บทที่ 1327 รวมตัวกันอีกครั้ง

ประโยคของส้าวส้วยทำให้ไป๋หลินที่ดีอกดีใจหน้าเหี่ยวลงทันที พลันเบะปากเล็กน้อยกล่าวถามอย่างน่าสงสาร

“สองข้อแรกฉันยอมรับได้ ทำไมข้อที่สามนายถึงให้ฉันบอกว่าเป็นน้องสาวของนาย? ฉันทำให้นายอับอายขนาดนั้นเลยหรือ?”

เมื่อเห็นไป๋หลินที่น้ำตาไหลอาบ ส้าวส้วยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

เขาไม่ได้คิดว่าไป๋หลินไม่คู่ควรกับเขา ยิ่งไม่ได้คิดว่าทำให้เขาต้องอับอาย เพียงแค่อยากจะหลบเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นเท่านั้น

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น เธอเป็นผู้หญิง หากเธอยอมรับข้อสามไม่ได้ ก็ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”

ท้ายที่สุดส้าวส้วยอดที่จะถอยให้เธอไม่ได้ ยกเลิกกฎข้อสามของตนเอง เมื่อเห็นอย่างงั้น ไป๋หลินถึงได้เผยรอยยิ้มอีกครั้ง

หลังจากนั้นการเดินทางของสามคนก็กลายเป็นการเดินทางของสี่คน เมื่อถึงตีนเขา ก็เป็นเวลาบ่ายสามเข้าไปแล้ว ภายใต้การนำทางของไป๋หลิน พวกเขาก็มาอยู่ที่หน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

แม้เขตแดนของเผ่ากู่จะกว้างขวางมาก แต่ประชากรกลับน้อยมาก ทั้งหมดเมื่อรวมกันแล้วเพียงแค่สองสามหมื่นคนเท่านั้น

หมู่บ้านล้อมรอบไปด้วยกำแพงที่สูงใหญ่และหนา บ้านเรือนเองก็สร้างจากหินที่นำมาซ้อนทับกัน บนกำแพงทุกยี่สิบเมตรจะมีหอคอย หอคอยทุกแห่งจะมีชายสองคนยืนเวรอยู่

คนที่ยืนเวรอยู่ที่ประตูหน้าเห็นเงาร่างของเหล่าหลี่ฝาง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน สายตาของพวกเขายังคงปนไปด้วยความระวังตัวและชิงชัง ใบหน้าดุดันราวกับจะมีเรื่องกับเหล่าหลี่ฝาง

เหล่าหลี่ฝางเกร็งร่าง เตรียมการต่อสู้อยู่ตลอดเวลา แต่ในขณะที่พวกเขากำลังคิดที่จะต่อสู้ ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออก

เสี่ยวหลินตังวิ่งออกมาจากด้านนอกเป็นคนแรก ด้านหลังของเธอตามมาติดๆ ด้วยอูหลิงในชุดคลุมสีขาว ไขจี๋เออและไขบู๊เกอทั้งสองพี่น้องเองก็ไม่รอช้า วิ่งไปทางหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว

“พี่กู่ยี่เทียน! เซียนผู้ยิ่งใหญ่อะไรนั่นไม่ได้ทำให้พี่ลำบากใจใช่ไหม? พี่ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? ให้ฉันดูหน่อยเร็วเข้า”

เสี่ยวหลินตังที่ในสายตาเต็มไปด้วยกู่ยี่เทียนวิ่งไปที่เขา หมุนรอบตัวกู่ยี่เทียน พลางกล่าวถามพร้อมกับจ้องมองรอบกายกู่ยี่เทียน

สีหน้าของอูหลิงที่อยู่ด้านหลังของเธอผิดปกติอย่างเห็นได้ชัดเจน เผ่ากู่โดยรอบที่จ้องมองกู่ยี่เทียนก็ดุดันขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

กู่ยี่เทียนร้อนรน พลันรีบดึงแขนของเสี่ยวหลินตังออกจากร่างของเขา จัดแจงร่างกาย กล่าวกับเสี่ยวหลินตัง

“เสี่ยวหลินตัง คนตั้งเยอะแยะมองอยู่ เธอลุกขึ้นเร็วเข้า เซียนผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้ทำอะไรพวกเรา เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”

เสี่ยวหลินตังรู้สึกได้ว่ากู่ยี่เทียนตั้งใจห่างเหินกับเธอ สีหน้าของเธอแข็งทื่อขึ้นมา พลางยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ ราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิด

อูหลิงที่เห็นทีท่าเสียใจของเธอ รู้สึกไม่สบอารมณ์ ในขณะเดียวกันก็ชิงชังกู่ยี่เทียนมากกว่าเก่า พลันก้าวไปข้างหน้า ใช้ร่างของตนเองบังร่างของเสี่ยวหลินตังเอาไว้