ยี่เทียนคราหนึ่งก่อนจะเดินจากไป

หลังจากที่ไป๋เห้อไปแล้ว มหาเซียนถึงจะหันมามองพวกหลี่ฝาง แม้ว่าผิวกายของเขาจะมีแต่รอยย่นแก่หง่อม แต่ดวงตาของเขากลับล้ำลึกและเป็นประกายสดใส

เมื่อมองสำรวจหลี่ฝางจากหัวจรดเท้าแล้ว เขาก็อาศัยตอนที่หลี่ฝางยังไม่ทันตั้งตัว ยื่นฝ่ามือออกมากระแทกเข้าที่หน้าอกของหลี่ฝาง

หลี่ฝางคาดไม่ถึงว่ามหาเซียนจะชิงลงมือกับตนอย่างไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้ เขาส่งเสียงกระอัก ภาพเบื้องหน้าดับวูบไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติกลับมาจึงพบว่าร่างกายของตนถูกเทพอ้านควบคุมอยู่

ในใจของหลี่ฝางเต็มไปด้วยความอัดอั้นมากมาย เขาพยายามจะแย่งความสามารถในการควบคุมร่างกายของตัวเองกลับมาจากเทพอ้าน แต่กลับพบว่าสติสัมปชัญญะของตัวเองถูกขังเอาไว้ในที่ว่างไร้รูปร่าง ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำลายการควบคุมนี้ได้

หลังจากที่เขาพยายามดิ้นรนอยู่พักใหญ่ก็พบว่าไร้ประโยชน์ หลี่ฝางจึงจำต้องยอมแพ้

แย่ชะมัด ตาแก่นี่ต้องการจะทำอะไรกันแน่!

จากกรอบภาพเล็กๆ ที่เห็น หลี่ฝางแอบต่อว่ามหาเซียนที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าตนอยู่ในใจ

กู่ยี่เทียนกับส้าวส้วยเองก็โดนการกระทำของมหาเซียนผู้นี้ทำให้งุนงง เขาเห็นกู่ยี่เทียนยิ้มอย่างมาดร้าย ส่วนพวกเขากระเด็นไปด้านหลังหลายเมตร

“ท่านมหาเซียน! ท่านจะทำอะไรกันแน่ ทำไม่ถึงต้องปล่อยให้เขาออกมาด้วย!”

เมื่อกู่ยี่เทียนเห็นร่างของหลี่ฝางเต็มไปด้วยพลังแห่งความชั่วร้าย เขาจึงจ้องหน้ามหาเซียนเขม็งพลางเอ่ยถาม

แต่มหาเซียนกลับทำหูทวนลมกับคำพูดของเขา แถมยังไม่ยอมชายตาไปมองกู่ยี่เทียนกับส้าวส้วย กลับหันมาเอ่ยกับเทพอ้านที่อยู่เบื้องหน้าตนเอง

“คิดไม่ถึงเลยว่า ผ่านไปนานโขแล้ว แกจะยังไม่ยอมถอดใจอีก”

“ฮึ ฉันก็นึกว่ามหาเซียนที่พวกเขาเรียกขานจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหน ที่แท้ก็เป็นตาแก่ไม่ยอมตายอย่างแกนี่เอง”

เทพอ้านมองมหาเซียนจากมุมสูงกว่า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความถากถาง

ส่วนกู่ยี่เทียนกับส้าวส้วยเมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ต่างมีสีหน้างุนงง นี่หมายความว่า เทพอ้านรู้จักกับมหาเซียนผู้นี้?