บทที่ 1368 คิริน ยาโกะ

“จื่อยี ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นพวกที่ไม่สำคัญอยู่แล้ว ไม่ได้ปรนนิบัติคนอื่นคนไกลสักหน่อย ถึงแม้ท่านหลี่จะดูเข้าหายากสักหน่อย แต่เพียงแค่ฉันจัดการเรื่องของฉันได้ดี ฉันคิดว่าเขาคงไม่ตั้งใจทำให้ฉันต้องลำบากหรอก”

เมื่อได้ยินคำของคิริน ยาโกะ ชายอายุมากหน่อยที่อยู่ข้างๆ ก็เปิดปากพูด พลางกรีดมือแล้วจับคอพลางพูดขึ้น

“ฉันว่านะ ยาโกะ คุณเข้ามาในจวนนี้ปีกว่าแล้ว ทำไมความคิดยังใสซื่ออยู่อีก？ถ้าท่านหลี่เป็นคนดีจริง คุณท่านของเราคงจะไม่ต้องตายเพราะคำพูดไม่กี่คำของเขาหรอก คุณคิดให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ！การตามติดท่านหลี่ไปคงไม่มีทางจบสวยแน่ๆ”

คำพูดของชายคนนั้นทำให้จื่อยียิ่งร้อนรนเข้าไปใหญ่ อายุยังน้อยไม่รู้จักโลก เมื่อร้อนใจก็เบ้าตาแดงก่ำ

“แล้ว……แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ？ยาโกะเขาพูดอะไรโง่ๆ พูดอะไรไม่เป็น คุณว่าถ้าท่านหลี่โกรธขึ้นมา จะฆ่ายาโกะตายเลยหรือเปล่าเนี่ย？”

ตอนแรกคิริน ยาโกะก็ยังไม่ได้กลับเท่าไหร่ แต่เมื่อได้มาฟังสิ่งที่พวกจื่อยีพูดไปพูดมา ในใจก็เกิดความกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพื่อเพิ่มความกล้าให้กับตัวเอง ก่อนจะปลอบใจตัวเองและก็ปลอบใจพวกจื่อยีไปด้วย

“วางใจเถอะ ถึงแม้ฉันจะชอบพูดอะไรโง่ๆ แต่ก็รู้ว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด ถ้าเกิดฉันถูกท่านหลี่ฆ่าจริงๆ ก็บอกได้แค่ว่าฉันโชคไม่ดี พวกคุณอย่ากังวลแทนฉันไปมั่วๆ เลยรีบหาโอกาสในการเข้าหาท่านเจียเหอหรือไม่ก็ท่านฮัวเหลียนเถอะ”

“เรื่องที่ฉันต้องไปปรนนิบัติท่านหลี่นั้นได้กำหนดเอาไว้แล้ว มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว แต่พวกคุณนั้นไม่เหมือนกับ ครั้งนี้พวกคุณต้องเลือกคนให้ถูก อย่าได้เหมือนกับเมื่อก่อนหน้า ไม่อย่างนั้นเราจะต้องเป็นคนระดับล่างไปตลอดชีวิต”

หลังจากที่ได้ยินคำของคิริน ยาโกะ พวกจื่อยีก็ทยอยก้มหัวลง

พูดน่ะมันง่าย การจะประจบเจียเหอกับจื่อยีนั้น ในความเป็นจริงมันไม่ง่ายเลย

ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาติดตามชายกล้ามโตนั้น มีคนไม่น้อยเลยที่เป็นคู่อริกับเจียเหอแล้วก็จื่อยี ถ้าอยากจะเข้าพึ่งพิง เกรงว่าจะได้เจอดีจากพวกเขา

“เห้อ ตอนแรกคิดว่าพอได้เข้าจวนของท่านนายพล แล้วมาเป็นสนมชายของท่านนายพล จะสามารถเปลี่ยนโชคชะตาคนระดับล่างได้ แต่ใครจะไปรู้ว่า ถึงจะเข้ามาในจวนของท่านนายพลแล้ว แต่ก็ยังเหมือนเมื่อก่อน นั่นคือการปรนนิบัติคนอื่น”

จื่อยีถอนหายใจเสียงหนัก ก่อนจะบ่นออกมาด้วยความเศร้าใจ

“เอาล่ะ ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ยาโกะ คุณรักษาตัวให้ดี มีอะไรก็บอกเราได้ เราจะช่วยแน่นอน ตอนนี้ฉันไม่คุยกับคุณแล้วนะ ฉันจะไปห้องครัวเพื่อเตรียมของหวานที่ชอบให้ท่านฮัวเหลียน”

ชายที่อายุมากสักหน่อยโบกไม้โบกมืออย่างหมดความอดทน ไม่อยากจะพูดอะไรแบบนี้อีก ก่อนจะบอกลาคิริน ยาโกะอย่างรวดเร็วพลางจากไป

เมื่อเทียบจื่อยีกับเขาแล้วรู้จักมารยาทความชอบธรรมมากกว่า หลังจากที่คนมากมายไปแล้ว เขาก็จับมือคิริน ยาโกะด้วยใบหน้าเป็นห่วง

“ยาโกะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ฉันจะไปบอกท่านเจียเหอ แล้วพวกเราไปปรนนิบัติท่านหลี่ด้วยกันเถอะ สมองของฉันไวกว่าคุณ ถ้าเกิดคุณทำอะไรหรือพูดอะไรผิดไป ฉันยังช่วยเสริมให้ได้ทันเวลานะ”

เห็นได้เลย ว่าจื่อยีนั้นเห็นคิริน ยาโกะเป็นเพื่อนจริงๆ แถมยังยินดีจะไปปรนนิบัติหลี่ฝางกับเขาด้วย

แต่คิริน ยาโกะกลับปฏิเสธความหวังดีของเขา ก่อนจะตบบ่าของจื่อยีเบาๆ แล้วยิ้มพลางพูดขึ้น

“ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวก็ได้ ตอนนี้ท่านหลี่มีปัญหากับท่านทั้งสองแล้ว การติดตามเขามันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่ๆ ความลำบากนี้ให้ฉันได้รับมันคนเดียวก็พอแล้ว คุณติดตามท่านเจียเหอไปเถอะ”