บทที่ 88 นี่เป็นห้องรับรองของผม

เฉินฮวนฮวนไม่อยากจะสิ้นเปลือง และตัดใจทิ้งไม่ลง

ดังนั้น เธอจึงกินอาหารและสเต็กที่เฟิงหานชวนสั่งมาจนหมด ไวน์แดงก็ดื่มจนหมดเช่นกัน

เธอกินอิ่มมากจนพุงป่องขึ้นมา

เมื่อเธอลุกขึ้นยืน จู่ๆ เธอก็รู้สึกเวียนศรีษะ และมึนเบลอจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

เห็นได้ชัดว่าไวน์แดงแอลกอฮอล์ไม่แรงมาก ไม่น่าจะทำให้เมาได้ ทำไมเหมือน…

เฉินฮวนฮวนรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่ามัว ทว่าเธอยังมีสติดี

“อาสาม ฉันต้องไปแล้วค่ะ” ตอนนี้เธอง่วงนอนมาก เธอรู้สึกว่าในอีกวินาทีต่อมาตัวเองจะล้มลงไปกองกับพื้นเสียให้ได้

“ไปที่รถกับผมก่อน” เฟิงหานชวนลุกขึ้นยืน และเดินนำหน้าไป

เฉินฮวนฮวนเดินตามหลังเขาไปจนมาถึงรถของเขา สติของเฉินฮวนฮวนถึงได้กลับมาอีกครั้ง

“อาสาม คุณจะไปไหนเหรอคะ ถ้าคุณไม่กลับ ฉันจะไปเรียกแท็กซี่กลับ” เฉินฮวนฮวนส่ายหัวไปมา เสียงของเธอฟังดูอ้อแอ้คล้ายคนเมาเล็กน้อย

เฟิงหานชวนมองใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา พวงแก้มทั้งสองข้างของเธอขึ้นสีแดงเลือดฝาดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

เพราะว่าเธอดื่มไวน์แดง ริมฝีปากของเธอจึงแดงจัดและฉ่ำวาวเช่นนี้

เมื่อเฟิงหานชวนเห็นเธอเช่นนี้ เขาก็รู้สึกลำคอแห้งเผือดจนไม่มีเสียงที่จะเปล่งออกมา

“ขึ้นรถ” เขาเอ่ยบอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ และเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ

เฉินฮวนฮวนคิดว่าเฟิงหานชวนให้เธอขึ้นรถ เพราะต้องการกลับบ้านตระกูลเฟิงด้วยกัน เธอจึงตะเกียกตะกายขึ้นมานั่งบนเบาะอย่างเชื่อฟัง

เฟิงหานชวนมองพฤติกรรมของเธอ ดวงตาของเขาฉายแววลึกล้ำยิ่ขึ้น ก่อนจะปิดประตูลงจากรถ และเดินอ้อมหน้ารถเข้าไปนั่งบนที่นั่งคนขับ

เฉินฮวนฮวนนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเบาะ ภาพตรงหน้าค่อนข้างเลือนราง หัวสมองของเธอก็หนักอึ้งเป็นพิเศษ เธอหลับตาลงโดยอัตโนมัติ ทว่าเธอยังคงพอมีสติหลงเหลืออยู่

ทันใดนั้น เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นข้างๆ เธอ เมื่อหันไปมอง ใบหน้าของชายหนุ่มก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ ริมฝีปากของทั้งสองแทบจะชนกันอยู่แล้ว

เฉินฮวนฮวนตกตะลึงไปชั่วขณะ สติที่เดิมทีหลุดหายไปก็ถูกดึงกลับมาอีกครั้ง

“อา อาสาม!” เธอรีบแหงนหน้าขึ้นมองข้างบน

“คุณไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ผมเห็นคุณหลับไปแล้ว ก็เลย…” เฟิงหานชวนชะงักไป และไม่ได้พูดอะไรต่อ

ใบหน้าของเฉินฮวนฮวนขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน และเอาแต่นั่งก้มหน้างุด “ขอบคุณค่ะอาสาม ฉันคาดเองก็ได้ค่ะ”

ดังนั้น เธอจึงเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัย เสียง “คลิ๊ก” ดังขึ้น บ่งบอกว่าเธอคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว

เมื่อสักครู่ทำเอาเธอตกใจแทบตาย เธอคิดว่าเฟิงหานชวนจะเล่นตลกกับเธออีก หลายครั้งก่อนหน้านี้ เขาจูบเธออย่างดุเดือนทุกครั้งที่อยู่บนรถ

เมื่อคิดถึงภาพเหล่านั้น เฉินฮวนฮวนรีบสะบัดศีรษะไปมา ทว่าเธอกลับรู้สึกมึนศีรษะยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเฟิงหานชวนเห็นเธอเช่นนี้ ริมฝีปากของเขายกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มลุ่มลึก หลังจากนั้นเขาหันกลับไปมองข้างหน้าแล้วสตาร์ทรถ

เฉินฮวนฮวนเพียงคิดว่าตัวเองกำลังจะกลับถึงบ้านตระกูลเฟิงแล้ว เธอจึงเอนหัวพิงกับเบาะพร้อมหลับตาลง

ในขณะที่เธอกำลังสะลึมสะลือ เธอได้ยินเสียงเปิดประตูรถ ลมเย็นๆ พัดเข้ามากระทบผิวแก้มของเธอ

เธอขยี้ตาเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้น แต่กลับพบว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเฟิง แต่เป็นที่จอดรถชั้นใต้ดิน และเฟิงหานชวนก็ยืนอยู่ข้างประตูรถทางฝั่งที่นั่งคนขับ

“อาสาม ที่นี่คือ?” เฉินฮวนฮวนงุนงงเล็กน้อย

“บริษัทของผม” เฟิงหานชวนเอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ผมมีประชุมด่วน คุณรอผมที่ห้องรับรองสักพัก เราค่อยกลับด้วยกัน”

“หะ?” เฉินฮวนฮวนมึนงงขึ้นมาทันที

ให้เธอรอเขาประชุมอยู่ที่บริษัท?

แบบนี้…ไม่ค่อยดีหรือเปล่า

เฉินฮวนฮวนลงรถ และรีบโบกมือไปมาเป็นเชิงปฏิเสธเฟิงหานชวน และกล่าวว่า “อาสาม ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะ”