บทที่ 1370 เชื่อฟังคำสั่ง

“ฉันเตือนคุณไว้นะ ถ้าเกิดคุณกล้ามาแกล้งยาโกะล่ะก็ ฉันจะไม่มีทางปล่อยคุณแน่！อย่าได้คิดว่าท่านเจียเหอจัดให้มาปรนนิบัติคุณ แล้วคุณจะสามารถเรียกเขาทำอะไรก็ได้ จากนี้คุณเองก็ต้องทำเรื่องของตัวเองด้วย！อย่าคิดจะมาเรียกใช้ยาโกะ！”

ให้ตายจื่อยีก็ไม่ได้เห็นหลี่ฝางเป็นคู่ครองของท่านนายพล แถมยังไม่ชอบหน้าของคนนอกเป็นอย่างมากด้วย เพื่อนของตัวเองถูกจัดมาให้ปรนนิบัติ เขาคิดไปก็โกรธไป

หลี่ฝางเห็นจื่อยีที่โกรธตัวเอง ก็เชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง

“ในเมื่อเขาถูกเจียเหอจัดมาให้ดูแลความเป็นอยู่ของฉัน งั้นฉันอยากให้เป็นอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้นสิ ถ้าคุณมีความเห็นต่างอะไร ก็ไปบอกเจียเหอเองสิ”

จื่อยีกำหมัดไม่พอใจเพราะคำพูดของหลี่ฝาง ใบหน้าก็แดงเพราะความโกรธ เขาใช้นิ้วชี้ไปหาหลี่ฝาง พลางอึกอักอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาได้

“คุณ！คุณรอฉันก่อนนะ！ยาโกะ เราไปกันเถอะ！”

เมื่อพูดจบ จื่อยีก็คล้องแขนของคิริน ยาโกะกำลังจะเดินไป หลี่ฝางก็รีบเข้ามาขวางพวกเขาเอาไว้ด้านหน้า พลางเอามือกอดอก ก่อนจะมองพวกเขาอย่าง

“เห้อ ตอนนี้เขาเป็นคนของฉันนะ คุณจะพาเขาไปไหน？”

“คนของคุณอะไรกัน！ตอนที่คุณยังไม่ได้แต่งงานกับท่านนายพล ตัวตนของคุณก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าเรา！คุณจะแสดงพลังโอ้อวดอะไรก็ให้มันน้อยๆ หน่อย！”

มองออกเลย ว่าจื่อยีนั้นโกรธเพราะหลี่ฝางไม่เบา หลังจากที่ตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธแล้ว ก็ยื่นมือออกมาผลักหลี่ฝาง พลางอยากจะพยายามพายาโกะไป

หลี่ฝางมองแขนขาบางๆ ของจื่อยี ก็อดไม่ได้ที่จะทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมา เขาที่ตัวเล็กๆ นั้น แม้จะออกแรงจนเต็มกำลังแล้วแต่ก็คงจะขยับตัวเองไม่ได้แม้เพียงครึ่งก้าว

“นี่นาย ตัวของคุณในตอนนี้ ยังอยากจะผลักฉันเหรอ？คุณกินข้าวอีกหลายๆ ปีเถอะ”

มือหนึ่งอังอยู่ที่หน้าผากของจื่อยี ใช้แรงเล็กน้อย หลี่ฝางก็ทำให้จื่อยีถอยหลังไปได้แล้ว

มันทำให้จื่อยีคิดว่าตัวเองรู้สึกเหมือนโดนดูแคลนเป็นอย่างมาก หลังจากที่ตะโกนออกไป ก็ปรี่เข้าไปหาหลี่ฝางเหมือนกำลังจะขวิด

หลี่ฝางเองก็ไม่หลบ แต่ยืนรอเขาอยู่ที่เดิม จากนั้นก็เกิดเสียงตุ้บขึ้น จื่อยีก็ชนเข้ากับหน้าอกของหลี่ฝาง

หลี่ฝางตัวโอนเอน แต่กลับไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย อารมณ์บนใบหน้าก็นิ่งเฉยเป็นอย่างมาก โดยไม่มีท่าทีแปลกอะไรเลย กลับเป็นจื่อยีที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาที่ชนจนฟันร้าว จากนั้นก็จับหัวตัวเองพลางร้องพึมพำ

“จื่อยี คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？” คิริน ยาโกะที่อยู่ข้างๆ ดึงจื่อยีออกมาจากอ้อมกอดของหลี่ฝาง ก็มองหน้าผากปูดๆ ของเขาพลางถาม

“คนคนนี้ทำมาจากก้อนหินหรือเปล่าเนี่ย？ทำไมมันแข็งขนาดนี้！”

จื่อยีนั้นใช้มือกุมหัวของตัวเองด้วยความมึน จากนั้นก็พูดอย่างน้อยใจ

หลี่ฝางขำเพราะท่าทีของพวกเขา พลางขำพรวดออกมา

“พวกคุณสองคนเนี่ย สนุกจริงๆ เลย” เมื่อหัวเราะไปได้สักพัก หลี่ฝางถึงได้มีแรงกลับมาเป็นปกติ

จากนั้นก็ยื่นมือไปจับหัวของพวกเขาสองคน ก่อนจะพูดด้วยความสบายอารมณ์เป็นอย่างมาก” เอาล่ะ ฉันเองก็ไม่ต้องการให้คุณปรนนิบัติ เดี๋ยวคุณพาฉันไปที่พักแล้วก็ไปเถอะ”

หลี่ฝางที่ไม่เคยได้รับการดูแลจากใครตั้งแต่เด็กและเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก ยิ่งในตอนนี้เขาไม่ได้อยากจะอยู่ที่จวนของท่านนายพลนานเท่าไหร่ ขอเพียงได้เครื่องปรุงยามาแล้ว เขาก็จะรีบกลับประเทศจีนไป

ถ้าเกิดเข้าใกล้คนของจวนของท่านนายพลมากเกินไป มันคงจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายไม่เบาเลย