บทที่ 1317 หินมีชีวิต

กู่ยี่เทียนหันไปสบตากับส้าวส้วย จากนั้นจึงแบกหลี่ฝางขึ้นมาจากพื้นแล้วเดินตามสาวงามผู้นั้นเข้าไปในห้อง

“แม่สาวงาม ฉันมีเรื่องอยากถามสักหน่อย ท่านมหาเซียนท่านนี้อายุเท่าไหร่แล้วหรือ”

หลังจากกู่ยี่เทียนนำหลี่ฝางที่ไร้เรี่ยวแรงวางลงบนเตียงแล้ว เขาก็มองไปที่สาวงามชุดขาวแล้วเอ่ยถาม

สาวงามผู้นี้ไม่แม้แต่จะหันมามอง เมื่อพาพวกเขามาส่งถึงห้องแล้วก็หันตัวเดินออกไปทันที

ท่าทีสูงส่งเย็นชาเช่นนี้ทำให้กู่ยี่เทียนไร้คำจะพูดต่อ เขาเดินวนไปวนมาในห้องอย่างเบื่อหน่าย ห้องนี้เป็นห้องสไตล์แบบย้อนยุคเช่นเดียวกับในละครทีวีไม่มีผิดเพี้ยน

เขาคว้าแอปเปิ้ลขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วเอามาเช็ดกับเสื้อผ้าแบบส่งๆ ก่อนจะกัดเข้าไปหนึ่งคำ

“ส้าวส้วย แกว่ามหาเซียนผู้นี้เป็นใครกันแน่ ดูจากท่าทางการพูดคุยกับเทพอ้านแล้ว สองคนนี้ท่าทางจะรู้จักกัน อีกอย่างเขายังพูดอีกว่าตัวเองเป็นเชียนอิสระ มันหมายความว่าอย่างไร แกเคยได้ยินหรือไม่”

ส้าวส้วยนั่งอยู่บนเก้าอี้และเหลือบมองเขาที่ทำท่าทางสบายใจอย่างหมดคำพูด แต่ก็ยังครุ่นคิดถึงคำถามที่กู่ยี่เทียนถามอย่างจริงจัง

เขาเองก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ในตัวมหาเซียนผู้นี้เช่นกัน ตอนที่มหาเซียนเพิ่งปรากฏตัวออกมา ดูจากท่าทางของเขาแล้ว กู่ยี่เทียนเดาว่าเขาน่าจะอายุหลายร้อยปีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงอย่างแน่นอนคือ มหาเซียนผู้นี้มีอายุมากกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้มากนัก

เหมือนกับคำโบราณที่ว่า แก่แล้วไม่รู้จักยอมตาย

“ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามหาเซียนผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไร แต่เมื่อดูจากวิธีการเบื้องหลังของเขา น่าจะยืนอยู่ข้างเดียวกับพวกเรา” หลังจากส้าวส้วยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็เอ่ยออกมา

กู่ยี่เทียนกัดแอปเปิ้ลส่งเสียงก็อบๆ แล้วเอ่ยว่า

“ฉันรู้สึกว่าคนบนเขาแห่งนี้พิลึกหน่อยๆ ชอบอุบเรื่องนู้นนี้เอาไว้ แถมมารยาทยังไม่ได้เรื่อง โดยเฉพาะไป๋เห้อนั่น คิดว่าตัวเองเก่งแค่ไหนกันเชียว เมื่อกี้ถ้ามหาเซียนไม่ได้ห้ามเอาไว้ ฉันจะต้องสั่งสอนเขาให้เข็ดหลาบสักยก!”

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ไม่ทันได้สั่งสอนไป๋เห้อสักยกหนึ่ง กู่ยี่เทียนก็รู้สึกเจ็บใจ จากนั้นจึงกัดแอปเปิ้ลเข้าไปคำใหญ่

ดูจากสภาพการกินที่ดูไม่ได้ ส้าวส้วยก็ส่ายหน้าอย่างเหลืออด แล้วมองไปที่หลี่ฝางที่หมดสติอยู่บนเตียง

“ฉันขอออกไปสืบข่าวดูหน่อย แกอยู่ที่นี่เฝ้าหลี่ฝางก็แล้วกัน”

“ไปเถอะๆ” กู่ยี่เทียนไม่ได้ห้าม เพียงโบกมือให้เขาไป

หลังจากออกจากห้องมาแล้ว ส้าวส้วยก็ออกเดินเรื่อยเปื่อยไปทั่ว เขาเดินมายังลานกว้างที่ตนเข้ามาถึงในตอนแรก แล้วมองดูหินสลักสองก้อนอย่างละเอียด