บทที่ 1399 ต่อรองกับเมี๋ยวชุ่ย

“เด็กโง่ เธอเกิดออกมาจากในครรภ์ของฉันสิบเดือน เธอคือเนื้อที่ตกลงมาจากร่างกายของฉัน ฉันจะโทษเธอได้อย่างไร และฉันรู้ว่าเธอพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ”

“ฉันไม่เป็นไร ทรายเข้าตา อีกสักพักก็ดีขึ้น และฉันเชื่อว่าเธอจะพาพ่อของเธอกลับมาได้แน่นอน”

เมี๋ยวชุ่ยเอื้อมมือไปลูบผมหลี่ฝางอย่างรักใคร่ ยิ้มอย่างอบอุ่น เธอไม่ได้ตั้งใจจะโทษหลี่ฝางเลย เธอแค่คิดถึงหลี่ต๋าคางมากเกินไป

ผนึกบนร่างกายของหลี่ต๋าคางเธอก็รู้อยู่แล้ว และเธอก็รู้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะจากโลกนี้ไป เดิมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว หลี่ต๋าคางน่าจะไปนานแล้ว เขาสามารถอยู่เคียงข้างตัวเองได้ตั้งหลายปี เมี๋ยวชุ่ย พอใจมากแล้ว

“แม่ ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาพ่อกลับมา เชื่อฉันสิ!”

ยิ่งเมี๋ยวชุ่ยเป็นแบบนี้หลี่ฝางก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดในใจ เขากำมือของเมี๋ยวชุ่ย และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“เด็กดี แม่เชื่อมั่นในตัวลูก ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยขอพักสักหน่อย เธอไปอยู่กับพวกวี่เฟยก่อน”

เมี๋ยวชุ่ยพยายามฝืนยิ้ม พยายามทำให้ตัวเองดูโอเคมากที่สุด

หลี่ฝางมองทั้งน้ำตา อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลั้นไว้ เขารู้ว่าเมี๋ยวชุ่ยทุกข์ใจมาก แต่เมี๋ยวชุ่ยไม่ต้องการที่จะแสดงด้านที่อ่อนแอของเขาออกมา

ดังนั้นเธอจึงให้เขาไปอยู่กับฉินวี่เฟย เธอแค่อยากจะรักษาความเจ็บปวดของตัวเองอย่างลับๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะแม่ ถ้ามีอะไรให้ตะโกนหาฉัน” หลี่ฝางก็ไม่ได้อยากจะเปิดโปงเมี๋ยวชุ่ย ในฐานะแม่ เธอคงไม่อยากเสียสติต่อหน้าลูกชายของเธอหรอก หลี่ฝางเขาใจดี

พยุงเมี๋ยวชุ่ยนอนลง แล้วห่มผ้าให้เธอ หลี่ฝางถึงค่อยๆถอยออกมา

ทันทีที่หลี่ฝางปิดประตู เขาก็ได้ยินเสียงเมี๋ยวชุ่ยที่กำลังเสียใจจากในห้อง เขายืนพิงประตู หลับตา กัดริมฝีปาก ร่างกายสั่นเล็กน้อย แล้วก็ทนความเจ็บปวดภายในจิตใจ

“ผมขอโทษ แม่ ผมขอโทษ...” หลี่ฝางร้องไห้อย่างเงียบๆและพูดคำขอโทษไปด้วย จนเวลาผ่านไปนานหลี่ฝางไม่ได้ยินเสียงของเมี๋ยวชุ่ยแล้ว เขาถึงค่อยๆจากไป

“พี่หลี่ฝาง แม่โอเคไหม คุณ... เจ็บตาไหม ฉันเอาผ้าชุบน้ำเช็ดให้”

ทางนี้หยางฉงเพิ่งส่งเสี่ยวผิงอันเข้านอน เมื่อเห็นหลี่ฝางเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยใบหน้าที่เศร้า โดยเฉพาะดวงตาที่เปียกและบวม เธอชะงักไปสักพักหลังจากนั้นก็ไปเอาผ้าชุบน้ำให้หลี่ฝาง

"เสี่ยวฉง ฉันมันไร้ค่าใช่ไหม" หลี่ฝางนอนอยู่บนโซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อย เงยหัวขึ้นเล็กน้อย แล้วหลับตาเพลิดเพลินไปกับการดูแลของหยางฉง

หลังจากได้ยินประโยคนี้ มือของหยางฉงก็ชะงัก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาเบาๆ

“พี่หลี่ฝาง ฉันรู้ว่าตอนนี้ในใจคุณโทษตัวเองอยู่ โทษตัวเองที่รักษาพ่อไว้ไม่ได้ แต่คุณไม่ควรดูถูกตัวเองแบบนี้นะ คุณแข็งแกร่งขนาดนี้ จะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร”

“ทีหลังอย่าพูดจาท้อถอยแบบนี้อีก ตอนนี้คุณคือเสาหลักของครอบครัวเรานะ คุณต้องเข้มแข็งกว่าแต่ก่อนสิ แล้วเธอบอกอีกไม่ใช่เหรอว่าจะพาพ่อกลับมา?คุณในสภาพแบบนี้จะช่วยพ่อยังไง”

หลังจากฟังคำพูดของหยางฉง หลี่ฝางก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย เขาค่อยๆหายใจออก น้ำเสียงของเขาก็มั่นใจขึ้นกว่าเมื่อกี้มาก

“คุณพูดถูก ตอนนี้ฉันเป็นกำลังใจของครอบครัว ฉันไม่ควรมายอมแพ้อยู่แบบนี้ ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น มีเพียงด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ฉันจะสามารถพาพ่อของฉันกลับมาได้!”

เมื่อเห็นหลี่ฝางดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ใบหน้าของหยางฉงก็เผยรอยยิ้มออกมา ประคบตาหลี่ฝางไปด้วยแล้วก็ค่อยๆนวดขมับให้เขาไปด้วย