บทที่ 197 ไม่อยากที่จะยอมรับ

ฉินฟางตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว เธอรู้สึกกลัวจนไม่กล้าที่จะยั่วโมโหหลินอวี่หยางอีก

"ออกไปให้พ้นๆจากฉัน" หลินอวี่หยางตะโกนเสียงดัง

ฉินฟางไม่กล้าพูดอะไร ทำเพียงแค่ถอยหลัง คนอื่นๆก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับหลินอวี่หยางเช่นกัน

"ฮวนฮวน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" เมื่อเห็นดวงตาสีแดงก่ำของเฉินฮวนฮวน หลินอวี่หยางก็ถอนหายใจแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไร" เฉินฮวนฮวนส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า: "หยางหยาง พวกเราไปกันเถอะ"

"ฉันจะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง" ในขณะที่พูดหลินอวี่หยางก็จับมือเฉินฮวนฮวนแล้วดึงเธอออกไปจากห้องน้ำหญิง

เฉินฮวนฮวนไม่รู้ว่าหลินอวี่หยางต้องการพาเธอไปที่ไหน จนกระทั่งหลินอวี่หยางลากเธอมาที่หน้าประตูห้องรับรอง เธอขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ

เธอหันกลับมาแล้วถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่า: "หยางหยาง เธอพาฉันมาที่นี่เพื่ออะไร?"

"ฮวนฮวน เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังฉันแล้ว ฉันรู้หมดแล้ว" น้ำเสียงของหลินอวี่หยางหนักแน่น เธอกล่าวต่อว่า: "เธอคุยกับเฟิงหานชวนก่อน เธอปิดบังฉันและฉันจะชำระบัญชีกับเธอในภายหลัง!"

แม้ว่าน้ำเสียงของหลินอวี่หยางจะหนักแน่น แต่ภายในน้ำเสียงก็ยังคงมีความจับผิด ทั้งยังมีความเยาะเย้ยอยู่เล็กน้อย

หลินอวี่หยางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หลังจากนั้นก็ตบไหล่ของเฉินฮวนฮวนแล้วรีบวิ่งออกไป

เฉินฮวนฮวนตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอมองดูหลินอวี่หยางที่หายออกไปอย่างไร้ร่องรอย จากนั้นก็เหลือบมองประตูห้องรับรองที่ปิดอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยมากกว่าเดิม

เป็นไปได้ไหมที่เฟิงหานชวนจะป่าวประกาศเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาไปแล้ว? เธอไม่มีเวลาที่จะบอกหลินอวี่หยางด้วยซ้ำ ไม่เช่นนั้นแล้วหลินอวี่หยางจะรู้ได้อย่างไร?

เมื่อมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่ เฉินฮวนฮวนก็เม้มริมฝีปากแน่น พอนึกถึงเฟิงหานชวนเธอก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างไร

พวกเขาได้พูดในสิ่งที่ควรจะพูดไปแล้ว และมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดถึงมันอีกในตอนนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เฉินฮวนฮวนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอหันหลังเตรียมที่จะกลับไป แต่เสียงกริ่งของคลาสเรียนสุดท้ายก็ดังขึ้นพอดี

ในขณะเดียวกันเสียงประตูก็ดังขึ้น "กริ๊ก"

เฉินฮวนฮวนหันศีรษะกลับมาโดยไม่รู้ตัวและพบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของร่างสูงพอดี สีหน้าของเขาดีขึ้นกว่าตอนที่แยกกันคราวนั้นเยอะเลย ดูไม่มีความเกลียดชังหลงเหลือแล้ว

"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?" เธอเม้มริมฝีปากและถามออกไป

อีกทางหนึ่งก็คือเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร และถ้าเธอหันหน้าหนี ก็จะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองหาทางออกไม่ได้

เธอคิดว่าในเมื่อก็จะหย่ากันอยู่แล้ว เป็นการดีกว่าถ้าจะหย่ากันด้วยความเห็นอกเห็นใจกัน

"รอคุณไง" ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา พร้อมกับยืดแขนออกมาเพื่อโอบเอวของเธอ

