บทที่ 1371 โทษสามกระทง

ใบหน้านั้นดูชังเป็นอย่างมาก เขาไม่มีสีหน้าที่ดีให้กับหลี่ฝางเลย

“คือ ท่านหลี่ งั้นเราไปก่อนนะ” คิริน ยาโกะถูกจื่อยีลากเดินไปด้านนอก แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะบอกลาหลี่ฝาง

คิริน ยาโกะนั้นกลับมารยาทกว่า

น่าเสียดาย ชีวิตในสภาพแวดล้อมนั้น คนที่ยิ่งมีมารยาทเท่าไหร่ยิ่งถูกรังแกมากเข้าไปใหญ่ ไม่แปลกเลยที่เจียเหอจะจัดมาให้เขามาอยู่ข้างกายตัวเอง

คนแบบนี้เมื่อควบคุมในกำมือ มันง่ายจนไม่รู้จะง่ายอย่างไรแล้วล่ะ

หลังจากที่พวกคิริน ยาโกะไปแล้ว หลี่ฝางก็เดินเข้าไปในห้อง ในห้องนี้ตกแต่งอย่างง่ายๆ นอกจากโต๊ะ เตียงและเก้าอี้ก็ไม่มีของอย่างอื่นแล้ว

ดูเหมือนเจียเหอมีอคติอะไรกับตัวเองจริงๆ เลยคิดจะเปลี่ยนวิธีที่จะแสดงตำแหน่งของเขาในจวนของท่านนายพล

แต่ตอนนี้มีคำยอดฮิตบนอินเทอร์เน็ต ที่ว่าเพียงแค่ฉันยังอยู่ คุณก็ไม่มีทางข้ามเกินฉันไปได้

เจียเหอพยายามมาตั้งหลายปี แต่ยังไต่เต้าเป็นตำแหน่งของคู่ครองของนายพลไม่ได้เลย แต่เมื่อคิดว่าท่านนายพลหญิงคนนี้ไม่ได้ชอบเขาเท่าไหร่ เหตุผลที่ท่านนายพลหญิงยังดูแลและรักเจียเหอดีขนาดนี้ น่าจะเป็นเกี่ยวข้องกับเกมทางการเมือง

แต่นี่มันเป็นเรื่องของจวนของท่านนายพล มันไม่เกี่ยวอะไรกับหลี่ฝางเลยแม้แต่น้อย เขาเลยมองผ่านไปก็พอแล้ว

ตอนที่หลี่ฝางกำลังนั่งอยู่บนเตียงนั้น จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงวุ่นวายออกมาจากนอกห้อง แถมเมื่อได้ยินเสียงกุกกัก ก็มีคนวิ่งมาที่ส่วนที่พักของตัวเอง

“ท่านหลี่ คุณอยู่ไหม？ฉันเอาหนุ่มน้อยมาเพื่อเป็นของแทนคำขอโทษ！”

ตอนที่หลี่ฝางกำลังหงุดหงิดใจนั้น เสียงของเจียเหอก็ดังเข้ามา ในตอนนั้นยังมีเสียงร้องขอเสียงอ่อนแทรกเข้ามาด้วย

หลี่ฝางได้ยินดังนั้น จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นทันที เลยรีบลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

เขาเปิดประตูห้อง ก่อนจะพบว่าสวนที่เย็นสบายในตอนแรกนั้นมันมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด เจียเหอยืนอยู่ตรงกลางสวน ในมือก็ถือแส้หนัง ก่อนจะตีคนที่อยู่ที่พื้นอย่างเต็มแรง

คนคนนี้ในตอนนั้นมันถูกตีจนเจ็บไปทั้งตัว ผมก็ยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก ผมตกลงมา จนเกือบจะคลุมหน้าทั้งหมดแล้ว

ชุดสีอ่อนนั้นมันเต็มไปด้านรอยเลือดแล้ว เหมือนกับตุ๊กตาผ้าที่นอนอยู่ที่พื้น ปากก็มีเสียงร้องขอเบาๆ ออกมา

“เจียเหอ คุณหมายความว่าอย่างไร？มาที่สวนของฉันเพื่อทำร้ายคน อยากจะแสดงอำนาจให้ฉันดูหรือไง？”

หลี่ฝางมองเจียเหอที่ยังฟาดแส้นั้นไม่หยุด พลางถามหน้าดำคร่ำเครียด

เมื่อเจียเหอได้ยินดังนั้น ก็หยุดมือของตัวเอง เลยมองหลี่ฝางพลางยิ้มให้

“ท่านหลี่ คุณเข้าใจฉันผิดแล้ว คุณมองให้ดีเถอะว่าคนที่อยู่ที่พื้นคือใคร？”

หลังจากที่ได้ยินเสียงของเจียเหอแล้ว หลี่ฝางขมวดคิ้วพลางตั้งใจมองคนบนพื้นดีๆ ถึงได้พบว่าคนที่นอนอยู่ที่พื้นนั้นคือคิริน ยาโกะ

การค้นพบนี้ทำให้เขาม่านตาหดลง ปากก็เม้มจนเป็นเส้นตรง

สมองของเจียเหอมีปัญหาหรือเปล่า？ตัวเองแต่ไม่ได้ให้เด็กคนนี้มาปรนนิบัติตัวเองเพียงเท่านั้น แม้เขาจะโกรธ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตีจนจะถึงตายไม่ใช่เหรอ？