บทที่ 1318 มหาเซียนเชิญเข้าพบ

“ท่านมหาเซียน เป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อไป๋หลินเดินเข้ามาจากด้านนอกก็เห็นสีหน้าของมหาเซียนซีดขาวนอนอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทำเอานางตกใจจนทำถ้วยน้ำชาในมือตกลงบนพื้น จากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปพยุงเขาขึ้นมาจากพื้น

“ไป๋หลิน? อึ้ก......” มหาเซียนพิงอยู่ที่ไหล่ของไป๋หลิน พลางค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพียงเขาเอ่ยปากออกมาสองคำ เลือดสดสีแดงก็ไหลทะลักออกมาจากปาก

แม้ว่ามหาเซียนจะมีอายุมากแล้ว แต่ที่ผ่านมาร่างกายแข็งแรง จึงไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน ไป๋หลินจึงเริ่มร้อนใจ จากนั้นจึงวางมหาเซียนให้กลับไปนอนบนพื้นก่อนจะวิ่งออกไปตามคนมาช่วย

“ไป๋เห้อ! ไป๋เห้อ! พี่รีบมาที่นี่เร็วเข้า ท่านมหาเซียนแย่แล้ว!”

ตอนนี้ไป๋เห้อกำลังหันหน้าเข้ากำแพงเพื่อสำนึกผิดอยู่ เมื่อได้ยินเสียงของไป๋หลินดังแว่วมาจึงหลับตาเพียงครู่เดียว เมื่อลืมตาขึ้นก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าไป๋หลินแล้ว

เขารีบผลักไป๋หลินออกไป แล้ววิ่งโซซัดโซเซเข้าไปในห้องของมหาเซียน

“ท่านมหาเซียน! ท่านมหาเซียน! ท่านเป็นอะไรไป”

เมื่อเห็นสภาพของมหาเซียนเป็นเช่นนั้น ไป๋เห้อ เองก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เช็ดเลือดที่ปากจนสะอาด จากนั้นประคองร่างของเขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิเอาไว้

จากนั้นจึงยกฝ่ามือขึ้นมาทำท่ารวมปราณ แล้วเอาฝ่ามือของตนทาบไว้บริเวณกลางหน้าอกของมหาเซียน ถ่ายพลังไปยังร่างของมหาเซียน

“ไป๋เห้อ เราไม่เป็นไร เรารู้จักร่างกายของตัวเองดี เจ้า แค่กๆ ...... เจ้าไปเรียกคนพวกนั้นเข้ามา เรามีเรื่องอยากคุยกับพวกเขา”

หลังจากได้ซึมซับพลังจากไป๋เห้อ สติสัมปชัญญะของมหาเซียนก็ค่อยๆ กลับมา จึงหายใจหอบพลางกล่าวกำชับ

“ท่านมหาเซียน ตอนนี้ท่านเป็นอย่างนี้ไปแล้ว อย่าไปสนใจพวกคนนอกนั่นเลย” ไป๋เห้อ ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งนี้ของท่านมหาเซียนอย่างมาก

เขากับไป๋หลินสองคนติดตามมหาเซียนอยู่บนเขาภูเขาหลินแห่งนี้มาตั้งแต่จำความได้ สำหรับพวกเขาแล้วมหาเซียนไม่ได้เป็นเพียงผู้อาวุโสที่น่าเคารพมากที่สุดในเผ่ากู่เท่านั้น แต่เป็นเสมือนครอบครัวของพวกเขา

ในสายตาของพวกเขา มหาเซียนสำคัญกว่าทุกคน เวลานี้เมื่อเขาบาดเจ็บ ไป๋เห้อก็ได้แต่หวังว่ามหาเซียนจะหายป่วยกลับมาโดยเร็วที่สุด และไม่อยากให้เรื่องภายนอกใดๆ ก็ตามเข้ามารบกวน

“เด็กดี ข้าไม่เป็นไร ไปเถิด” มหาเซียนรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของไป๋เห้อเป็นอย่างดี จึงยื่นมือลูบศีรษะของไป๋เห้อแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเมตตา

“ไป๋หลิน น้องไปตามพวกเขาเข้ามา” เมื่อเห็นมหาเซียนยืนยันที่จะพบคนพวกนั้น ไป๋เห้อจำต้องรับปากแล้วหันไปสั่งไป๋หลิน จากนั้นจึงพยุงมหาเซียนไปนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือด้านข้าง

“แม่นางไป๋หลิน เมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ท่านมหาเซียนเป็นอะไรไป”

เมื่อครู่นี้ไป๋หลินตะโกนเสียงดัง จึงทำให้พวกส้าวส้วยกับกู่ยี่เทียนได้ยินอย่างชัดเจน พวกเขาจึงปรึกษากันและตั้งท่าจะไปสอบถามสถานการณ์ เพราะเทพอ้านและพลังกลืนในตัวของหลี่ฝางยังต้องการให้มหาเซียนช่วยกำจัดออกไป

หลังจากหลี่ฝางพักผ่อนไปเมื่อครู่บ้างแล้ว เรี่ยวแรงของเขาก็ฟื้นฟูกลับมา แม้ว่ากู่ยี่เทียนจะบอกให้เขารออยู่ด้านในห้อง ทว่าตัวเขากลับนั่งไม่ติดจึงขอติดตามมาด้วย

ไป๋หลินแอบเหลือบมองส้าวส้วยด้วยแววตาอ่อนโยน แต่นางก็รีบซ่อนแววตาของตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วหันไปกล่าวกับหลี่ฝาง