บทที่ 1369 หลอกเล่น

หลี่ฝางทิ้งอาหารที่อยู่ในมือลงไปในบ่อทั้งหมด จากนั้นก็ปัดมือ เมื่อเห็นชายทั้งสองที่อายุไม่มากเลยขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถึงแม้จะมีคนมากมายในสวนแห่งนี้ แต่เขาที่ความจำดีนั้นก็พอจะจำได้ว่าเป็นหน้าตาของเหล่าสนมชายนั้น

ชายหนุ่มสองคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ถึงแม้เมื่อครู่พวกเขาจะตัวสั่นอยู่ที่มุม แต่หลี่ฝางที่ตาคมกริบก็เห็นอยู่ดี

พวกเขามาหาตัวเองในตอนนี้ทำไมกันนะ？

“มีเรื่องอะไร？” หลี่ฝางมองชายทั้งสองคนนั้นพลางถามด้วยความสงสัย

“ท่านหลี่ ฉันชื่อจื่อยี เขาชื่อคิริน ยาโกะ เป็นสนมชายของท่านนายพลเหมือนกัน” จื่อยีใจกล้ากว่าหน่อย หลังจากที่ได้ยินเสียงของหลี่ฝาง ก็เดินเข้าไปใกล้ครึ่งก้าว จากนั้นจึงคำนับหลี่ฝางอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงแนะนำตัวอย่างเรียบเฉย

หลี่ฝางจ้องจื่อยีอยู่สักพัก พลางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจเล็กน้อย

ท่านนายพลหญิงนี้มีโชคที่จะได้รับความชอบพอดีมากเลยจริงๆ เธอคงจะกวาดเอาชายงามทั้งหมดในประเทศญี่ปุ่นมาอยู่ในจวนได้เลยล่ะ

ฮัวเหลียนนั้นหน้าตาดีพอที่จะเทียมกับในประเทศได้แล้ว ส่วนชายที่ชื่อจื่อยีนั้นก็ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่

ถ้าไม่ใช่ว่าตัวเองชอบผู้หญิงล่ะก็ เกรงว่าจะอดไม่ได้ที่จะหลงรักจื่อยีเข้า

จื่อยีถูกหลี่ฝางมองจนอึดอัด เลยเอามือทั้งสองข้างกุมเข้าหากัน จากนั้นหัวก็แล่นอย่างรวดเร็ว พลางเดาความคิดของหลี่ฝางในตอนนี้

คิริน ยาโกะที่อยู่ข้างๆ นั้นดูขี้ขลาดขึ้นมา หัวเล็กๆ นั้นแทบจะมุดลงไปในหน้าอกของตัวเองแล้ว มือทั้งสองข้างก็จับชายเสื้อของตัวเองอย่างแน่นหนา โดยไม่กล้าพูดอะไรออกมา

หลี่ฝางมองคิริน ยาโกะที่หวาดกลัว จากนั้นอดไม่ได้ที่จะอยากหยอกล้อขึ้นมา ดวงตาก็กลอกไปมา ก่อนจะเดินไปข้างหน้า ก่อนจะยื่นมือออกมาจับคางของคิริน ยาโกะแน่น ก่อนจะบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นมา

“ไอ้หนุ่ม กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ？หือ？” หลี่ฝางบังคับให้คิริน ยาโกะสบตากับตัวเอง ก่อนจะยิ้มบางๆ พลางถาม

ท่าทีของเขานั้นทำให้คิริน ยาโกะตกใจเป็นอย่างมาก ตัวเขาสั่นเหมือนเจ้าเข้า ปากก็ป้าเล็กน้อย พลางคิดจะตอบคำถามของหลี่ฝาง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็พูดไม่ออก

เมื่อจื่อยีที่อยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์ดังนั้น ก็ยื่นมือออกไปผลักหลี่ฝางเต็มแรง ถ้าไม่ใช่ว่าหลี่ฝางตอบสนองได้ไว คงจะตกลงไปในบ่อแล้ว แล้วคงจะได้ไปอาบน้ำร่วมกับปลาคาร์ฟที่กำลังแย่งอาหารกัน

หลังจากที่ผลักหลี่ฝางจนเซ จื่อยีถึงได้รู้ว่าตัวเองทำผิดมหันต์ไปแล้ว เลยมีใบหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะบังคิริน ยาโกะไว้ข้างหลังตัวเอง พลางจ้องหลี่ฝางไม่ห่าง

ชิ ทั้งสองคนนี้ดูมีความสัมพันธ์ที่ดีจริงๆ เลย

หลี่ฝางมองจื่อยีที่เหมือนแม่นกปกป้องลูก ก็อดไม่ได้ที่จะเห็นใจในใจ

“ขอโทษ ท่านหลี่ เราไม่ได้ตั้งใจ ท่านนั้นเป็นคนใหญ่คนโต อย่าได้ใส่ใจกับคนตัวเล็กๆ อย่างพวกเราเลย”

เมื่อเห็นจื่อยียื่นมือออกมาผลักหลี่ฝาง คิริน ยาโกะก็ตกใจจนจิตไม่อยู่กับตัว จากนั้นจึงรีบดึงจื่อยีให้คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่ฝาง และขอโทษอย่างจริงจัง

ถึงแม้จื่อยีนั้นจะมีท่าทีไม่ยินยอมเท่าไหร่ แต่การบังคับของคิริน ยาโกะ ทำให้ต้องคุกเข่าลงลงอย่างอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

“เขาเป็นคนผลักฉัน ไม่ใช่คุณสักหน่อย คุณผิดอะไรเหรอ？” เมื่อเห็นคิริน ยาโกะเหมือนจะร้องไห้ออกมา หลี่ฝางก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ เลิกคิ้วขึ้น พลางมองจื่อยีแล้วพูดด้วยหน้าบูดบึ้ง

คิริน ยาโกะที่ปากไม่ดีเมื่อถูกเขาถามเลยเหมือนเสียความสามารถในการพูดไป จากนั้นก็มองหลี่ฝางพลางอึกอักอยู่นานก่อนจะพูดออกมา สุดท้ายก็สะอื้น ก่อนจะร้องไห้ออกมา

หลี่ฝางมองคิริน ยาโกะที่ตาแดงเหมือนกระต่ายก่อนจะอึ้งไป จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา

เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงบางคนถึงชอบชายอ่อนแอ ชายที่น้อใจนิดหน่อยก็ร้องไห้นั้น มันน่ารักไม่เบาเลย