บทที่ 1367 วินัย

พ่อของเจียเหอนั้นเป็นขุนศึกท้องถิ่น มีอิทธิพลมากมายในที่นั้น เพื่อเอาใจท่านนายพลหญิง ตอนที่เขาอายุสิบหกปีเลยเอาเขาเข้าไปในจวนของท่านนายพลเสีย

เริ่มจากการทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ จากนั้นก็ใช้ความคิดและวิธีของตัวเอง ในการค่อยๆ ขยับขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ทีละน้อย

เขานั้นเชื่อมาตลอด ว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องได้นั่งในตำแหน่งคู่ครองของแม่ทัพแน่ๆ ตอนแรกวางแผนเอาไว้อย่างดี ขอเพียงอีกแค่สองปี เดี๋ยวเมื่อพละกำลังของเขาเข้าสู่แดนแล้ว เขาก็จะสามารถได้นั่งตำแหน่งของคู่ครองของท่านนายพลได้อย่างมั่นคงแล้ว

แต่ฟ้านั้นไม่เป็นใจ กันมาเกิดอะไรระหว่างทางได้

หลังจากที่หลี่ฝางสู้กับนัยเหลียง ท่านนายพลหญิงก็สังเกตได้ถึงหลี่ฝาง แถมยังคิดหาทุกวิถีทางเพื่อให้หลี่ฝางได้เข้าไปในจวน แล้วเป็นคู่ครองของท่านนายพลของเธอ

เมื่อเห็นเนื้ออันโอชาหลุดไปต่อหน้าต่อตา เจียเหอจะทนเก็บความโกรธเอาไว้ได้อย่างไร

ตอนแรกอยากจะแสดงพลังอำนาจให้หลี่ฝางได้ดูสักหน่อย แต่ใครจะไปรู้ว่าหลี่ฝางไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย แถมนี่ยังไม่ทันจัดงานแต่ง ก็ยกคำว่าคู่ครองของท่านนายพลมาใช้ เพื่อด่าทอตัวเองต่อหน้าคนมากมายแล้ว จนทำให้ตัวเองลงอย่างสวยงามไม่ได้

ความน่าละอายขายขี้หน้านี้ เจียเหอไม่เคยได้เจอเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา

เขาสาบาน ว่าจะต้องแก้แค้นหลี่ฝางให้ได้เป็นร้อยเท่าพันเท่า

“เอาล่ะ พวกคุณแยกย้ายเถอะ ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ เจียเหอ คุณพาท่านหลี่ไปที่ห้องของเขาเถอะ ถ้าไม่มีอะไรก็อย่ามารบกวนฉัน”

เมื่อถูกสนมชายพวกนี้วุ่นวาย ท่านนายพลหญิงเลยปวดหัวเป็นอย่างมาก ก่อนจะนวดขมับด้วยความเหนือยล้า ก่อนจะจากไปโดยการพยุงของหญิงรับใช้

เพียงไม่นานประตูของจวนของท่านนายพลก็เหลือเพียงหลี่ฝางกับหนุ่มๆ ของท่านนายพลหญิง เมื่อท่านนายพลหญิงไป ความชังของพวกเขาที่มีต่อหลี่ฝางก็ชัดเจนขึ้น

ถึงขนาดที่มีบางคนไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ถ้าไม่ใช่ว่าพลังของหลี่ฝางนั้นแข็งแกร่ง ก็เกรงว่าจะต่อกรไม่ได้แล้วจริงๆ

“เจียเหอ คุณไม่สอนคนพวกนี้หน่อยเหรอ？” หลังจากที่หลี่ฝางหลบการตั้งใจชนโจมตีของสนมชายได้ ก็พูดกับเจียเหออย่างเคร่งเครียด

“หือ？ท่านหลี่คุณพูดอะไร？ฉันไม่เข้าใจเท่าไหร่ เมื่อครู่ฉันก็ขอโทษที่พวกเขาเสียมารยาทแล้ว แถมยังตกลงที่จะคัดมารยาทหญิงสามจบด้วย ไม่รู้ว่าคุณยังอยากให้ฉันสอนอย่างไรอีก？”

เจียเหอตั้งใจทำเป็นไม่รู้เรื่องอย่างเห็นได้ชัด เป็นการแอบยอมรับการกระทำของสนมชายเหล่านี้ เมื่อหลี่ฝางได้ยินก็มีสีหน้าเย็นชา ออร่ารอบๆ ตัวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ตอนนี้เขามีพละกำลังถึงแดนเทพแล้ว อารมณ์เลยมีผลต่อสภาพอากาศ

บรรยากาศที่ยังดีอยู่ในตอนแรกนั้นเปลี่ยนเป็นลมพายุโหมกระหน่ำ หินทรายปลิวว่อน จนทำให้สิ่งของของพวกสนมชายนั้นล้มกระจาย กระทั่งยืนแทบไม่ไหว

ขนาดเจียเหอที่ถึงแดนสูงสุดแล้ว เมื่อได้เจอหลี่ฝางเขาเองก็แทบจะต้านไม่ไหว ถ้าไม่ใช่ว่าเขาพลังในร่างกายลงสู่เท้า เกรงว่าเขาเองก็จะเหมือนกับคนอื่น ที่ถูกลมพัดจนกลิ้งไปกับพื้น

“ช่วยด้วย！มีคนถูกฆ่า！”

“ช่วยด้วย！ท่านนายพล！ช่วยชีวิตช่วยชีวิตฉัน！”

“ฉันไม่อยากตาย！คนมาทางนี้หน่อย！ช่วยด้วย！”

……

สนมชายที่มีพละกำลังอ่อนแอเกือบจะถูกลมพัดขึ้นไปบนฟ้า พวกเขาที่แต่งตัวดีงดงามในตอนนี้ถูกลมพัดจนสภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเองก็ยุ่งเหยิง ใบหน้าที่แต่งแต้มก็หลุดออก สภาพดูไม่ได้จนไม่รู้จะดูไม่ได้อย่างไรแล้ว