บทที่ 89 นี่มันไม่ยุติธรรม!

ประตูถูกปิดลง เฉินฮวนฮวนลุกขึ้นนั่ง แล้วหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง

มองผ่านหน้าต่างกระจกไป ด้านนอกเป็นอาคารสูงใหญ่ ตรงนี้เป็นที่ที่เจริญที่สุดในเมือง

เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอไม่มีจิตใจจะชื่นชมความเจริญรุ่งเรืองเหล่านี้ เมื่อหัวถึงหมอนก็หลับไปเลย

ก่อนหลับไป เธอพูดพึมพำประโยคหนึ่ง ถ้ารู้แต่แรกจะไม่ดื่มไวน์เยอะขนาดนี้เลย คิดไม่ถึงว่าจะออกฤทธิ์แรงขนาดนี้

...

เฟิงหานชวนนั่งอยู่คนเดียวในห้องประชุม

บนจอคอมที่อยู่ด้านหน้า เป็นใบหน้าที่กำลังหลับใหลของเฉินฮวนฮวน เธอหายใจสม่ำเสมอ แก้มแดงระเรื่อ ปากเผยอเล็กน้อย ดูแล้วยั่วยวนคนยิ่งนัก

เฟิงหานชวนพับหน้าจอคอมลง เขากลัวว่าถ้าดูต่อไป การควบคุมตัวเองที่เหลือเพียงเล็กน้อย ก็สามารถพังทลายลงได้

จากนั้นเขาก็รีบจัดแจงเอกสาร

เบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง

...

ตกกลางคืน

เฟิงหานชวนเปิดประตูลับ เดินเข้าไปในห้องพัก เฉินฮวนฮวนนอนหลับสนิท

เขาเดินย่องเข้าไป นั่งลงข้างเตียง จ้องมองผู้หญิงคนนี้

“อาสาม...” เฉินฮวนฮวนพึมพำ

เฟิงหานชวนคิดว่าเธอตื่นแล้ว จึงพูดเสียงเบา “อืม ตื่นแล้วเหรอ? ลุกขึ้นเถอะ”

แต่เมื่อเขาพูดจบ หญิงสาวก็ยังคงปิดตาอยู่ ไม่มีการตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น และก็ไม่ได้ตอบเขา

เฟิงหานชวนมองดูเฉินฮวนฮวน พบว่าเธอไม่ได้ตื่นมา งั้นทำไมเมื่อกี้เธอเรียกชื่อเขา?

หรือว่าผู้หญิงคนนี้ฝันเห็นเขาเหรอ?

“อาสาม อาสาม ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” เฉินฮวนฮวนร้องเบา ๆ

เธอพูดพึมพำ ทำให้เฟิงหานชวนตัวแข็งทื่อ

ให้ตายเถอะ!

ผู้หญิงคนนี้กำลังฝันอะไรกันอยู่แน่?

เฉินฮวนฮวนกำลังฝันอยู่จริง ๆ เธอฝันถึงฉากก่อนหน้านี้ที่เฉินนานาพบเจอเหตุการณ์ในคืนนั้น เฟิงหานชวนบังคับจูบเธอ เธอต่อต้านไม่หยุด

จู่ ๆ ภาพก็เปลี่ยนไป ด้านหน้าเธอมืดสนิท ร่างกายที่อบอุ่นของชายหนุ่มโอบรัดเธอไว้

เมื่อคืนเฟิงเฉินเหยี่ยนอยู่กับเธอ

“อาเยี่ยน...” เฉินฮวนฮวนหัวเราะคิกคัก ใบหน้าเขินอาย “ถึงแม้ฉันรู้ว่าคุณไม่มีน้ำยา แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจคุณ”

เฟิงหานชวนเดิมทีมีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม จู่ ๆ สีหน้าก็เคร่งขรึมในทันที

คำพูดละเมอของเฉินฮวนฮวน เขาสามารถเดาได้ว่าเธอกำลังฝันอะไรอยู่

ตอนนี้เขาโมโหมาก

เดิมทีคิดว่าเฉินฮวนฮวนฝันเห็นแค่เขา แต่คิดไม่ถึงว่าคนสำคัญที่เธอฝันถึงก็คืออาเยี่ยน!

เฟิงหานชวนควบคุมตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้มหน้าลง แล้วประทับจูบลงอย่างร้อนแรงบนริมฝีปากของเฉินฮวนฮวน

“อู้...”

เธอรู้สึกสมจริงมาก

เฉินฮวนฮวนคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ เธอยื่นมือออกไปโอบลำคอของชายหนุ่ม แล้วตอบรับจูบแบบนี้

ในฝันของเธอ เฟิงเฉินเหยี่ยนสามีของเธอกำลังจูบเธออยู่ เธอที่เป็นภรรยาก็ต้องจูบกลับ

เพียงแต่โลกของเธอว่างเปล่า เธอรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคือเฟิงเฉินเหยี่ยน แต่ด้านหน้ากลับมืดมิดไปหมด ไม่ได้ปรากฏใบหน้าของเฟิงเฉินเหยี่ยน

เฟิงหานชวนไม่คิดว่าเฉินฮวนฮวนจะตอบสนองต่อตัวเองในความฝัน เขารู้สึกดีใจ จนจูบล้ำลึกยิ่งกว่าเดิม

เฉินฮวนฮวนแทบจะหายใจไม่ออก เธอผลักชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าออก เฟิงหานชวนจึงปล่อยเธอออกอย่างไม่เต็มใจ

“อาเยี่ยน” เฉินฮวนฮวนพึมพำ

เหมือนกับน้ำเย็นกะละมังหนึ่งสาดลงบนหัวของเฟิงหานชวน ความร้อนแรงในตอนแรก ถูกดับสนิท

ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาเป็นอาเยี่ยน เมื่อกี้ยังจูบเขากลับอย่างกระตือรือร้น

คิดได้ถึงตรงนี้ เฟิงหานชวนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาเลิกผ้าห่มออก ฝ่ามือใหญ่สอดขึ้นไปด้านบนจากบริเวณเอวของหญิงสาว...

สัมผัสที่เยือกเย็น ทำให้เฉินฮวนฮวนสะดุ้ง เธอลืมตาขึ้นอย่างแรง แต่กลับพบแสงสว่างตรงหน้า