บทที่ 1372 เสียโฉม

หลี่ฝางหัวเราะออกมา เมื่อเห็นคนอื่นไม่กล้าทำอะไรเขา ตัวเองเลยต้องทำแทน เขารวมพลังเล็กน้อย ก่อนจะขยับไปอยู่ตรงหน้าของเจียเหอ

เจียเหอคิดไม่ถึงเลยว่าหลี่ฝางจะก่อเรื่องขึ้นมากะทันหัน เลยไม่ได้มีการตอบสนองอะไรในตอนแรก เลยโดนหลี่ฝางทำร้ายเข้าทันที

หมัดของหลี่ฝางนั้นใช้แรงมากพอตัว แถมยังทำร้ายเข้าไปที่ใบหน้าของเจียเหอเต็มๆ เลย เลยเห็นเพียงเจียเหอกระเด็นลอยไปไกล ก่อนจะชนเข้ากับกำแพง ก่อนจะเกิดเป็นรอยขึ้นมา

เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่าหลี่ฝางลงมือ ก็หายใจเข้าเฮือก สิ่งแรกที่แสดงออกมาคือสนมชายหลายคนวิ่งเข้าไปข้างกายเจียเหอ ก่อนจะพยุงเจียเหอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“โอ๊ย！ท่านเจียเหอ！หน้าของคุณ……”

เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าที่ยุบไปเพราะถูกหลี่ฝางต่อยของเจียเหอ ก่อนจะมีสีหน้าตกใจจนซีดเซียว

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ！เพียงหมัดเดียวก็ต่อยจนเสียโฉมเลย

เจียเหอรู้สึกมึนมาก เจ็บจนแทบจะหมดสติไป ดวงตาซ้ายก็เต็มไปด้วยเลือด ต่อหน้าก็มีเลือดปกคลุมไปหมด เลยทำได้เพียงมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างเบลอๆ

เขาเอามือจับใบหน้าที่ถูกทำร้ายอย่างมือสั่นคลอน หลังจากที่พบว่าใบหน้าของตัวเองเสียโฉมแล้ว ก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย！หน้าฉัน！”

เมื่อคนอื่นๆ เห็นท่าทีของเขาที่เจ็บปวด ก็ตกใจจนถอยออกไปหลายก้าว

ต้องรู้ด้วยว่า ในจวนของท่านนายพลนี้ การมีหน้าตาที่หล่อเหลานั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาจะได้ชนะใจของท่านนายพล

เมื่อใบหน้าของเจียเหอเสียหายแล้ว ก็เท่ากับว่าตัดตำแหน่งความเป็นคู่ครองของนายพลเยลล่ะ เขาเพียงแค่คิดว่าในหัวของตัวเองมีเสียงแตกหักออกมา จากนั้นก็ระเบิดความโกรธในใจออกมาตามความโกรธและความเกลียด

“หลี่ฝาง！ฉันจะฆ่าแก！” เจียเหอลุกขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็ปรี่เข้าไปหาหลี่ฝางด้วยความร้ายกาจ

ท่าทีของเขาแบบนี้มันทำให้คนอื่นๆ ตกใจกลัว จนร้องออกมาพลางหลบไป มีเพียงหลี่ฝางคนเดียวที่ยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างนิ่งเฉย จนเหมือนจะไม่กลัวการโจมตีของเจียเหอเลย

“หยุดมือนะ！อย่าฆ่าเขา！” ในตอนที่หลี่ฝางกำลังจะลงมือเจียเหอแล้ว ก็มีเสียงของท่านนายพลหญิงเข้ามาในหูด้วยความโกรธ

หลี่ฝางที่กำลังจะลงมือฆ่าแล้วก็รีบเก็บพลังนั้นไว้ เพียงแต่ทำให้เจียเหอที่จะเป็นบ้านั้นเป็นลมมึนไป

“ท่านนายพล！”

“ท่านนายพล ฉันกลัวจังเลย！”

“โอ๊ย~ท่านนายพล ฉันมึนหัวมาก……”

……

หลังจากที่ทุกคนได้เห็นเงาของท่านนายพลหญิงแล้ว ก็มีใบหน้าเปลี่ยนไปในทันที เมื่อครู่ยังตกใจจนหนีกันไปคนละทิศคนละทาง เมื่อท่านนายพลหญิงมา ทุกคนต่างวิ่งไปที่ประตูของสวนนั้น

ใครๆ ต่างทั้งมึนหัวและกลัวกันทั้งนั้น และพยายามให้ได้รับความสงสารจากท่านนายพลหญิง

“เหอะ พวกเจ้าเล่ห์” ฮัวเหลียนที่ตามอยู่ข้างกายท่านนายพลหญิงหัวเราะด้วยความไม่แยแส ก่อนจะด่าออกมา

ชายที่ต่อสู้เพื่อความเอ็นดูเหล่านั้นหลังจากที่ได้ยินเสียงของฮัวเหลียน ตัวก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด เลยไม่แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีกต่อไป ก่อนจะถอยออกไปอยู่ข้างๆ อย่างสงบเสงี่ยม