ยังไม่ทันที่เฉินฮวนฮวนจะตอบสนอง เธอก็ถูกดึงเข้าไปในห้องรับรอง จากนั้นประตูก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็วและแผ่นหลังของเธอแนบติดกับประตูทันที

ทันใดนั้นประตูห้องทำงานของหนีซวงก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหลิวเฟยเฟยที่เดินออกมาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

เนื่องจากห้องพักอยู่ชั้นเดียวกันกับห้องทำงานของหนีซวง มันเป็นเพียงหนึ่งในห้องสุดท้ายและหลิวเฟยเฟยก็บังเอิญได้เห็นฉากที่เฉินฮวนฮวนถูกผู้ชายดึงเข้าไปในห้องรับรองพอดี

อย่างไรก็ตามเธอยังไม่ทันได้เห็นชัดๆเลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แต่ประตูห้องรับรองก็ถูกปิดไปเสียก่อน

.......

ภายในห้องรับรองนั้นมืดสลัว

และตอนนี้ก็ค่ำแล้ว เฟิงหานชวนไม่ได้เปิดไฟ และมีเพียงแค่แสงไฟจากถนนเท่านั้นที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

ทั้งสองที่เผชิญหน้ากันเห็นเพียงแค่ใบหน้าของกันและกัน แต่เพราะมันมืดเกินไปเลยทำให้มองเห็นไม่ชัด

เฉินฮวนฮวนรู้สึกอึดอัดที่เธอโดนกักตัวด้วยผู้ชายตรงหน้า เธอไม่เข้าใจว่าเธอตกลงที่จะหย่ากันแล้ว ทำไมเฟิงหานชวนถึงยังทำกับเธอแบบนี้

"คุณ...คุณปล่อยฉันก่อน" เธอเม้มริมฝีปากและเอ่ยออกไป

"ไม่ปล่อย" เฟิงหานชวนก้มหน้าลงไปใกล้กับหูของเธอ ลมหายใจร้อนๆเป่าไปที่หูของเธอ

เฉินฮวนฮวนรู้สึกจั๊กจี้และอึดอัดตรงลำคอของเธอ เธอถามกลับไปว่า: "เฟิงหานชวน คุณ...คุณไม่ได้พูดเหรอว่าคุณจะไม่เหยียบเรือสองลำอีก? แล้วตอนนี้คุณกำลังจะทำอะไร?"

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเฟิงหานชวนถึงคลุมเครือกับเธอ เธอไม่เข้าใจว่าเฟิงหานชวนคิดอะไร

เป็นไปได้ไหมที่เขาต้องการคบกับหลีซืออวิ๋นและก็ไม่ต้องการที่จะปล่อยเธอไปด้วย?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เฟิงหานชวนก็คือผู้ชายที่เห็นแก่ตัวสุดๆ!

"ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร ผมกำลังคุยกับภรรยาของผมอยู่" เฟิงหานชวนไม่ได้ขยับออกห่างจากเฉินฮวนฮวน แถมยังกัดเข้าที่ติ่งหูของเธออย่างซุกซนอีกด้วย

เฉินฮวนฮวนตัวสั่นราวกับกระแสไฟฟ้ากระจายไหลเข้ามาจากหัวจรดเท้า

"เฟิงหานชวน คุณ!" เขาทำให้เฉินฮวนฮวนรู้สึกหงุดหงิด เธออดไม่ได้ที่จะด่าออกไป: "คุณมันไร้ยางอาย"

"ผมไร้ยางอายเหรอ?" เฟิงหานชวนรู้สึกขบขัน ฝ่ามือของเขาสอดเช้าไปในชุดยูนิฟอร์มของหญิงสาว

สัมผัสที่เย็นเฉียบทำให้เฉินฮวนฮวนสะดุ้งโหยง เธอจ้องเขม็งและพยายามผลักเฟิงหานชวนออกไป แต่เธอก็ไม่สามารถผลักเขาออกไปได้

"เฟิงหานชวน คุณ....คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ......" เฉินฮวนฮวนร้องไห้ จากเดิมที่ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาก็เริ่มรื้นขึ้นเต็มดวงตา