บทที่ 1326 ไปด้วยกัน

ส้าวส้วยฟังเพื่อนว้ายร้ายสองคนอย่างไร้คำพูด ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าในสายตาของพวกเขาตนเหมือนกับสินค้าที่ขายไม่ออก อยากจะโละล้างสต๊อกเขาออกไปซะอย่างไรอย่างงั้น?

“หลี่ฝาง กู่ยี่เทียน พวกนายไม่ต้องปลอบใจฉัน ฉันไม่ใช่คนที่จะบีบบังคับคนอื่น ในเมื่อหลี่ฝางเขาไม่มีความรู้สึกอย่างงั้นต่อฉัน ฉันก็ไม่ทำให้เขาลำบากใจ สำหรับฉัน เรื่องของความรักเป็นที่ต้องตกลงปลงใจกันทั้งสองฝ่าย”

ไป๋หลินดูออกว่าหลี่ฝางและกู่ยี่เทียนกำลังปลอบใจตนเองอยู่ เธอหัวเราะอย่างขมขื่น ก่อนที่จะจ้องมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นเธอพูดอย่างงั้น กู่ยี่เทียนและหลี่ฝางนั่งไม่ติดที่

“ส้าวส้วย! แกคิดยังไงกันแน่? คู่หมายที่สวยแบบนี้แกแน่ใจนะว่าจะไม่เอา? ฉันจะบอกอะไรให้ ต่อไปถ้าคุณไป๋หลินไปเป็นแฟนของคนอื่นขึ้น แกอย่าได้มาเสียใจทีหลังนะ!”

กู่ยี่เทียนหันหน้ากลับไปมองหลี่ฝาง กล่าวด้วยความหวังดี

หากไม่ใช่เพราะไป๋หลินใช้ชีวิตอยู่บนภูเขาหลินละก็ คนที่ไล่จีบเธอต้องล้นหลามแน่ ส้าวส้วยได้ของดีแท้ๆ แต่ตอนนี้แดนนักรบไม่สงบ ส้าวส้วยไม่มีอารมณ์ที่จะคิดเรื่องราวความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวจริงๆ

ที่มากไปกว่านั้น ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่า ฐานะของไป๋หลินไม่ใช่คนธรรมดา ต่อให้เขาอยู่กับไป๋หลิน ก็จะต้องมีอุปสรรคมากแน่

“โทษที คุณไป๋หลิน ตอนนี้ผมยังไม่อยากโฟกัสเรื่องชู้สาว ทำให้คุณต้องผิดหวัง เป็นความผิดของเอง หวังว่าคุณจะได้พบกับคนที่ดีในอนาคต”

ท้ายที่สุดส้าวส้วยก็เลือกที่จะปฏิเสธไป๋หลิน ความเคร่งขรึมใจเย็นของเขาทำให้เขามีสติสัมปชัญญะ

เขายอมรับว่าไป๋หลินเป็นผู้หญิงที่พบได้ยาก แต่คนที่ไม่ได้พบกันในเวลาที่เหมาะสม ต่อที่เหมาะกันมากแค่ไหน ก็ไม่มีอนาคตอยู่ดี

“ส้าวส้วย! แกมันไอ้งั่งรึเปล่า? เธออุตส่าห์สารภาพรักกับแกก่อนแล้วแท้ๆ แกก็ไม่เอางั้นหรือ? ! คุณไป๋หลินไม่คู่ควรกับแกตรงไหน?”

กู่ยี่เทียนระเบิดโทสะเมื่อได้ยินประโยคเหล่านั้น พลันคำรามใส่ส้าวส้วยฉาดใหญ่

“ส้าวส้วย คุณไป๋หลินเธอใช้ได้เลย นายจะไม่ลองหน่อยหรือ?” หลี่ฝางเองก็อดไม่ได้ที่ชักจูงเขา

ในฐานะที่เป็นสหายของส้าวส้วย ตนมีลูกแล้ว แต่เขายังเป็นโสดอยู่ หลี่ฝางก็หวังว่าส้าวส้วยจะได้หาคู่ชีวิตสักคนอยู่แล้ว

“ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนใจเขาหรอก” ไม่รอให้ส้าวส้วยได้พูดอะไร ไป๋หลินพลันชิงตัดหน้า เมื่อกล่าวจบประโยค เธอจ้องตาส้าวส้วยพร้อมกล่าว

“ส้าวส้วย ฉันรู้ว่านายกังวลอะไร ไม่เป็นไรหรอก ฉันรอได้ ยังไงตอนนี้นายก็ยังไม่มีคนที่ชอบ เมื่อไหร่ที่นายคิดว่าควรจะมีใครสักคนแล้ว ฉันจะเป็นคนแรกที่ชิงสารภาพรักกับนาย”

ประโยคของไป๋หลินทำให้ส้าวส้วยขมวดคิ้วเป็นปม เขาไม่คิดเลยว่าไป๋หลินจะมั่นคงต่อเขาขนาดนี้

“คุณไป๋หลิน คุณไม่จำเป็นต้องรอผม ผมรู้สึกว่า……”

“ฉันชอบนายเป็นเรื่องของฉัน จะรอนายหรือไม่ ก็เป็นเรื่องของฉันอีกเหมือนกัน ไม่เกี่ยวกับนาย”